Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010

Δαγκωτό; Ωχ! Δαγκώθηκα!

Καλή σας εσπέρα αγαπητοί ψηφοφόροι! Είμαι σίγουρος ότι τέτοιες δύσκολες ώρες είναι βαρύ το φορτίο της απόφασης! Το ένδοξο έθνος από τη μια προσπαθεί να μαντέψει αν τα τάπερ που έστειλε η θειά από το χωριό με τα ΚΤΕΛ θα κάνει μπαμ με το άνοιγμα, και από την άλλη περνάει λεπτά ονυχοφάγου αγωνίας για το ποιός εφήμερος τηλεαστερίσκος θα εγκαταλείψει την παιχνιδοαρένα στην οποία συμμετέχει.
Το προεκλογικό κλίμα των ημερών δε θα μπορούσε να είναι πιο αποφορτισμένο για τα ελληνικά δεδομένα. Μου θυμίζει εκλογικές αναμετρήσεις στη Μεγάλη Βρετανία όπου καταλαβαίνεις ότι γίνονται εκλογές όταν κάνοντας ζάππινγκ θα δεις στο κρατικό κανάλι, άντε και σε κανένα ιδιωτικό, ένα χάρτη με κόκκινες, μπλε και κίτρινες περιοχές.
Και μέσα σε αυτό το κλίμα, εκεί που έκανα ένα μάλλον βαριεστημένο πέρασμα από τα κανάλια νωρίς το απόγευμα, βλέπω σε κάθε είδους θέαμα εύκολης πέψης αναγνωρίσιμα πρώην πυροτεχνήματα του καλλιτεχνικού κυρίως χώρου να παριστάνουν τρισάθλιες και φτηνές απομιμήσεις Βέλτσου και Καστοριάδη και να θρηνούν για την κατάντια του τόπου τούτου όπου αυτοί θέλουν να βάλουν ένα ταπεινό μεν γκλιτερίζον δε λιθαράκι. Το πιο θλιβερό είναι όταν λίγα από αυτά τα άτομα δεν είναι πυροτεχνήματα του χώρου τους αλλά με κάποια ιστορία. Και σου 'ρχεται να φωνάξεις "Τι λες μαρήηη;" Μα είναι δυνατόν να μιλάει όλο το πάνελ για το καυτό θέμα της ντοπιολαλιάς ενός έγκλειστου στο σπίτι του Μεγάλου Αδελφού και ο/η υποψήφιος να απαντά με πολιτικό στόμφο; Σίγα μη μας πείτε και ότι το γεγονός πως ο Χ παίκτης πέρδεται 5 φορές τη μέρα είναι ανησυχητικό για το περιβάλλον λόγω του διοξειδίου του άνθρακα!
Και όλα αυτά με κάνουν να σκέπτομαι τη θρυλική Τάμμυ από τις "Σαββατογεννημένες" που φώναζε όλο χαρά: ΕΚΛΩΧΤΗΚΑ! Μήπως τελικά η πολλή δημοκρατία βλάπτει;

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Μάγουλο Βερύκοκο!

Αργογοργόνες και Αργομάγκες μου! Ε, ναι λοιπόν! Ο Ιάσονας ζει! Χάθηκε για δύο χρόνια περίπου αλλά ήταν λίγο πέτρινα για αυτόν. Γύρισε από την Κολχίδα του, έφερε μαζί του το χρυσόμαλλο δέρας του, γύρισε στην Ιωλκό του και προσπαθεί να χτίσει παλάτια πάνω στην άμμο. Και σου λέει τώρα ο αναγνώστης: "Και το μάγουλο βερύκοκο που κολλά;". Χμμμ... Κάπου θα κολλάει κι αυτό!
Όταν ήταν λοιπόν ο Ιάσων μικροκόπελο ήταν από αυτά τα παιδάκια που διαρκώς του τσιμπούσαν και του τραβούσαν τα μαγουλάκια. Ένα "ώχουτο!" συνόδευε μια άκρως εκνευριστική για τον μεν και άκρως ηδονική για τους δε χειρονομία. Τα χρόνια όμως πέρασαν, ο Ιάσων μεγάλωσε, τα μαγουλάκια του παρέμειναν χορταστικά και μάλλον ελκυστικά για χέρια τρίτων. Το "ώχουτο" όμως εξελίχθηκε σε "πάρε αυτή, πάρε και την άλλη". Δηλαδή, το παιχνιδιάρικο, και μερικές φορές επίπονο, τράβηγμα ή τσίμπημα έγινε γερό χαστούκι! Το λεγόμενο χαστούκι της ελληνικής πραγματικότητας. Κι επειδή η μαμά-πατρίδα αρέσκεται στο να φορά και διάφορα μπιχλιμπίδια στο χέρι της, σου δίνει μια και σου αφήνει και σημάδι. Θες να αναγνωρίσεις το πτυχίο σου; Πάρε μια μια! Φαπ! Θες να αναγνωρίσεις και το μεταπτυχιακό σου; Πάρε άλλη μια! Φαπ! Πάρε και μια διπλή γιατί πρέπει να βάλεις το χακί! Φαπ! Φουπ! Και τώρα τι; Νομίζεις πως τελειώσαμε; Ε, όχι δα! Πρέπει να βρεις και μια δουλειά! Τι είπατε; Έχετε διδακτορικό; Κι άλλοι έχουν σπυρί στα οπίσθια αλλά δεν κάνουν έτσι! Ξαφνικά περικυκλώνεσαι από εφημερίδες με μικρά κουτάκια μέσα σε κατακόκκινους κύκλους. Βιογραφικά, τηλέφωνα, συνεντεύξεις! Και ξαφνικά σου λένε: "Θα σε έχω ρομποτάκι, θα σου δίνω ληγμένα, θα μου φιλάς το χέρι και θα κάνεις την προσευχή σου σε μένα". Κι εσύ σκύβεις το κεφάλι και λες "Μάλιστα αφέντἡ!". Αχ! Πόσα "μάλιστα αφέντη" κι αν δεν είπε αυτά τα χρόνια ο Ιασονούλης! Σε ακατέργαστες δημόσιες υπαλλήλους, σε άξεστους καραβανάδες, σε υποψήφιους τσιφλικοαφεντάδες! Δεν πειράζει όμως! Ο Ιασονούλης έχει πολλά χαρτιά στο μανδύα του, κάπου κάτω από την πόρπη, και είναι σίγουρος ότι η καλή θεά Αθηνά που τον προστάτευε τόσα χρόνια, δε θα τον αφήσει έτσι! Για να δούμε...

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Throw mamma off the bus

Πρόσφατα είδα μια ισπανική ταινία (Chuecatown) όπου ένας μανιακός κτηματομεσίτης θέλει να μετατρέψει την περιοχή Τσούεκα της Μαδρίτης σε μια γειτονιά υψηλής αισθητικής με κατοίκους γυμνασμένους, νέους και καλλιεργημένους. Τυφλωμένος από αυτό το όραμα, αποφασίζει να ξεκάνει κάθε γρια ή όποιον άλλο του στέκεται εμπόδιο. Αν και με την τρίτη ηλικία μπορώ να τα πάω αρκετά καλά, τις τελευταίες μέρες έχουν περάσει στιγμές που ευχόμουν ο συγκεκριμένος μεσίτης να έκανε μια μικρή ανάπλαση και στην Αθήνα. Ο λόγος; Η απεγνωσμένη αναζήτηση καθαρού οξυγόνου μέσα στις αστικές συγκοινωνίες. Γριές με παιδιά, γριές με σακούλες, γριές με καρότσια, γριές σόλο. Μαλλί λαδωμένο, ρουχαλάκια τσικνισμένα και χιλιολεκιασμένα, να αμολάνε τζούφιες κι εσύ στο σαρδελλέ λεωφορείο να προσπαθείς να βρεθείς όσο πιο κοντά γίνεται σε ένα παράθυρο ή μια πόρτα. Έλεος μανδάμ! Με αυτά και με κείνα κόλλησα και τη γρίπη που κυκλοφορεί και να'μαι μεσ'την πίκρα να γίνομαι κι εγώ κάτοικος την ουτοπικής Τσούεκα.

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2008

Merry Christmas!

Πολλοί θα μιλήσουν για κενότητα ημερών, στρουθοκαμηλισμό κτλ. Υστερα όμως από διαρκή και ασταμάτητα χαστούκια ρεαλισμού και απαισιοδοξίας χρειαζόμαστε μια μικρή γιορτινή δόση. Λίγη γιρλάντα, λίγα λαμπιόνια, κανένα μελομακάρονο ίσως να είναι μια εφήμεη σανίδα σωτηρίας πριν βρεθούμε όλοι με λευκές στολές, σκέτες ή με κάθετο ριγέ (δεν ξέρω αν με πιάνετε)! Σαν παιδί κι εγώ ξεμπίχλιασα το σπίτι, προσέθεσα κάποιες καλόγουστες και κάποιες κιτς πινελιές των ημερών και άρχισα να ψάχνω έμπνευση για γαλοπούλα, μελομακάρονα, πανετόνε κτλ. Λέω να αρχίσω με τα περίφημα σοκολατάκια μου... Κι εκεί που ρουφούσα το πρωί τον αχνιστό καφέ μου, ακούω να αντηχούν στο κλιμακοστάσιο της πολυκατοικείας κάτι γαϊδουροφωνάρες οι οποίες τραγουδούσαν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα αλλά με τη μελωδία των πρωτοχρονιάτικων. Όταν χτύπησαν και τη δική μας πόρτα, προκειμένου να αφρίσω με αστερόσκονη προτίμησα να μην ανοίξω. Άκουσα κάτι αλβανικά καυστικά σχόλια αλλά δεν κατάλαβα γρι!
Εύχομαι σε όλους σας Καλά Χριστούγεννα, μακριά από τη μιζέρια και πιο κοντά στους δικούς σας ανθρώπους!

Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Δρομομίνη

Οι τελευταίες ημέρες ήταν απλά μια μεγάλη έκρηξη ενός καζανιού που κόχλαζε εδώ και πολύ καιρό. Ένα καζάνι που έχει μέσα πολιτική του Botox, αδύναμη και ανίκανη να εκδηλώσει έστω ψήγματα αισθήματος και ευαισθησίας, έχει το πνεύμα και τη μόρφωση σε ρόλο μουσειακού εκθέματος, αναγνώριση και εκτίμηση της αξίας τους αλλά μάλλον πρακτικά άχρηστη, έχει ένα πλασματικό κόσμο του στρας και του βυζιού όπου όλα μοιάζουν με ιλουστρασιόν περιοδικά προς πρόσκαιρη κομμωτηριακή τέρψη, έχει γενιές των 20, των 30, των 40 όπου η ανεξαρτησία και ελευθερία θεωρούνται πολυτέλεια, έχει οικογένειες που το καθημερινό τραπέζι θεωρείται επίτευξη άθλου, έχει πιστολέρος της πόλης που έχουν περάσει από μια στρατιωτική εκπαίδευση για τη φρούρηση «υψηλών προσώπων» και ενίοτε της δημόσιας τάξης. Όταν η κρατική μηχανή είναι παράλυτη, όταν πολιτικοί ασχολούνται με νούμερα δημοσκοπήσεων, ψήφων, τραπεζικών λογαριασμών, όταν η Εκκλησία μετατρέπεται σε off-shore παράδεισος, όταν πορδοπεταλουδίτσες και πορδοκηφήνες μετατρέπονται σε βασιλική οικογένεια της καθημερινότητας, όταν το άνοιγμα πολυτελών εμπορικών κέντρων θεωρείται πολιτισμός και πρόοδος, όταν το μέλλον προδιαγράφεται βαθύ και ούτε καν επίπεδο, τότε προκαλείται έντονη κοινωνική ναυτία και η μόνη δραμαμίνη είναι ο δρόμος. Το «καταδικάζουμε» δεν περιέχει το «ακούμε και ανταποκρινόμαστε», οι ευαγγελικές αποστολές δημοσιογραφίσκων δημαγωγούν τις μάζες για ένα χάιδεμα στο κεφάλι από τους ανωτέρους. «Στέρησαν από το μικρό Αλέξη τη χαρά της νίκης του Παναθηναϊκού» έσπευσαν να σχολιάσουν ορισμένοι. Και η ερώτησή μου προς αυτούς «Όταν σκέφτεστε, κάνει ηχώ;». Η ιστορία είναι πολύ παλιά και επαναλαμβανόμενη. Κι ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του για να μη χάσει την εξουσία του από αυτά και τελικά έφαγε μια πέτρα και ακολούθησε η ανατροπή του και το τέλος του. Και κάτι ακόμα, το παντεσπάνι ακόμη κι αν είναι επικαλυμμένο με σοκολάτα ή ζάχαρη παραμένει παντεσπάνι και δε χορταίνει!

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2008

Όχι άλλο κάρβουνο!

Τελικά η γειτονιά μας έχει συναυλιακές τάσεις. Σου λέει κοντά στο Καλλιμάρμαρο είμαστε, γιατί να μην ανταγωνιστούμε την ηχορύπανση του MTV Greece concert; Από τη μια ο απέναντι με Καζαντζίδη που στο τσακίρ κέφι κόβεις μια φλεβούλα, από την άλλη η αποπάνω με Πλούταρχο. Ένα περίεργο πράγμα, όποτε κλαψομουνίζει ο Γιαννάκης το κωλόσκυλο της μανδάμ με την νταλικέ φωνή μούγκα! Γιατί καλέ κυρία έχουτε το λαϊκό βάρδο στη διαπασόν; Κωφεύετε, κάνετε promo ή μήπως θέλετε να δείτε στα πόσα ντεσιμπέλ θα σας ξεπουπουλιάσω και θα σας παραγεμίσω με το κωλόσκυλο για τα Χριστούγεννα; Και να φανταστεί κανείς πως όταν ήμουν μόνιμα εκτός Ελλάδος και με έπιανε νοσταλγία μια στις τόσες άκουγα Johnny Greek μέχρι να νιώσω την πρώτη λιγούρα για τραγανές μπουκίτσες βοδινού και μπισκοτάκι σε σχήμα κόκκαλου. Σε 3 λεπτά είχα συνέλθει! Τι άλλο όμως να περιμένεις όταν ολημερίς και οληνυκτίς στην τηλεόραση ακούς διπλοπενιές, απολαμβάνεις το λευκό της πετούμενης χαρτοπετσέτας, τυφλώνεσαι με την παγιέτα, και λιποθυμάς από το νεκροταφειακό γαρύφαλο.
Και μετά την ψυχαναλυτική αυτή έκρηξη, σας αφήνω με ένα νέο τραγούδι που άκουσα χθες και το θεωρώ πολύ σέξυ: Jack White & Alicia Keys: Another Way to Die από τη νέα Bond ταινία Quantum of Solace.