Μικροί Αργοναύτες

Δαγκωτό; Ωχ! Δαγκώθηκα!

2010-11-05T18:49:00.003+02:00

Καλή σας εσπέρα αγαπητοί ψηφοφόροι! Είμαι σίγουρος ότι τέτοιες δύσκολες ώρες είναι βαρύ το φορτίο της απόφασης! Το ένδοξο έθνος από τη μια προσπαθεί να μαντέψει αν τα τάπερ που έστειλε η θειά από το χωριό με τα ΚΤΕΛ θα κάνει μπαμ με το άνοιγμα, και από την άλλη περνάει λεπτά ονυχοφάγου αγωνίας για το ποιός εφήμερος τηλεαστερίσκος θα εγκαταλείψει την παιχνιδοαρένα στην οποία συμμετέχει.
Το προεκλογικό κλίμα των ημερών δε θα μπορούσε να είναι πιο αποφορτισμένο για τα ελληνικά δεδομένα. Μου θυμίζει εκλογικές αναμετρήσεις στη Μεγάλη Βρετανία όπου καταλαβαίνεις ότι γίνονται εκλογές όταν κάνοντας ζάππινγκ θα δεις στο κρατικό κανάλι, άντε και σε κανένα ιδιωτικό, ένα χάρτη με κόκκινες, μπλε και κίτρινες περιοχές.
Και μέσα σε αυτό το κλίμα, εκεί που έκανα ένα μάλλον βαριεστημένο πέρασμα από τα κανάλια νωρίς το απόγευμα, βλέπω σε κάθε είδους θέαμα εύκολης πέψης αναγνωρίσιμα πρώην πυροτεχνήματα του καλλιτεχνικού κυρίως χώρου να παριστάνουν τρισάθλιες και φτηνές απομιμήσεις Βέλτσου και Καστοριάδη και να θρηνούν για την κατάντια του τόπου τούτου όπου αυτοί θέλουν να βάλουν ένα ταπεινό μεν γκλιτερίζον δε λιθαράκι. Το πιο θλιβερό είναι όταν λίγα από αυτά τα άτομα δεν είναι πυροτεχνήματα του χώρου τους αλλά με κάποια ιστορία. Και σου 'ρχεται να φωνάξεις "Τι λες μαρήηη;" Μα είναι δυνατόν να μιλάει όλο το πάνελ για το καυτό θέμα της ντοπιολαλιάς ενός έγκλειστου στο σπίτι του Μεγάλου Αδελφού και ο/η υποψήφιος να απαντά με πολιτικό στόμφο; Σίγα μη μας πείτε και ότι το γεγονός πως ο Χ παίκτης πέρδεται 5 φορές τη μέρα είναι ανησυχητικό για το περιβάλλον λόγω του διοξειδίου του άνθρακα!
Και όλα αυτά με κάνουν να σκέπτομαι τη θρυλική Τάμμυ από τις "Σαββατογεννημένες" που φώναζε όλο χαρά: ΕΚΛΩΧΤΗΚΑ! Μήπως τελικά η πολλή δημοκρατία βλάπτει;

Μάγουλο Βερύκοκο!

2010-10-28T22:30:00.002+03:00

Αργογοργόνες και Αργομάγκες μου! Ε, ναι λοιπόν! Ο Ιάσονας ζει! Χάθηκε για δύο χρόνια περίπου αλλά ήταν λίγο πέτρινα για αυτόν. Γύρισε από την Κολχίδα του, έφερε μαζί του το χρυσόμαλλο δέρας του, γύρισε στην Ιωλκό του και προσπαθεί να χτίσει παλάτια πάνω στην άμμο. Και σου λέει τώρα ο αναγνώστης: "Και το μάγουλο βερύκοκο που κολλά;". Χμμμ... Κάπου θα κολλάει κι αυτό!
Όταν ήταν λοιπόν ο Ιάσων μικροκόπελο ήταν από αυτά τα παιδάκια που διαρκώς του τσιμπούσαν και του τραβούσαν τα μαγουλάκια. Ένα "ώχουτο!" συνόδευε μια άκρως εκνευριστική για τον μεν και άκρως ηδονική για τους δε χειρονομία. Τα χρόνια όμως πέρασαν, ο Ιάσων μεγάλωσε, τα μαγουλάκια του παρέμειναν χορταστικά και μάλλον ελκυστικά για χέρια τρίτων. Το "ώχουτο" όμως εξελίχθηκε σε "πάρε αυτή, πάρε και την άλλη". Δηλαδή, το παιχνιδιάρικο, και μερικές φορές επίπονο, τράβηγμα ή τσίμπημα έγινε γερό χαστούκι! Το λεγόμενο χαστούκι της ελληνικής πραγματικότητας. Κι επειδή η μαμά-πατρίδα αρέσκεται στο να φορά και διάφορα μπιχλιμπίδια στο χέρι της, σου δίνει μια και σου αφήνει και σημάδι. Θες να αναγνωρίσεις το πτυχίο σου; Πάρε μια μια! Φαπ! Θες να αναγνωρίσεις και το μεταπτυχιακό σου; Πάρε άλλη μια! Φαπ! Πάρε και μια διπλή γιατί πρέπει να βάλεις το χακί! Φαπ! Φουπ! Και τώρα τι; Νομίζεις πως τελειώσαμε; Ε, όχι δα! Πρέπει να βρεις και μια δουλειά! Τι είπατε; Έχετε διδακτορικό; Κι άλλοι έχουν σπυρί στα οπίσθια αλλά δεν κάνουν έτσι! Ξαφνικά περικυκλώνεσαι από εφημερίδες με μικρά κουτάκια μέσα σε κατακόκκινους κύκλους. Βιογραφικά, τηλέφωνα, συνεντεύξεις! Και ξαφνικά σου λένε: "Θα σε έχω ρομποτάκι, θα σου δίνω ληγμένα, θα μου φιλάς το χέρι και θα κάνεις την προσευχή σου σε μένα". Κι εσύ σκύβεις το κεφάλι και λες "Μάλιστα αφέντἡ!". Αχ! Πόσα "μάλιστα αφέντη" κι αν δεν είπε αυτά τα χρόνια ο Ιασονούλης! Σε ακατέργαστες δημόσιες υπαλλήλους, σε άξεστους καραβανάδες, σε υποψήφιους τσιφλικοαφεντάδες! Δεν πειράζει όμως! Ο Ιασονούλης έχει πολλά χαρτιά στο μανδύα του, κάπου κάτω από την πόρπη, και είναι σίγουρος ότι η καλή θεά Αθηνά που τον προστάτευε τόσα χρόνια, δε θα τον αφήσει έτσι! Για να δούμε...

Shhhhh! Jason is Coming Back Soon!

2010-09-17T23:26:00.002+03:00

Throw mamma off the bus

2009-02-17T21:26:00.003+02:00

Πρόσφατα είδα μια ισπανική ταινία (Chuecatown) όπου ένας μανιακός κτηματομεσίτης θέλει να μετατρέψει την περιοχή Τσούεκα της Μαδρίτης σε μια γειτονιά υψηλής αισθητικής με κατοίκους γυμνασμένους, νέους και καλλιεργημένους. Τυφλωμένος από αυτό το όραμα, αποφασίζει να ξεκάνει κάθε γρια ή όποιον άλλο του στέκεται εμπόδιο. Αν και με την τρίτη ηλικία μπορώ να τα πάω αρκετά καλά, τις τελευταίες μέρες έχουν περάσει στιγμές που ευχόμουν ο συγκεκριμένος μεσίτης να έκανε μια μικρή ανάπλαση και στην Αθήνα. Ο λόγος; Η απεγνωσμένη αναζήτηση καθαρού οξυγόνου μέσα στις αστικές συγκοινωνίες. Γριές με παιδιά, γριές με σακούλες, γριές με καρότσια, γριές σόλο. Μαλλί λαδωμένο, ρουχαλάκια τσικνισμένα και χιλιολεκιασμένα, να αμολάνε τζούφιες κι εσύ στο σαρδελλέ λεωφορείο να προσπαθείς να βρεθείς όσο πιο κοντά γίνεται σε ένα παράθυρο ή μια πόρτα. Έλεος μανδάμ! Με αυτά και με κείνα κόλλησα και τη γρίπη που κυκλοφορεί και να'μαι μεσ'την πίκρα να γίνομαι κι εγώ κάτοικος την ουτοπικής Τσούεκα.

Merry Christmas!

2008-12-24T14:14:00.003+02:00

Πολλοί θα μιλήσουν για κενότητα ημερών, στρουθοκαμηλισμό κτλ. Υστερα όμως από διαρκή και ασταμάτητα χαστούκια ρεαλισμού και απαισιοδοξίας χρειαζόμαστε μια μικρή γιορτινή δόση. Λίγη γιρλάντα, λίγα λαμπιόνια, κανένα μελομακάρονο ίσως να είναι μια εφήμεη σανίδα σωτηρίας πριν βρεθούμε όλοι με λευκές στολές, σκέτες ή με κάθετο ριγέ (δεν ξέρω αν με πιάνετε)! Σαν παιδί κι εγώ ξεμπίχλιασα το σπίτι, προσέθεσα κάποιες καλόγουστες και κάποιες κιτς πινελιές των ημερών και άρχισα να ψάχνω έμπνευση για γαλοπούλα, μελομακάρονα, πανετόνε κτλ. Λέω να αρχίσω με τα περίφημα σοκολατάκια μου... Κι εκεί που ρουφούσα το πρωί τον αχνιστό καφέ μου, ακούω να αντηχούν στο κλιμακοστάσιο της πολυκατοικείας κάτι γαϊδουροφωνάρες οι οποίες τραγουδούσαν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα αλλά με τη μελωδία των πρωτοχρονιάτικων. Όταν χτύπησαν και τη δική μας πόρτα, προκειμένου να αφρίσω με αστερόσκονη προτίμησα να μην ανοίξω. Άκουσα κάτι αλβανικά καυστικά σχόλια αλλά δεν κατάλαβα γρι!
Εύχομαι σε όλους σας Καλά Χριστούγεννα, μακριά από τη μιζέρια και πιο κοντά στους δικούς σας ανθρώπους!

Δρομομίνη

2008-12-11T12:37:00.002+02:00

Οι τελευταίες ημέρες ήταν απλά μια μεγάλη έκρηξη ενός καζανιού που κόχλαζε εδώ και πολύ καιρό. Ένα καζάνι που έχει μέσα πολιτική του Botox, αδύναμη και ανίκανη να εκδηλώσει έστω ψήγματα αισθήματος και ευαισθησίας, έχει το πνεύμα και τη μόρφωση σε ρόλο μουσειακού εκθέματος, αναγνώριση και εκτίμηση της αξίας τους αλλά μάλλον πρακτικά άχρηστη, έχει ένα πλασματικό κόσμο του στρας και του βυζιού όπου όλα μοιάζουν με ιλουστρασιόν περιοδικά προς πρόσκαιρη κομμωτηριακή τέρψη, έχει γενιές των 20, των 30, των 40 όπου η ανεξαρτησία και ελευθερία θεωρούνται πολυτέλεια, έχει οικογένειες που το καθημερινό τραπέζι θεωρείται επίτευξη άθλου, έχει πιστολέρος της πόλης που έχουν περάσει από μια στρατιωτική εκπαίδευση για τη φρούρηση «υψηλών προσώπων» και ενίοτε της δημόσιας τάξης. Όταν η κρατική μηχανή είναι παράλυτη, όταν πολιτικοί ασχολούνται με νούμερα δημοσκοπήσεων, ψήφων, τραπεζικών λογαριασμών, όταν η Εκκλησία μετατρέπεται σε off-shore παράδεισος, όταν πορδοπεταλουδίτσες και πορδοκηφήνες μετατρέπονται σε βασιλική οικογένεια της καθημερινότητας, όταν το άνοιγμα πολυτελών εμπορικών κέντρων θεωρείται πολιτισμός και πρόοδος, όταν το μέλλον προδιαγράφεται βαθύ και ούτε καν επίπεδο, τότε προκαλείται έντονη κοινωνική ναυτία και η μόνη δραμαμίνη είναι ο δρόμος. Το «καταδικάζουμε» δεν περιέχει το «ακούμε και ανταποκρινόμαστε», οι ευαγγελικές αποστολές δημοσιογραφίσκων δημαγωγούν τις μάζες για ένα χάιδεμα στο κεφάλι από τους ανωτέρους. «Στέρησαν από το μικρό Αλέξη τη χαρά της νίκης του Παναθηναϊκού» έσπευσαν να σχολιάσουν ορισμένοι. Και η ερώτησή μου προς αυτούς «Όταν σκέφτεστε, κάνει ηχώ;». Η ιστορία είναι πολύ παλιά και επαναλαμβανόμενη. Κι ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του για να μη χάσει την εξουσία του από αυτά και τελικά έφαγε μια πέτρα και ακολούθησε η ανατροπή του και το τέλος του. Και κάτι ακόμα, το παντεσπάνι ακόμη κι αν είναι επικαλυμμένο με σοκολάτα ή ζάχαρη παραμένει παντεσπάνι και δε χορταίνει!

Όχι άλλο κάρβουνο!

2008-10-17T12:35:00.006+03:00

Τελικά η γειτονιά μας έχει συναυλιακές τάσεις. Σου λέει κοντά στο Καλλιμάρμαρο είμαστε, γιατί να μην ανταγωνιστούμε την ηχορύπανση του MTV Greece concert; Από τη μια ο απέναντι με Καζαντζίδη που στο τσακίρ κέφι κόβεις μια φλεβούλα, από την άλλη η αποπάνω με Πλούταρχο. Ένα περίεργο πράγμα, όποτε κλαψομουνίζει ο Γιαννάκης το κωλόσκυλο της μανδάμ με την νταλικέ φωνή μούγκα! Γιατί καλέ κυρία έχουτε το λαϊκό βάρδο στη διαπασόν; Κωφεύετε, κάνετε promo ή μήπως θέλετε να δείτε στα πόσα ντεσιμπέλ θα σας ξεπουπουλιάσω και θα σας παραγεμίσω με το κωλόσκυλο για τα Χριστούγεννα; Και να φανταστεί κανείς πως όταν ήμουν μόνιμα εκτός Ελλάδος και με έπιανε νοσταλγία μια στις τόσες άκουγα Johnny Greek μέχρι να νιώσω την πρώτη λιγούρα για τραγανές μπουκίτσες βοδινού και μπισκοτάκι σε σχήμα κόκκαλου. Σε 3 λεπτά είχα συνέλθει! Τι άλλο όμως να περιμένεις όταν ολημερίς και οληνυκτίς στην τηλεόραση ακούς διπλοπενιές, απολαμβάνεις το λευκό της πετούμενης χαρτοπετσέτας, τυφλώνεσαι με την παγιέτα, και λιποθυμάς από το νεκροταφειακό γαρύφαλο.
Και μετά την ψυχαναλυτική αυτή έκρηξη, σας αφήνω με ένα νέο τραγούδι που άκουσα χθες και το θεωρώ πολύ σέξυ: Jack White & Alicia Keys: Another Way to Die από τη νέα Bond ταινία Quantum of Solace.

West Side Story

2008-09-12T12:41:00.004+03:00

Την περασμένη Τετάρτη ήμουν στην αθηναϊκή πρώτη του West Side Story, μια παράσταση που ήθελα εδώ και ένα χρόνο να δω σε βορειότερο κλίμα. Έτυχε λοιπόν να το δω σε ελληνικό έδαφος. Πρέπει να ομολογήσω πως βρήκα το χώρο του θεάτρου Badminton εντυπωσιακό και λειτουργικό. Το φουαγιέ του θεάτρου ήταν κατάμεστο, το μισό με προσωπικότητες και περσόνες του καλλιτεχνικού και τηλεοπτικού χώρου, και το άλλο μισό με αστεροχτυπημένους (starstruck) κοινούς θνητούς. Αν και η ώρα έναρξης ήταν 9, η αυλαία άνοιξε στις 9 30 λόγω της αργής προσέλευσης του φιλοκάμερου κοινού στις θέσεις του. Όσοι δε με βαριά καρδιά έκλειναν το κινητό τους, έπρεπε πρώτα να πάρουν 5-6 τηλέφωνα για να ειδοποιήσουν πως τις επόμενες 3 ώρες θα ήταν στην "αθέατη πλευρά της Αθήνας" όπως επαναλάμβανε ο κύριος πίσω μου. Προσωπικά, το να μην κλείνει κάποιος το κινητό στο θέατρο ή τον κινηματογράφο, εκτός από έλλειψη σεβασμού, το θεωρώ μικρόψυχη μεγαλομανία (βλ. είμαι τόσο σημαντικός που αν κλείσω το τηλέφωνο για 2 ώρες θα έρθει η συντέλεια του κόσμου χωρίς εμένα).

Το West Side Story είναι ένα πάρα πολύ δημοφιλές και αναγνωρίσιμο μουσικοθεατρικό έργο, ένα αριστούργημα του Bernstein που ακόμη κι αν δεν το έχεις δει, πολλές μελωδίες του σου είναι οικείες. Η ιστορία κλασική, κάτι σε Ρωμαίος και Ιουλιέτα στο Μανχάτταν του '50. Η κινηματογραφική του μεταφορά έχει ακόμη τόση επιτυχία που κάθε θεατρικό του ανέβασμα μπαίνει στην διαδικασίας σύγκρισης. Κι εδώ είναι που η παρούσα παραγωγή δέχεται την ήττα στα σημεία. Τα σκηνικά μιζερομίνιμαλ, κάτι σε ας πάρει ο καθένας ό,τι μπορεί στην αποσκευή του. Τα κοστούμια είχαν μερική από τη λάμψη που απαιτούσε το έργο. Οι ηθοποιοί μάλλον κουρασμένοι χόρευαν και ερμήνευαν μάλλον μηχανικά. Είναι γνωστό πως σε τέτοιες περιοδίες το καστ είναι δεύτερης διαλογής αλλά στην πρώτη παράσταση μιας χώρας όπου καλύπτουν τα ΜΜΕ για διαφήμιση, περιμένεις λίγη παραπάνω προσπάθεια.

Το μόνο που έσωζε την κατάσταση ήταν η εξαιρετική ορχήστρα τα ονόματα της οποίας είχαν χροιά πρώην ανατολικού μπλοκ. Εκτός του ότι το έργο έχει μια από τις καλύτερες μουσικές επενδύσεις, η καλοκουρδισμένη ορχήστρα την ανέβαζε 10 κλάσεις πάνω και σε έκανε να νιώθεις ένα ρίγος. Για να μη νιώσω λοιπόν απογοήτευση από το θέαμα, προτίμησα να επικεντρωθώ στο άκουσμα. Δεν μπορώ να πω αν αξίζει κάποιος να πάει ή όχι αλλά σίγουρα εγώ δεν το μετάνιωσα.

Εκείνο το καλοκαίρι

2008-09-05T16:59:00.003+03:00

Πριν μερικές εβδομάδες, πάτησα το αρχαιοελληνικό μου σάνδαλο (η χαρά της Άναμπελ) σε μια μικρή επαρχιακή πόλη η οποία το καλοκαίρι έχει τη χαρά να μπορεί να συμπληρώσει 2 ομάδες ομαδικών αθλημάτων. Η διαμονή σε εξοχικό με παραδεισένιο κήπο και ιδιωτική παραλία. Δε θέλω να ακούω τίποτις αηδίες για καταπάτηση και άλλα κοινά! Η παραλία είναι ελεύθερη και προσβάσιμη σε όποιον επιθυμεί αρκεί να καταφθάσει από αέρος, με αερόστατο ή και εκσφενδόνιση από γιγαντιαίο κανόνι ή σφενδόνα. Δεχόμεθα και βατραχανθρώπους. Τυχόν πλοιάρια θα διώκονται! Κι εκεί που η καθημερινότητα αποκτά τη ρουτίνα μπλουμ, ζζζζζζζζζ και πσσσσστσκτσκ (ο ήχος από τα κάρβουνα), άντε και στο τσακίρ κέφι ένα πρρρτρακ πρρρτρουκ πλακ πλακ (ο ήχος από ζάρια και πούλια), γίνεται η πρόσκληση σε έξοδο στο πιο μοδάτο κλαμπ της πόλης. Βάζω το καφτάνι μου, τζελάρω τη μοϊκανή κουπ μου, και εξαπολύομαι προς αναζήτηση μυγδάλων και άλλων τοπικών μεζέδων (η χαρά του Βόγλη). Το μοδάτο τούτο κλαμπ (η χαρά της ηχορύπανσης και της μπόμπας) ήταν ΤΟ μέρος για όποιον θέλει να είναι κάτι στη μικρή αυτή κοινωνία. Η πελατεία ένα συνονθύλευμα κόσμου με ανάλογες επιλογές μουσικής επένδυσης. Από τη μια πρώην Emo νυν κλώνοι της Amy Winehouse. Μαλλί σφηκοφωλιά, ταλαιπωρημένο και πολλών ορόφων, μάτι ΚλεοπατροΤζενοΚαρεζέ και το βλέμμα της αγελάδος. Από την άλλη τα cat-walking Πιπινοπιναπς. Ασορτί γόβα λουστρίνι με ζώνη και τσάντα, μαύρισμα του δαγκώματος, οπίσθια ανορθωμένα και προκλητικά τουρλωμένα (σιγά μανδάμ, θα σας φύγει κανένας σπόνδυλος) και βλέμμα τα καλά κορίτσια πάνε παντού αρκεί να μην πληρώνουν. Ολίγες περιπτώσεις όπου το μαύρο λουστρίνι είχε σκόνη της οικοδομής κάθε άλλο παρά φινέτσα μαρτυρούσε. Μια άλλη φυλή αποτελούν οι κοπελιές της διπλανής πόρτας ή ξαπλώστρας. Βλέμμα φιλικό, χιουμοράκι ημικαυστικό, ντύσιμο συγκαταβατικό, και γενικό παρουσιαστικό που αποκλίνει από τη μέση κοκκάλω της Vogue. Όσο μεγαλύτερη η απόκλιση τόσο μεγαλύτερη η επιστράτευση του χιουμορακίου. Από την άλλη, το αδύναμα ισχυρό φύλλο είχε εκπροσώπους τριών κυρίων κατηγοριών. Η πρώτη είχε ένα αγώνα πάλης με το στυλ με ήττα στα σημεία. Κάτι σε «είναι στη μόδα αλλά εγώ το κάνω στο πιο αποκριάτικο». Η κραυγαλέα έλλειψη αισθητικής και μέτρου με διάκοσμο σε κώλο, μέση, πλάτη, στήθος που θα ζήλευε και ο πιο συντηρητικός και μοναχικός cowboy κάπου στη middle America. Η δεύτερη κατηγορία αποτελείται από κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες, γαλουχημένα στις ρούγες και τις μπάρες του Γκαζιού και προσθέτουν έναν άλλο στυλιστικό αέρα. Κάτι σε μυκονιάτικη αύρα, κοσμοπολίτικο και χαρωπό. Δίνει την ευκαιρία στο μαγαζί να δείξει πόσο «μπροστά» είναι για τα δεδομένα της περιοχής. Στο τρίτο ανδρικό γκρουπάκι ανήκουν τα ασφυκτικά πορτοφόλια που λόγω συνθηκών διασκεδάζουν με την υπόλοιπη πλέμπα. Όσο πιο ασφυκτικό το πορτοφόλι, τόσο πιο λιτό το ντύσιμο, πουκαμισάκι –παντελονάκι, λιτά και απέριττα με σηματάκια ειδικού βάρους που κάνει τη διαφορά. Σε όλο αυτό το τουρλομπούλουκο ξεχώρισα την κοπελιά με τα οπίσθια-γίσο λες και τα κρατούσε σκαλωσιά, τη «βαρυκόκκαλη» μανδάμ με τη μεγάλη της «κινητή περιουσία» που έκανε το κολλητό μαύρο φόρεμα που φορούσε να δοκιμάζει τα όρια αντοχής του, το «φουντωμένο» τύπο με το ακαταμάχητο Σεφέρλειο χιουμοράκι που σε κάνει να πνίγεις τον πόνο σου και κάθε εναπομείναν εγκεφαλικό κύτταρο στην παγωμένη βότκα και η ρώσικη ρουλέτα να φαντάζει βόλτα στο λούνα παρκ. Αφού έφαγα όλα τα κάσιους του μπολ (μιας που κανένας δεν προσέφερε μύγδαλα), ήπια 8 βότκες έτσι για την παρέα, κάπνισα καμιά δεκαριά πουράκια κι όλα αυτά φορώντας το βλέμμα «πολύ καλά περνάτε αλλά πλησιάζω τα όρια του σεληνιασμού», ανεχώρησα για το σπίτι όπου έκανα χρήση της καταχρασμένης ιδιωτικής παραλίας, πλατσουρίζοντας στο σεληνόφως κι έπειτα έπνιξα τα ρωσικά αποστάγματα από το στομάχι με ένα περιποιημένο γύρο και γιαουρτάκι, γιατί πρέπει να τρώμε ελαφρά τις πρώτες πρωινές ώρες.

Gestapo: Υπέροχο Ταξίδι Ομορφιάς

2008-07-23T14:21:00.005+03:00

Κολωνάκι. Οδός Μέρλιν 6. Το νέο καλογυαλισμένο και απαστράπτον Hondos Center μοιάζει με καταναλωτικό παράδεισο, γεμάτος με καλλυντικά, είδη πολυτελείας, αξεσουάρ μόδας και άλλους καρπούς ματαιοδοξίας, σημειολογικούς κώδικες ευμάρειας και υλιστικής εξάρτησης. Και έξω από το κτίριο, ένα μνημείο που θυμίζει στους παλιούς και ενημερώνει τους νέους πως εκεί βρισκόταν το κολαστήριο της Γκεστάπο κατά τη γερμανική κατοχή. Εκεί δηλαδή που βρίσκονται στιβαγμένα αρώματα, πούδρες, κρέμες κάποτε βρίσκονταν όργανα βασανισμού, και εκεί που ακούγονται φιλήδονα επιφωνήματα αυταρέσκειας κάποτε ηχούσαν απεγνωσμένες κραυγές πόνου. Κατά πόσο αυτό συνάδει με το λεγόμενο business ethics; Μήπως να κάνουμε και το ναό της Αθηνάς Νίκης καντίνα για την Ακρόπολη και το Άουσβιτς εμπορικό κέντρο;

Sales? Shopaholic Detox!

2008-07-19T21:49:00.003+03:00

Πρέπει να ομολογήσω πως είμαι από τη φύση μου υπερκαταναλωτικός. Αν και έχει παρατηρηθεί από πολλούς ότι έχω πολύ περισσότερα πράγματα από ότι ο μέσος άνθρωπος και πως χρειάζομαι μια γκαρσονιέρα για βεστιάριο, ο αγοραστικός εθισμός (αν και έχει αρχίσει να φθήνει) και η ηδονή του λεγόμενου bargain hunting μου είναι αξεπέραστα. Ο καταναλωτής που γυαλίζει το μάτι του μόλις εκείνο συλλαβίσει πέντε μαγικά γράμματα S - A - L - E - S . Η υστεροφημία δε της αγοράς μια καλής προσφοράς είναι μια άτυπη προσφόνησης ενός καλού bargain hunter. Το δικό μου ρεκόρ θα έλεγα που κάνει ένα μάλλινο ιταλικό κασκόλ έναντι 74 ταπεινών πεννών αγγλίας.

Μετά από πάρα μα πάρα πολλά χρόνια βρίσκομαι στην Ελλάδα σε περίοδο εκπτώσεων. Ήδη έχουμε καλύψει τους εμπορομαχαλάδες σε Κηφησιά, Μαρούσι, Σπάτα, Κέντρο Αθηνών, Παγκράτι, κ.ά. Την πρώτη Τρίτη των εκπτώσεων είδα ένα θέαμα που είχα σχεδόν ξεχάσει. Δίαφορες κυρίες Κοκοβίκες με τους συζύγους σε ρόλο τηλεκατευθυνόμενου και τους γόνους σε ρόλο βοηθητικό. Να μπαίνει ο κύριος Κοκοβίκος στο δοκιμαστήριο με 15 άτομα ουρά, η αλαφιασμένη κυρία Κοκοβίκου να αλωνίζει το μαγαζί ψάχνοντας για νούμερα και σχέδια, και οι γόνοι να εκτελούν τακτικά δρομολόγια Κυρία Κοκοβίκου - Κύριος Κοκοβίκος με ανάλογα φορτία. Κι όταν οι γόνοι βαρεθούν το παιχνιδάκι και αρχίζει η γκρίνια, ακούγεται αγανακτησμένη η κυρία Κοκοβίκου "Ώχου! Πάω στα γυναικεία!". Ω! Τι έκπληξις!

Από την άλλη έχουμε και τις διάφορες φυλές πωλητών. Τους πωλητές/διπλωτές που δεν προλαβαίνουν να διπλώνουν το κουρελομάνι, να βρίσκουν νούμερα και να απαντάνε στην κάθε λογής ερώτηση. Από την άλλη έχεις τους πωλητές/μυοκτυπητές που κάνουν ό,τι μπορούν για να σου πλασάρουν ό,τι τους κατέβει στο μυαλό παρά το ότι εσύ τους δηλώνεις κατηγορηματικά πως θέλεις μόνο μια βερμούδα.

Το πιο εξωφρενικό όμως είναι οι τιμές και οι υποτιθέμενες εκπτώσεις. Πολλές φορές θέλεις να αναφωνήσεις "Πλἀκα μου κάνεις!". Ίσως να είμαι κακομαθημένος από τις γεναιόδωρες εκτώσεις του Λονδίνου και τα αγαπημένα μου καταστήματα που τόσο μου λείπουν! Και για αυτό το σλόγκαν των ημερών είναι "Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να διαθέσω τόσα χρήματα γι΄αυτό." Δεν είναι θέμα ντροπής και ανέχειας, είναι θέμα νοητικής αξιοπρέπειας και διάθεσης των πολυπόθητων οπισθίων μας προς μάλαξη και κράτηση σε εξουσιοδοτημένα μέλη!

MAMMA MIA!

2008-07-04T14:14:00.004+03:00

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα στο πρώτο-δεύτερο έτος του πανεπιστημίου, δεν μπορούσα να καταλάβω τη αγγλική μανία για ένα παλιό σουηδικό συγκρότημα. Θεματικές βραδιές κιτς, λαμέ, μαλούπες κτλ. Αν και καταλάβαινα το πιασάρικο των ακουσμάτων δεν μπορούσα με τίποτα να καταλάβω αυτήν την τρέλλα για αυτούς τους ABBA. Τα χρόνια πέρασαν και μπαίνει στη ζωή μου άλλο ένα άτομο με βαρειά ABBAμπίαση. Σημειώνω πως το μιούζικαλ Mamma Mia το έχει δει 5-6 φορές και εδώ και 4-5 χρόνια το κινητό χτυπάει σε ρυθμούς σουηδικής ποπ. Και περνάνε οι καιροί και βγαίνει η ταινία...Όταν πριν από λίγους μήνες δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα της μου άρεσε να μπάινω γιατί ακουγόταν ένα πολύ γλυκό παφλάζον κύμα που μου έδινα μια ηρεμία μέσα στην παράνοια που ζούσα. Χθες ήρθε και η ώρα να δούμε την ταινία, η οποία ξεχωρίζει για 3 πράγματα: α) τη μουσική των ABBA, β) το βαρύ πυροβολικό των ηθοποιών (Μέρυλ Στριπ, Πήρς Μπρόζναν, Κόλιν Φέρθ, Τζούλι Γουόλτερς κ.ά.), και γ) το έντονο ελληνικό στοιχείο.

Ξεκινώντας από τη μουσική, να πω πως είμαι σίγουρος πως η ταινία θα βγει και σε sing along έκδοση. Εκπληκτικό δέσιμο των τραγουδιών, αρκετά καλή ερμηνεία από τους ηθοποιούς, σε ξεσηκώνει και είσαι διαρκώς στην άκρη του καθίσματός θέλοντας να τραγουδήσεις και να χορέψεις σε ξέφρενους ρυθμούς, ακολουθόντας τις πολύ καλές χορογραφίες. Το καστ είναι πολύ καλό με τις Μέρυλ Στριπ και την Τζούλι Γουόλτερς να κλέβουν την παράσταση. Κάτι μου λέει πως η πρώτη θα συλλέξει άλλον ένα θείο Όσκαρ να κάνει παρέα στους άλλους να μην είναι και αυτοί μοναχούλιδες. Επίσης πολύ μου άρεσε ο Κόλιν Φέρθ που προς το τέλος της ταινίας σπάει το Μίστερ Ντάρσι καλούπι του με πολύ κέφι. Εκπληκτική είναι και η χρήση του χορού με έντονο κωμικό χαρακτήρα. Τέλος, να μιλήσω για το ελληνικό στοιχείο. Αν και γίνεται μια αναπαράσταση της Ελλάδας του '50, βία '60, όπου η θειά με το κοφίνι συνδιάζεται με το διαδίκτυο, η διακόσμηση παραπέμπει σε λαογραφία και παλιομοδίτικα τουριστικά μεμοραμπίλια, έχει γίνει πολύ καλή επιλογή τοποθεσιών και παρουσιάζεται μια παραδεισένια εκδοχή της χώρας μας. Είμαι σίγουρος πως αυτή η ταινία θα έχει μεγαλύτερο αποτέλεσμα από ότι η εκστρατεία του οργανισμού τουρισμού. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα είναι ούτως ή άλλως στη μόδα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ελπίζω μόνο οι φορείς τουρισμού (από το μεγαλύτερο ξενοδόχο ως το σερβιτόρο μερικής απασχόλησης) να μην επαναπαυτούν σε αυτές τις δάφνες ή να τις μετατρέψουν σε γαϊδουράγκαθα με μη πρέπουσες συμπεριφορές και παράλογες τιμές.

Και για να κλείσω με μια πιο ευχάριστη νότα, αν θέλετε να περάσετε μια βραδιά ξέγνοιαστη, με πολύ γέλιο, χαμόγελο διαρκείας, και πολύ κέφι τότε μάλλον θα πρέπει να κάνετε μια επίσκεψη στον πλησιέστερο κινηματογράφο σας!

Το Αδιάκριτο Βλέμμα του Οίκτου

2008-06-26T11:27:00.003+03:00

Καταμεσήμερο στην Ομόνοια. Ζέστη αφόρητη, ήλιος καυτός. Η τσιμεντένια πλατεία μετατρέπεται σε φούρνο. Καίγεσαι από παντού. Άνθρωποι βιαστικοί και αδιάφοροι για καθετι γύρω τους. Κι εκεί που πάω να περάσω την 3ης Σεπτεμβρίου, ένα νέος άντρας γύρω στα 28 σε ένα αναπηρικό σκούτερ σταματάει δίπλα μου περιμένοντας το φανάρι. Σε λίγα δευτερόλεπτα μεζεύονται και άλλοι πεζοί για τους οποίους το μεσημέρι αποκτά νόημα. Εστιάζουν την προσοχή τους εναλλασσόμενα στο νεαρό και το όχημά του. Βλέμμα θαυμασμού για το μηχάνημα, οίκτου για τον άνδρα. Το αμήχανο χαμόγελο του παιδιού αυτού έδειχνε οικειότητα με αυτήν την κατάσταση. Να θεωρήσω το περιστατικό χαρακτηριστικό παράδειγμα της από τραγωδίας ηδονής; Δεν μπορώ όμως να δω την τραγωδία μέσα στην αξιοπρέπεια των περισσότερων αναπήρων. Βλέπω το σύνδρομο του αρχοντοχωριάτη που πάνω στην κοινωνική πυραμίδα κοιτάζει προς τα κάτω (όπως αυτός θεωρεί πως ανήκουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες) γιατί αν κοιτάξει προς τα πάνω, θα νιώσει πως βρίσκεται βαθιά μέσα σε πηγάδι. Πρέπει επιτέλους η λέξη σεβασμός να μπεί στο καθημερινό μας λεξιλόγιο! Και μετά τη μικρή εκδήλωση του μένους μου, σας αφήνω με ένα εκπληκτικό βίντεοκλιπ του Μιχάλη Δ.

Happy Birthday To Me

2008-06-19T14:21:00.004+03:00

19 Ιουνίου. Μέρα ζεστή, μέρα καλοκαιρινή, στον αστερισμό των Διδύμων. Σήμερα έχουν γενέθλια ο Αντώνης Ρέμος, το πολυαγαπημένο μου Φεγγαρονήσι, α ναι, κι εγώ! Ημέρα αναδρομής, ημέρα περισυλλογής, ημέρα κρίσης, ημέρα γιορτής. Λίγο απ'όλα! Καλοί φίλοι, καλό φαγητό, καλή τουρτίτσα. Φέτος δεν ξέρω αν λιώσουν πρώτα τα κεράκια ή εμείς. Αφήνω πίσω μου το παρελθόν και πάμε για άλλα. Είναι η τελευταία μου χρονιά πριν τα -άντα!

Ἐι πειρατή! Το τόπι μου!

2008-06-15T12:17:00.005+03:00

Αργογοργόνες και Αργομάγκες μου, ahoy! Μετά από μία περίοδο έντονης παράνοιας, άγχους και τρεξίματος ανάμεσα σε Λονδίνο, Αθήνα και Κρήτη, επιστρέφουμε δριμύτεροι για νέες περιπέτειες! "Άλλος με τη βάρκααα μααας!" Σε αυτήν την ανάρτηση θα ασχοληθώ με την κατηγορία homo nautilus, δηλαδή τους βαποροταξιδευτές. Τόσες ώρες μέσα σε ένα πλοίο, πέρα από το να δεις καμία ταινία στον προσωπικό σου ταινιοπαίκτη, να διαβάσεις κανένα βιβλίο, άντε να κάνεις και καμία βόλτα, δεν υπάρχει τίποτα πιο φυσιολογικό και απολαυστικό από το να ακτινογραφείς τους τριγύρω σου, και να δημιουργείς στο μυαλό σου τις ακόλουθες υποκατηγορίες:

α) homo nautilus geronticus: λυκόπουλα παλαιάς κοπής, η χαρά του βελονακίου, της σταυροβελονιάς, του ταπερακίου και του μπίρι μπίρι! Πολύ μπίρι μπίρι! Οι ιστορίες αρχίζουν από το παρόν, περνάνε στο πρόσφατο παρελθόν, και ακολουθεί ο στρατός, η παιδική ηλικία, η νεότητα των γονέων, τα παιδικά χρόνια των γονέων, περνάμε στους παπούδες, και μ'εκείνα και με τ'άλλα φτάσαμε στους Τουρκοφάγους προπαππούδες. Θες να κοιμηθείς και δεν μπορείς; Κάνε tune in και μετά από το ταξίδι στο χρόνο αλά Dr Who τον παίρνεις στου καραβιού την πλώρη! Τον ύπνο πάντα!

β) homo nautilus fititicus ή laptopulus: φοιτητές και σπουδαστές. Απαραίτητο αξεσσόρι το λαπατόπι όπου η ταινίες παίζονται με τηλεοπτικό πρόγραμμα. Συναντόνται μεμονωμένοι ή και σε κοπάδια. Στριφτά τσιγάρα και ντρες κόουντ με πολιτικό στέιτμεντ.

γ) homo nautilus paterfamilius: οικογένειες με παιδιά ποικίλης ενεργητικότητας και διάθεσης. Εκεί που άλλοι προσπαθούν να κουβαριάσουν πάνω σε έναν καναπέ και άλλοι αρχίζουν να μετράνε τα φωτάκια στο ταβάνι από τη βαρεμάρα, κάτι μπουμπούκια, της μάνας τους καμάρι, εφαρμόζουν το σχέδιο "περιπολικό": γκρίνια και τσιρίδα της σειρήνας, τρεχαλιτό του νέφτη, οδήγηση αυτοκινητακίου πάνω στο μεταλλικό καγκελάκι του σαλονιού, και τα δικά σου εγκεφαλικά κύτταρα να είναι σε αγρανάπαυση, ανύμπορα να αντιδράσουν. Ενίοτε ακούγεται και η φωνή της μάνας που χάνεται σαν το κύμα της θάλασσας.

δ) homo nautilus timioniericus: οδηγοί οχημάτων, στη λαἱκή, φορτηγατζήδες. Πάντοτε με καμπίνα. Εμφανίζονται στην αρχή και το τέλος του ταξιδιού. Μαύρισμα μονομερές, οικείοι με το προσωπικό του πλοίου, συνήθως με μπεγλέρι, ενίοτε με τακα τούκα. Αποτελούν τη νοητή προνομιούχα επιβατική τάξη, μιας που μπορούν να πιούν τα ποτάκια τους με τον καπετάνιο.

ε) homo nautilus plebius: επιβάτες κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Παιδιά του λαού είτε με ιδιαίτερα φιλήσυχη συμπεριφορά ή με έντονη ανάγκη να γίνουν το κέντρο της προσοχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δεύτερης κατηγορίας, γκόμενα οξυζενομαλλούσα με γοργονέ κούπ, ανορθωτικό μπαλκονοβαστάχτη, φρύδι μολυβέ, περπάτημα με μπουτοδιαχωριστή και ποποκόφτη, να παραγγέλνει "ένα καφέ καραβίσσσιο, με νεράκι, καφεδάκι, ζαχαρίτσσσα, ξέρειςςς". Μετά την έλευση αυτού του είδους είναι απαραίτητο το σφουγγάρισμα στις περιοχές που καταλαμβάνουν οι homo nautilus geronticus και timoniericus λόγω υπερέκρισης σιέλου και άλλων σωματικών υγρών.

ζ) homo nautilus gyfticus: κιλίμια, σεντόνια λουλουδερά, πλαστικές σακούλες, κάτω από σκάλες, μπροστά από κλειστά μαγαζιά κι όπου αλλού μπορούν να κρυφτούν αποφεύγοντας κάθε ανάμειξη με τους λοιπούς επιβάτες.

η) homo nautilus protothesius ή aeroplanophobicus: επιβάτες ανωτέρων κοινωνικών στρωμάτων και στριμωγμένων χαρτονομισμάτων. Χρυσές βέργες, γεύμα στο εστιατόριο, ακριβές φωτογραφικές μηχανές. Λόγοι επιλογής πλοίου θέματα υγείας και αεροπλανοφοβία. Αποφεύγουν κάθε ανάμειξη με την πλέμπα και πάνε για ύπνο νωρίς νωρίς.

θ) homo nautilus batiroturisticus: sleeping bag, λίγδα, ρουχαλάκια γαριασμένα, backpack, ένας οδηγός των ελληνικών νησιών και χύμα στο κύμα. Απολαμβάνει τον ύπνο στο κατάστρωμα να βλέπει τα αστέρια και να του παφλάζει το κύμα σπλάς στη μούρη. Συνιστάται γυαλόχαρτο για το πρωινό πλύσιμο της μούρης.

ι) homo nautilus zoophilus: Εκείνοι που τρέχουν σαν τρελοί στο κατάστρωμα για να βρουν κενή σκυλιέρα για το "παιδί" τους. Πού τρέχουν κάθε 10 λεπτά να το ποτίσουν, να δουν αν ζει, να το βγάλουν άτα και να μαζέψουν τα ντόγκι ντου με μαντιλάκια και πλαστικές σακουλίτσες. (Μία ευγενική προσφορά του αγαπημένου μας Cinestef)

Υ.Γ. Προτάσεις για προσθήκη κατηγοριών είναι ευπρόσδεκτες!

Your Own Personal Jesus

2008-04-25T16:11:00.004+03:00

Φέτος για ένα περίεργο λόγο δεν μπήκα καθόλου στο πνεύμα του Πάσχα αν και το προτιμώ από τα Χριστούγεννα. Θες το γεγονός πως το Πάσχα ήταν πολύ πιο πριν στην Αγγλία όπου την τιμητική του έχει το σοκολατένιο αβγό και τίποτε άλλο, θες το ότι έχω τόσα πολλά άλλα στο μυαλό μου, δεν με άγγιξε ούτε επιδερμικά το όλο θέμα. Ίσως αύριο που θα φάμε στην κυπριακή ταβέρνα με φίλους κάτι γίνει. Τις τελευταίες όμως ημέρες, για ένα περίεργο λόγο, έχω γίνει παρατηρητής πολλώς σχολίων περι θρησκευμάτων, προπαγάνδας και συνομωσίας. Σε μία χώρα όπου χριστιανοί, μουσουλμάνοι, ινδουιστές, βουδιστές και ιουδαίοι ζουν σε ένα κράμα, τα χαρακώματα μεγαλώνουν όχι μόνο ανάμεσα στις διαφορετικές θρησκείες αλλά και τα δόγματα. Και αναρωτιέμαι...κατά πόσο η υπογράμμιση της διαφορετικότητας που πολλές φορές οδηγεί στην απομόνωση και την εναντίωση κατά του "άλλου" μπορεί να θεωρηθεί θρησκεία. Μήπως η απεγνωσμένη ανασυγκρότηση δυνάμεων της κάθε εκκλησίας και κάθε πίστης οδηγεί στην άνθιση ενός σκοταδισμού που έρχεται σε πλήρη ρίξη με τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας; Και μετά τι; Μάλλον είναι καιρός για ενδοσκόπηση και να θυμηθούμε μια βασική αρχή σχεδόν όλων των θρησκειών, στην εδώ ντοπιολαλιά: See God in Everyone. Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα σε όλους!

Γλάmour

2008-04-17T17:11:00.001+03:00

Μετά την προηγούμενη γκλάμουρ ανάρτηση, σειρά έχει το γλάμουρ. Ποιά η διαφορά; Ό,τι γυαλίζει δεν είναι πάντα χρυσός, διαμάντι και παγέτα! Μπορεί να είναι λαδι, λίγδα κτλ. Μπορεί ορισμένοι να εκπλαγούν, αλλά πολλοί βόρειοι Ευρωπαίοι έχουν την εντύπωση ότι εμείς οι Μεσογειακοί λαοί είμαστε ολίγον του απλύτου, της χρυσής καδένας που γυαλίζει περισσότερο από την κασίδα. Εγώ πάλι από τη μακροχρόνια συναναστροφή μου με σχεδόν όλα τα έθνη, έχω να πω πως η καθαριότητα έχει να κάνει με τον άνθρωπο ανεξαρτήτου καταγωγής. Προχθές όμως για ένα πολύ περίεργο λόγο, είχαn την τιμητική του οι Άγγλοι. Ήμουν λοιπόν στο τρένο πηγαίνοντας Waterloo και σε ένα σταθμό μπαίνουν δυο παλουκάρια παλαιάς κοπής φορόντας πατελονάκι μαύρο με κάθε είδους λεκέ, μπλουζάκι πατσαβουρέ κοντομάνικο πολλαπλών χρήσεων το οποίο ήταν και ζωσμένο παρακαλώ, το συνολάκι ολοκλήρωνε ένα σακάκι γνήσιο vintage κομμάτι με γνήσια vintage σημάδια από πολλές δεκαετίες. Περιττό να πω πως ανέπνεα με το ένα ρουθούνι το οποίο ήταν χωμένο στο φουλάρι μου το οποίο φουλάρι είχε με γερή δόση από το άρωμά μου. Μετά το τρένο, τιμητική του έχει το μετρό, όπου σε μια στάση μπαίνει ένας κύριος που απο μακριά φαινόταν πολύ αριστοκρατικός για να μπαίνει στο μετρό. Λεπτός, ψηλός, καλοντυμένος, μαυρισμένος, σαν Ιταλός μοντέλο. Στέκεται μπροστά μου και βλέπω τον υπέροχο λιγδιασμένο γιακά του πουκαμίσου του, το μοναδικό λαδοπιτυριδωμένο μαλλί που γυάλιζε όμοια με το μεταξωτό κοστούμι του, και το φυσικό του άρωμα δεκαπενθήμερης απλυσιάς συμπλήρωνε την εικόνα. Σημειωτέο ότι από κοντά η Αγγλουριά του έκανε μπαμ. Πάω πιο πέρα και στην επόμενη στάση ανεβαίνει ένας μπαμπάς με τις τρεις κόρες του. Ο μπαμπάς φαινόταν καθαρός αν και έμοιζε με πρώην γκρουπιέρη καζίνο της δεκαετίας του 80 με έντονη αρχοντοχωριατιά. Τα τρεία κοριτσάκια ήταν σαν ταμμένα έτοιμα να ψάλουν το τροπάριο της Κασιδιανής. Ευτυχώς στην επόμενη στάση κατέβηκα κι έτσι το αλλεπάλληλο σοκ θέραπυ τελείωσε κάπου εκεί.
Κι όταν βλέπω όλα αυτά, μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια ενός Ιταλού φίλου μου ο οποίος είναι λίγο Μόνικα (από Friends), και είχε απαντήσει σε έναν Άγγλο πως ενώ στην Ιταλία κάθε μπάνιο έχει τον μπιντέ του, στην Αγγλία είναι αμφίβολο για το αν θα έχει καν χαρτί. Η δική μου απάντηση πάλι είναι πως όταν εσείς σκουπιζόσασταν με φύλα, εμείς είχαμε πλήρες αποχετευτικό σύστημα και μπανιέρες (βλ. Κνωσσό). Κάποιος πρέπει να θυμίσει σε πολλούς πως Cleanliness is next to Godliness!

Glamour Week

2008-04-13T16:57:00.003+03:00

Τσα! Τι κάνετε Αργογοργόνες και Αργομάγκες μου; Ο Καπετάνιος και το πλήρωμα έτρεχαν και δεν έφταναν και για αυτό έριξαν μια πετρούλα πίσω τους, όχι κατράμι, κάτι σε ανθρακί! Πριν από λίγες εβδομάδες για να μην αρχίσω να μονολογώ οσάν την Αστέρω και να ζητώ οικογενειακή μερίδα από το Δασονομείο (ξεύρετε, πατέρα μου έχω το βουνό, αδέλφια τα πουρνάρια) αποφάσισα να συνδυάσω το τερπνόν μετά του ωφελίμου, διασκέδαση με δουλειά.
Πρώτος σταθμός: Playhouse Theatre, Ring Round the Moon του Jean Anouilh. Παλιομοδίτικη κωμωδία καταστάσεων με αργούς ρυθμούς. Οικεία σε γνώστες Oscar Wilde, Plautus, Terentius και τον αρχικό εμπνευστή, το δικό μας Μέναδρο. Η αγγλική παραγωγή είχε μεταφέρει το έργο που αρχικά διαδραματιζόταν στη γαλλική Belle Epoque στο glamour των 1950s. Αποτέλεσμα, μία παράσταση με εκπληκτικά κοστούμια αλλά με το γλυκανάλατο φλεγματικό αγγλικό ταμπεραμέντο που έκανε την παράσταση να κατέβει πριν την ώρα της.
Δεύτερος σταθμός: η έκθεση πορτραίτων του αγαπημένου μου Vanity Fair στη National Portrait Gallery. Ένα περιοδικό σταθμός που πρωτοκυκλοφόρισε το 1913 μέσα στο πνεύμα της ανερχόμενης jazz και της art nouveau. Πορτραίτα που άφησαν τη δική τους σφραγίδα στη σύγχρονη ιστορία από καταξιωμένους φωτογράφους. Μια έκθεση που αξίζει να δει ο καθένας.

Τρίτος σταθμός: μια από τις αγαπημένες μου ταινίες, How to Marry a Millionaire όπου η Marilyn Monroe είναι μια ομορφιά πολλών βαθμών...μυωπίας. Και πάλι όλο το glamour των 1950s με πολύ γέλιο. Αγαπημένη σκηνή στο εστιατόριο που ακολουθεί λάθος γκαρσόνι. Δι άλτιμετ γκαβάδι!

Ενδιάμεσοι σταθμοί: Misato, Satsuma, Cafe España και Cafe Amato στην καρδιά του Soho. Γιαπωνέζικη και Μεσογειακή κουζίνα. Η χαρά του ξυλακίου, του δαμασκηνόκρασου, της σαγκρία, της μπριζόλας και του φρέσκου προφιτερόλ.

Και σας αφήνω με μια εκπληκτική σκηνή από την ταινία:

ΨιΛΑ σΤΑ ΧΕΡΙΑ!

2008-03-14T12:11:00.004+02:00

Εδώ στο μικρό σπίτι στο λιβάδι στο μικρό αγγλοσαξωνικό χωριό, πέρα από τον Αργοναυτίξ μένουν κι άλλα ζωντανά, δύο Τσέχοι (ο Λέλεκας και η Ξανθιά), ένας Ρωσοεβραίος (το Χόμπιτ), ένας Σιγκαπουροάγγλος (το Ντουλάπι), ένας Κινέζος (ο Μαρμελαδοαυτιάς) και μια Βιετναμέζα (η Ποντικομαμή ή Ληγμένη ή Μεταλλαγμένη). Όλα τα παρατσούκλια χρησιμοποιούνται από τον Αργοναυτίξ και από κακία για ορισμένους και για να μην καταλαβαίνουν όταν μιλάς για αυτούς μπροστά τους.

Στη Ληγμένη έχω τη μεγαλύτερη αδυναμία! Αδυναμία να κρατήσω το μένος μου για αυτή! Πέρα από το ότι το μπάνιο είναι συνεχώς μέσα στην τρίχα γιατί μαδεί η ξαδέρφη της μαρμότας, είναι μια απίστευτη βρωμιάρα, όταν μαγειρεύει μυρίζει το σπίτι σαν ψαραγορά και λαχαναγορά που έχουν κλείσει από το υγειονομικό, και έχει μια φωνή υψηλών ντεσιμπέλ που όταν μιλάει είναι σαν να τσακώνονται γατιά σε καταιγίδα και σου χτυπάει στον εγκέφαλο. Για αυτό και όταν μιλάει στο τηλέφωνο μέσω διαδικτύου ως δια μαγείας κόβεται η σύνδεση κάθε λίγο και ακούγεται ένα γεμάτο απορία Ελλόοο Ελλόοο; Έρχεται και με ρωτάει αν ξέρω γιατί κόβεται η σύνδεση! Που νά ήξερε πως με τη γνωστή μαεστρία μου ανοιγοκλέινω το ρούτερ έτσι για να της τη σπάσω;

Χθες το πρωί λοιπόν εκεί που είχα αγκαλιά το μαξιλάρι ακούω στον ύπνο μου το κουδούνι. Χτυπούσε επίμονα και κανένας δεν πήγαινε να ανοίξει. Βγάζω λοιπόν κι εγώ τη μάσκα, βάζω την αεράτη ρομπίτσα και κατεβαίνω με οχταράκια τη σκάλα. Αντί να δω τον ταχυδρόμο που περίμενα, βλέπω πέντε μαυροντυμένους ένστολους και μου λένε. Μένει εδώ η Choo Lee; Δεν μένει πια εδώ απαντάω εγώ. Σιγά να μην θυμώμουν και το επίθετό της! Άσε που για να το πεις πρέπει να φανταστείς ότι πνίγεσαι από ψαροκόκκαλο την ώρα που παθαίνεις εγκεφαλικό! Αστυνομία! Μου λένε! Ψάχνουμε τη Lee Gme Nee Choo Lee για ξέπλυμα χρημάτων! Πήγα να τους πω πως το ξέπλυμα μου έκανε εντύπωση διότι δεν το κατέχει το άθλημα αλλά ως γνήσιος απόγονος του Αρτέμη Μάτσα πήγα και την φώναξα. Όλα αυτά στις 6 30 πρωινή και να έχω κοιμηθεί στις 2. Κι ενώ της έψαχναν το δωμάτιο και τη συνελάμβαναν, εγώ προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ, κρυφακούγοντας εννοείται ό,τι διαδραματιζόταν έξω από την πόρτα μου. Φυσικά ήταν το θέμα της ημέρας χθες. Την αμολύσανε μετά κρατώντας το διαβατήριό της και θα περιμένει να δικαστεί με την υπόλοιπη σπείρα στο άμεσο μέλλον.

Που να ήξεραν πως έκανα κι εγώ ξέπλυμα χρημάτων πρόσφατα! Βγάζοντας τα ρούχα μου από το πλυντήριο βρήκα 2 λίρες μέσα στο θάμπος! Ρε άστραψε το μάτι μου!

τΑ τρΑγΟΥδΙΑ τΗς ζΩΗς μΟΥ # 2

2008-03-05T01:23:00.004+02:00

Από μικρό παιδί είχα ένα θέμα με το φαγητό και ήμουν φιλοθεάμων! Σε αντίθεση με τώρα, το θέμα με το φαϊ ήταν πως ήμουν κακόφαγο. Η μαμά Αργοναύτισσα λοιπόν έπρεπε να επιστρατεύσει παιδικές εκπομπές, ιστορίες κτλ μπας και μπει καμία μπουκιά στο στόμα του νεοσσού της! Αυτό όμως που είχε μεγάλο σουξέ και ήτάν άρρηκτα συνδεδεμένο με την κατανάλωση αυγού μελάτου μετά άρτου ήταν το Λευτέρη, Λευτέρη, Λευτέρη, σ'έχω σταμπάρει στο παλιό μου το τεφτέρι... Ήθελα λοιπόν μουσικοχορευτική παράσταση όπου η κουταλιά του αυγού έκανε τη διαδρομή φλυτζάνας στόματος με αναταραχές λόγω του λυκνίσματος της δόλιας μάνας που ταυτόχρονα δεν έπρεπε να χάσει νότα! Το τραγουδάκι δε είχε μπει στις οδηγίες χρήσεως του μούλικου όταν έπρεπε να μείνει με θείες, νονές ή άλλα ατυχή πλάσματα! Πάντως δε μπορείς να πεις! Τέτοιο μωρό με τσαχπίνικα γούστα από τα λίγα! Στην αμμουδιά μου κλέψανε τη βάρκααα...

Βιβλιομπλογκοπαίχνιδο

2008-02-27T14:54:00.003+02:00

Ευχαριστώ το Νανάκο για την πρόσκληση στο παιχνίδι. Το βιβλίο που είναι σχεδόν πάντα δίπλα μου τα τελευταία χρόνια είναι...(έλα να ακούσω το γκόνγκ!) Απολλωνίου Ροδίου Αργοναυτικά. Για όσους δεν με ξέρουν προσωπικά, απλά αναφέρω πως σε λίγο καιρό παραδίδω τη διδακτορική μου διατριβή πάνω σε αυτό το κείμενο. Στη σελίδα 123 μετά την πέμπτη περίοδο έχουμε:

"Οι Βέβρυκες όμως δεν αδιαφόρησαν για το βασιλιά τους, αλλά σηκώσανε όλοι μαζί τα σκληρά τους ρόπαλα και τα κοντάρια κι όρμησαν εναντίον του Πολυδεύκη. Όμως μπροστά του στάθηκαν οι σύντροφοί του, τραβώντας από τα θηκάρια τα κοφτερά σπαθιά. Πρώτος ο Κάστωρ τον άντρα που επιτέθηκε χτύπησε στο κεφάλι, κι αυτό στα δύο σκίστηκε, μισό στον ένα ώμο πέφτοντας, μισό στον άλλο." (2. 98-104, μετάφραση Εκδόσεις Κάκτος).

Με τη σειρά μου πετάω το τόπι σε Cinestef, Traumgeist, Mia Wallace, Κώστα, και Knight of Cups.

Υ. Γ. Συνοπτικά εδώ οι κανονισμοί του παιχνιδιού :1. πιάνουμε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά μας αυτή τη στιγμή2. το ανοίγουμε στη σελίδα 123 (αν είναι μικρό, παίρνουμε το επόμενο κοντύτερα σε μας, που έχει τουλάχιστον 123 σελίδες)3. βρίσκουμε την πέμπτη πρόταση4. αντιγράφουμε τις επόμενες τρείς δλδ την έκτη, έβδομη και όγδοη και5. βρίσκουμε άλλους πέντε ατυχείς να τους πασάρουμε το παιχνίδι... (αντέγραψα τους κανονισμούς από τον blueprint γιατί είδα κι έπαθα να καταλάβω τι παιχνίδι είναι αυτό!).

τΑ τρΑγΟΥδΙΑ τΗς ζΩΗς μΟΥ # 1

2008-02-27T00:23:00.006+02:00

Είμαι ένας άνθρωπος που ζει με τη μουσική. Κάποια τραγούδια στιγματίζουν τη ζωή του καθένα μας. Αυτή είναι η αρχή μιας προσωπικής αναδρομής με αναφορά μουσικά κομμάτια που κατά κάποιο τρόπο άφησαν το δικό τους σημάδι πάνω μου. Ελπίζω να αφυπνίσουν τις αναμνήσεις και άλλων ταξιδευτών. Πρώτος σταθμός Donna Summer και Hot Stuff! Μοβ, παγιέτα, μαλούπες, καμπάνες, φραμπαλάδες. Ο λόγος είναι απλός. Ήταν πρώτο στον πίνακα επιτυχιών την ημέρα που πρωτοείδα το φως της ημέρας ή μάλλον τις κουτάλες του γιατρού! Αντικατοπτρίζει πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου όπως τη λάμψη και υπερβολή της ντίσκο που λατρεύω αλλά και την ερωτίλα φύση για την οποία μιλάνε οι στίχοι! Grrroovy baby!

Χουάνα Μολίνα, μια νύμφη από την Αργεντινή

2008-02-18T02:08:00.006+02:00

Στο άκουσμα της λέξης "Αργεντινή", στο μυαλό των ποδοσφαιρόφιλων έρχεται ο Μαραντόνα, των κοσμικών η Αθηνά Ωνάση, των καλοφαγάδων ντούλτσε ντε λέτσε και κρέας, των ηθικολόγων γεωργικά μεταλλαγμένα προϊόντα, των οικονομολόγων το αμερικανικό προτεκτοράτο, των μουσικόφιλων το παθιασμένο τάνγκο, των μικρών παιδιών οι παιδικές σειρές της ΕΤ1 των οποίων η μεταγλώττιση καίει αρκετά εγκεφαλικά κύτταρα, των μεγάλων παιδιών η Μαφάλντα. Τώρα έρχεται στο παγκόσμιο μουσικό προσκήνιο μια καλλιτέχνις πολλά υποσχόμενη, που πρόσφατα πέρασε τα σύνορα της χώρας της και είναι the next best thing στο εναλλακτικό μουσικό κύκλο της Νέας Υόρκης, το όνομα αυτής Χούανα Μολίνα. Αυτό που κάνει ξεχωριστή τη μουσική της είναι μια εκρηκτική δημιουργικότητα με πολλά θεατρικά στοιχεία. Έχει χαρακτηριστεί ως ο θηλυκός Δον Κιχώτης. Παίζει με παραδοσιακά Ευρωπαϊκά μοτίβα και μουσικές των γηγενών της Αμερικής, παντρεύει φυσικούς ήχους με ηλεκτρονικά ακούσματα, εναρμονίζει μουσικά όργανα με ήχους καθημερινών αντικειμένων, πάνω απ΄όλα όμως χρησιμοποιεί της φωνή της όπως μόνο ένας καλοδουλεμένος ηθοποιός θα μπορούσε. Πρέπει δε να αναφερθεί πως η ίδια είχε γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στα '90 όταν είχε εκπομπή και υποδυόταν πολλές διαφορετικές περσόνες. Η φωνή της είναι κάτι το εξωτικό, κάτι ανάμεσα σε αγοριού καθολικής χορωδίας και κουβερνάντας που τραγουδάει νανουρίσματα. Μπορεί μερικές φορές να ακούγεται λίγο μονότονη πάντα έχει όμως στοιχεία που εκπλήσσουν. Καλή μας ακρόαση!

Όταν η μέρα τελειώνει...

2008-02-13T02:32:00.001+02:00

Άλλη μια μέρα τελειώνει...η μητρόπολη αδειάζει...παίρνει μικρές ανάσες...στις αρτηρίες της... κυλούν άνθρωποι...άνθρωποι μόνοι...που εξαφανίζονται στα σωθικά της...ταξιδεύουν...επιστρέφουν στην αφετηρία...μάτια που ψάχνουν...ψάχνουν το όνειρο... όνειρο που ξέχασαν... που δε θα αναγνωρίσουν...χιλιάδες κόσμοι...χωράνε δίπλα...κι όμως τόσο μεγάλο το κενό...κορμιά που σηκώνουν...το βάρος μιας μέρας...πεταμένα σαν ρούχα...φορεμένα...άπλυτα...γρίζα...όπως το βλέμμα...που όλο θολώνει...κι αδυνατεί...το χρώμα να δει...άνθρωποι μόνοι...ο καθένας μια ιστορία...ο καθένας ένα ταξίδι...όλοι μαζί...και χωριστά...ένας προορισμός...μια ανάγκη...μια αναζήτηση...για ένα φως...για έναν αέρα...καθαρό...για μια βροχή...που θα ξεπλύνει...την καθημερινότητα...κι όλοι μαζί...μια κραυγή...που πνίγεται...στη σιωπή...και δεν την άκουσε κανείς...γιατί κανείς δεν τόλμησε να βγάλει...

Crash, Boom, Bang!

2008-02-06T00:47:00.000+02:00

Πνευματική εγρήγορση, η χαρά του μουρουνέλαιου, η γιορτή της πολυβιταμίνης, η τιμητική της καφεϊνης. Ο υπολογιστής γίνεται το alter ego μου, τυπωμένες σελίδες τριγύρω φτιάχνουν ένα μελανόλευκο τοπίο, σημειωματάρια καταγράφουν σκέψεις, αριθμούς, λέξεις κλειδιά, βιβλία που σιγά σιγά φτιάχνουν κοιλάδες και λόφους. Παρωπίδες και σκέψη. Μη προσπαθείς να μου μιλήσεις. Ο συνδρομητής που καλέσατε είναι απενεργοποιημένος. Θέλω να μιλήσω και τραυλίζω. Πολλές οι σκέψεις. Ποιά να πρωτοβγεί; Επιτέλους λίγο φως στην άκρη του τούνελ. Τα βήματα αργά προς την έξοδο, αλλά σταθερά. Λίγο οξυγόνο. Περνάνε οι ώρες. Πώς αλήθεια περνάνε οι ώρες; Άλλη μια μέρα τελειώνει. Το μυαλό σε μορφή φρουτόκρεμας. Το κορμί στην πρίζα έτοιμο να καταρρεύσει. Να κοιμηθώ; Πώς; Υπερένταση. Σκέψεις, σκέψεις. Φτιάχνω ιστορίες με το μυαλό μου για να ξεφύγω. Έφυγα, μα επιστρέφω. Βιβλία, άρθρα, σελίδες, θεωρίες. Ο κόσμος γύρω μου στροβιλίζει, κι εγώ στατικός. Τι ώρα είναι, τι μέρα είναι και ποιά χρονιά; Υπομονή, επιμονή κι ελπίδα για εξιλέωση.

Παρακαλώ...ας μείνει μεταξύ μας!

2008-01-12T12:16:00.000+02:00

Την περασμένη Πέμπτη, μια μέρα μετά το μουσικοχορευτικό ταξίδι των Παραγωγών, έκανα μια επίσκεψη στο θέατρο Δανδουλάκη. Ήθελα να δω στο σανίδι το Γιώργο Μαρίνο και την Κάτια Δανδουλάκη, μου κινούσε το ενδιαφέρον πως το έργο είχε την υπογραφή των Ρήγα -Αποστόλου και ήταν κομμένο και ραμμένο πάνω στην πρωταγωνίστρια, και οι πανηγυρικές προϋπαντήσεις των κριτικών με έκαναν ακόμη πιο περίεργο για αυτό το έργο.
Πριν μιλήσω για το έργο νιώθω έντονη την ανάγκη να πω λίγα λόγια για το χώρο του θεάτρου. Στον τρίτο όροφο ενός κτηρίου κινηματογράφων, θεάτρων και νυχτερινών κέντρων, μόλις μπαίνεις μέσα στο φουαγιέ νιώθεις λίγο ασφυκτικά καθώς το κυρίαρχο γκρι χρώμα θολώνει ακόμη περισσότερο από τον καπνό των τσιγάρων ενώ ο εξαερισμός είναι μηδαμινός έως ανύπαρκτος. Ο χώρος του θεάτρου αποτελεί συνέχεια αυτή της γκρίζας διάθεσης με καθίσματα λερωμένα και με λιωμένες ραφές. Η ακουστικότητα του χώρου είναι πολύ κακή και το ηχοσύστημα εξίσου τρισάθλιο. Όταν χτυπούσε το κουδούνι για την έναρξη της παράστασης νόμιζες πως είχαν εγκαταστήσει κομπρεσέρ ακριβώς δίπλα στο αυτί σου.
Όλη αυτή την προδιάθεση συμπλήρωνε και το σκηνικό που είχε μια προσέγγιση μίζερου μίνιμαλ.
Το έργο ανήκει στην κατηγορία αυτών που ενώ περνάς καλά κατά τη διάρκεια του, το βγάζεις από πάνω σου με το που βγαίνεις από το θέατρο. Είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη, ένα φεστιβάλ ρεαλισμού με αρκετές δόσεις σουρρεαλισμού και μεταθεατρική διάθεση. Τα τηλεοπτικά στοιχεία χρησιμοποιούνται υπέρμετρα κρούοντας ένα κουδουνάκι κινδύνου πως ακόμη και στο θέατρο πρέπει να υπάρχει τηλεόραση για να γίνει ένα έργο εύπεπτο και αποδεκτό από το κοινό. Τηλεοπτικές οθόνες και βιντεοπροβολή γίνονται μέσα αφήγησης της ιστορίας με εσωτερικά και εξωτερικά γυρίσματα ενώ γνωστά τηλεοπτικά πρόσωπα συμβάλλουν στην ρεαλιστική υφή της παράστασης. Το χιούμορ του έργου ήταν αρκετά καυστικό αλλά πολλές φορές πολύ εξειδικευμένο και κυρίως τηλεοπτικό. Η πρωταγωνίστρια φαινόταν να παίζει τη μεταποιημένη εκδοχή του εαυτού της λίγο μηχανικά και άνευρα ενώ το υπόλοιπο καστ εκτός δύο εξαιρέσεων έδειχνε να απολαμβάνει την αναγνωρισημότητά τους μέσω καθημερινών σειρών. Οι δύο λαμπρές εξαιρέσεις ήταν η Κατιάνα Μπαλανίκα και ο Γιώργος Μαρίνος. Η Κατιάνα Μπαλανίκα έχει ομολογουμένως τις καλύτερες ατάκες του έργου με βιτριολικό χιούμορ που θυμίζει την πετυχημένη τηλεοπτική στρίτζω περσόνα της. Ο Γιώργος Μαρίνος είναι ο μεγάλος προβολεάς που φωτίζει το έργο καλύπτωντας εκτυφλωτικά το γλυκανάλατο της υπόθεσης. Το αειθαλές ταλέντο και μπρίο του στηρίζει και πολλές φορές σώζει την παράσταση από το επίπεδο πνεύμα της.
Συνολικά η αισθητική συμπεριλαμβανομένων των σκηνικών του Παντελιδάκη, των κουστουμιών της Λουκίας, της μουσικής του Σταμάτη Κραουνάκη και της σκηνοθετικής επιμέλειας του Αλέξανδρου Ρήγα θυμίζει πιο πολύ 90's παρά 00's, δείχνοντας μια γενικότερη κρίση έμπνευσης και την προτίμηση της πεπατημένης. Αν και τα υλικά είναι προδιαγραφών, η συνταγή με κάποιο τρόπο απέτυχε. Και αυτό, παρακαλώ πολύ, ας μείνει μεταξύ μας! Θα σωθούν πολλές αξιοπρέπειες.

Δυο Τρελοί Τρελοί Παραγωγοί

2008-01-09T14:40:00.000+02:00

Το δεύτερο αγαπημένο μου έργο μουσικού θεάτρου είναι το The Producers. Για αυτό και έχω μετανιώσει που δεν μπόρεσα να δω την παράσταση όταν ανέβηκε στο Λονδίνο με τον Nathan Lane, έναν επίσης αγαπημένο μου ηθοποιό. Χθες, μετά από αρκετή σκέψη, παρακολούθησα την ελληνική εκδοχή της παράστασης. Οι ενδοιασμοί μου είχαν να κάνουν με τα διάφορα αρνητικά σχόλια που έγραψαν θεατές σε διάφορους τόπους του διαδικτύου και το γεγονός ότι το εισητήριο έχει 40 ευρώ. Οι λόγοι που με έκανα να παραβλέψω τα παραπάνω ήταν το έργο και η αδυναμία που έχω στον ένα από τους πρωταγωνιστές. Η΄εντύπωση που πήρα πριν αρχίσει η παράσταση είναι πως η παραγωγός εταιρία έχει δώσει ένα μεγάλο στοίχημα στο θεατρικό πεδίο μάχης με θύματα τις δικές μας τσέπες. 40 ευρώ το εισητήριο, συν 10 ευρώ το πρόγραμμα, μισό για το έργο μισό με διαφημίσεις πολλών σελίδων, συν διάφορους χορηγούς της παράστασης, συν τη διαφημιστική καμπάνια εταιρίας αυτοκινήτων της οποίας το πρόσωπο είναι η Βίκυ Καγιά. Ίσως και το κόστος της συγκεκριμένης θεατρικής εξόρμησης να είναι ο λόγος που το 90% των θεατών ήταν στην προνομιούχο ομάδα των 50+.
Η μεταφορά του έργου είναι πιστή στο αμερικανικό πρότυπο με κάποιες προσαρμογές προς το οικονομικότερον. Η σκηνή του θεάτρου Αλίκη είναι λίγο ασφυκτική για ένα τέτοιο εγχείρημα και ορισμένες φωτινές επιγραφές από νέον για τις ανάγκες της παράστασης θυμίζουν συνοικιακό μπαρ στα 80s ή γωνία για μανικιούρ πεντικιούρ σε πολυκατάστημα. Κατά τα άλλα, τα σκηνικά είναι αξιοπρεπέστατα ενώ τα κοστούμια πολύ εντυπωσιακά! Έχοντας κάποιος δει την ταινία, αναγνωρίζει από τα σκηνικά και τα κοστούμια μέχρι τις χορογραφίες και μικρές σκηνοθετικές οδηγίες, κάτι αναμενώμενο για μια μεταφορά τέτοιου έργου. Ο χορός των αγοριών και κοριτσιών, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι αρκετά καλός πλαισιώνοντας και υποβοηθώντας το βασικό καστ με αρμονία. Από το βασικό καστ ο Απόστολος Γκλέτσος αποτελεί τη μύγα μέσ'στο γάλα. Τραγουδάει με playback, δεν μπορεί να μιλήσει με γερμανική προφορά, χορεύει σαν κρεμανταλάς, με λίγα λόγια the absolute cucumber! O Γιάννης Βούρος κρατάει μια λεπτή ισορροπία ως προς το κραγμένον του ρόλου, εκτελώντας τις ατάκες του επιτυχώς μεν λίγο μηχανικά δε. Το έταιρόν του ήμισι επι σκηνής Παντελής Καναράκης είναι σε ένα ρόλο που του πάει γάντι, καλοδουλεμένος και με άνεση που προκαλεί πολύ γέλιο. Ελάχιστες ουρλιαχτές υπερβολές θα μπορούσαν να λείπουν. Η Βίκυ Καγιά παρουσιάζει δείγματα του πολύπλευρου ταλέντου της παίζοντας μια Ούλα με τα ούλα της! Πραγματικά απολαυστική! Τέλος το δίδυμο Παύλου Χαϊκάλη και Αντώνη Λουδάρου δείχνει να έχει καλή χημεία. Ο Παύλος Χαϊκάλης εντυπωσιάζει με την ερμηνεία του παρά την ηλικία και το βάρος του αν και στη δεύτερη πράξη υπήρχαν στιγμές που έδειχνε λίγο κουρασμένος όταν ενώ επί σκηνής η προσοχή ήταν στραμμένη σε άλλους χαρακτήρες. Ο Αντώνης Λουδάρος είναι επίσης πολύ καλός αν και σε ορισμένες σκηνές διέκρινα μια μηχανικότητα. Η μεταφορά των αστείων ήταν αρκετά εύστοχη αν και πρέπει να ομολογήσω πως όταν κάποιος δεν είναι οικείος με το αγγλοσαξονικοεβραϊκό χιούμορ ίσως να μην πιάσει ένα 15% των αστείων. Όμως το μπρίο και το κέφι του πρωταγωνιστικού διδύμου σε κάνει γελάς μέχρι δακρύων. Η παράσταση είναι γενικά απολαυστική και σε κάνει να ξεχνάς όποιες αρνητικές σκέψεις έχεις αρχικά σχετικά με κόστος ή κάποιες ατέλειες. Μπορεί να μην έχει το καλοκουρδισμένο μιας αμερικανικής ή βρετανικής παραγωγής έχει όμως ψυχή και πάρα πολύ γέλιο! Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιους ενδιαφέρονται.

Emoνές

2008-01-04T12:23:00.000+02:00

Όταν πριν από μερικές εβδομάδες ο Ιάσων πήγε στο λιμάνι του Πειραιά να παραλάβει τη μικρή αδελφή του συνάντησε ένα πετούμενο μαλλί, μαύρο μάτι, μαύρα ρούχα, η χαρά του Tim Burton ένα πράμα! "Πώς έγινε έτσι αγάπη μου το μαλλί; Είναι η coupe του καταστρώματος;" Κάτι σε βγήκα να πάρω αγέρα η καψερή και μια η αλμύρα, μια η υγρασία, μια το βορειαδάκι, έγινε το μαλλί της γριάς σε black (ή βλάκ) version. "Έτσι είναι το emo στυλ". "Είσαι emo;", ρώτησε ο μεγάλος αδελφός με τον πανικό στο μάτι, σα να ρωτούσε "έχεις κάποια μη ιάσιμη αρρώστια, έχεις πέσει στα βαριά, πληρώνεις δημοτικά τέλη για να κάνεις πεζοδρόμιο;" κι άλλα τέτοια ψύχραιμα. "Όχι καλέ, μόνο το στυλ κάνω μερικές μέρες" απάντησε απαξιωτικά η μικρά. Αμέσως μετά ακολούθησε η ναζιαρικογουτσουγουτσίστικη ερώτηση προς το μεγάλο αδελφό, "Θα με πας στην emoσκαλα;", "Τι είναι αυτό καμάρι μου; Κάτι σαν την ιχθυόσκαλα;", "Είναι η σκάλα στο Σύνταγμα που κάθονται οι Emo!", και τότε ακούστηκε έσωθεν ο παις Βουτσάς ""Φσσστ Μπόινγκ". Αφού έκανα μια κριτική (μου βγαίνει αφθόρμητα) για το μαλλί ξεραχνιάστρα, για το αντι-οικολογικόν της υπόθεσης λόγω της λακ που θα συναγωνίζεται τις εκπομπές ρύπων των αυτοκινήτων, για τη Γενιά της Χαμένης Τρίχας όπως θα είναι γνωστή σε λίγα χρόνια μιας που το ταλαίπωρο μαλλί πόσο να αντέξει (;), καθώς και την επίσημη προσφώνηση της αδελφής σε Μορτίσια (από την Άνταμς Φάμιλυ), κάθισα και σκέφτηκα. Και καλά κάνουν τα παιδιά! Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια να τραβήξουν λίγο το βλέμμα του πατέρα από το pda, της μάνας από το κρεμώδες φρεντοτσίνο, του παππού από τις καθημερινές σαπουνόπερες και της γιαγιάς από τα μεσημεριανάδικα. Είναι μια απεγνωσμένη επανάσταση προσαρμοσμένη όμως πλήρως στο πνεύμα της εποχής: τον κορεσμό του υπερκαταναλωτισμού και το αίσθημα "κατάθλιψης" που σου προκαλεί όλη αυτή η κενότητα. Δε θα διαφωνήσω βέβαια ως προς το ότι πολλά από τα λέλουδα που έδειξαν οι διάφορες εκπομπές, ένα χέρι ξύλο το θέλουν (και δεν αναφέρομαι μόνο στα emoπουλα). Φυσικά για τους δημοσιογράφους πολλών εισαγωγικών είναι το φρέσκο αίμα στο βωμό του κραξίματος και των νούμερων (και στην κυριολεξία και μεταφορικά). Οι θρησκόληπτοι οραματίζουν την έλευση των μικρών σατανάδων, οι μεγαλύτερες γενιές παθαίνουν κρίσεις σεμνοτυφίας και ο χορός καλά κρατεί σε μια κοινωνία που τη βρίσκει να βλέπει τον εαυτό της απειλούμενη από μαύρα πρόβατα, είτε αυτά είναι βαλκάνιοι μετανάστες, είτε "χαρούμενα" παιδιά που δε γίνονται άντρες, είτε μαυροφορούμενα με μαλλί Πόκεμον. Αυτό που είναι πιο θλιβερό είναι οι συγκρούσεις με τις άλλες ομάδες (βλ. τρέντυ και κάγκουρες), κάτι όμως που πάντα γινόταν ανάμεσα σε εφηβικές ομάδες. Κι όπως είπε ο μακαρίτης ο Σέξπηρ, "πολύ κακό για το τίποτα". Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι να δώσω το ανθρωπιστικό μήνυμα της ειρήνης και ομόνοιας με την ακόλουθη διασκευή: "Ποτέ δε θα πειράξω τα Emo τα καημένα, μην τάχα σαν κι έμενα, κι εκείνα δεν πονούν;" Α, ναι! Και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους!

Ζώντας την Belle Epoque στην Αθήνα

2007-12-16T22:32:00.000+02:00

Κυριακή απόγευμα. Μετά από ένα ελληνικότατο μεσημεριανοβραδινό γεύμα στου Ψυρρή, κάνοντας βόλτα στο παγωμένο Θησείο αναζητώντας μια κούπα αχνιστού ροφήματος, πέφτει το βλέμμα πάνω σε ένα γνωστό κύριο με μαύρο πλατύγυρο καπέλο, μάυρο παλτό και ένα κατακόκκινο κασκόλ. Είναι ένα από τα πορτραίτα του Aristide Bruant φιλοτεχνημένο από τον Henri de Toulouse-Lautrec. Στο νεοκλασικό κτίριο της οδού Ηρακλειδών όπου στεγάζεται το ιδιωτικό μουσείο Herakleidon - Experience in Visual Arts, λαμβάνει χώρα η έκθεση "Ο Toulouse - Lautrec και η Belle Epoque στο Παρίσι και την Αθήνα" ως τις 4/5/2008. Αφίσες, περιοδικά εξώφυλλα, βιβλία που απεικονίζουν μια κοινωνία έντονης αστυφιλίας, ανάπτυξης, τεχνολογικών επιτευγμάτων και οικονομικής άνθισης. Γυρνώντας την πλάτη στο ταραχώδες παρελθόν των συνεχόμενων πολέμων, η παρισινή μπουρζουά τάξη, άκρως μιμούμενη από την αθηναϊκή, σαγηνεύεται από την τσαχπινιά και το κέφι των avant garde καλλιτεχνών και ζει την καλή ζώη της belle époque. Μέσα από ένα αξιοπρεπές αριθμό αντιπροσωπευτικών εικαστικών δειγμάτων του ρεύματος, αντιπροσωπευτική μουσική της εποχής να παίζει νοσταλγικά από τα ηχεία της έκθεσης και ένα σύντομο αλλά περιεκτικότατο ντοκυμαντέρ που προβάλλεται στα αγγλικά (αλλά χωρίς υποτίτλους), μπαίνει ο επισκέπτης στο πνεύμα της κοσμοπολίτικης μητροπολιτικής ζωής στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Η είσοδος των 6 ευρώ κάνουν προσιτή μια καλλιτεχνική εμπειρία λίγο πριν ή μετά απολαύσουμε τον καφέ μας στις γειτονικές καφετέριες. ΄Οσοι φιλότεχνοι, προσέλθετε!

Εν ψυχρὠ

2007-12-14T00:58:00.000+02:00

Όταν ξυπνάς το πρωί και έχει μείον 5 βαθμούς Κελσίου,
όταν όλα είναι κάτασπρα από τον πάγο,
όταν ο ήλιος στο τσακίρ κέφι σου χαρίζει 8 βαθμούς,
όταν η έκριση και αποκρυστάλωση ρινικών υγρών γίνεται ταυτόχρονα,
όταν ξεχνάς το σκούφο σου και σε πιάνει πονοκέφαλος,
όταν βγάζεις το γάντι και νιώθεις πόνο στα χέρια,
όταν ο δρόμος είναι παγοδρόμιο, έτοιμο για σχολιασμό από τον Κωστάλα,
όταν το απλό μπουφάν μοιάζει με πουκαμισάκι,
όταν η μύτη μετά από 5 λεπτά μουδιάζει και δεν την αισθάνεσαι,
όταν θες να χουχουλιάσεις με τις ώρες,
όταν αναζητάς μια ζεστή σούπα για να συνέλθεις,
όταν μια κούπα αχνιστός καφές με λικέρ πικραμύγδαλο είναι ο κόσμος όλος,
όταν περπατάς στο δρόμο και τα αυτιά σου ζεσταίνει Χριστουγεννιάτικη τζαζ,
τότε ξέρεις πως έχει μπει ο χειμώνας...

Το μικρό σπίτι στο λιβάδι

2007-12-03T14:34:00.000+02:00

Όταν η αδελφή μου ήταν μικρή, κάπου εκεί στο δημοτικό, είχαμε στρατιωτικό νόμο στο σπίτι κάθε μεσημέρι. Έπρεπε στην τηλεόραση να παίζει ΝΕΤ για να δει το Καρουζέλ και μετά Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι. Αν, έστω και για αστείο (όπως άρεσε σε εμένα να την τσιγκλίζω), αλλάζαμε κανάλι, εξακόντιζε μια τσιρίδα που έκανε την Κάλλας να ακούγεται σαν βραχνιασμένος νταλικέρης. Βλέπαμε λοιπόν την οικογένεια Ίνγκλις που περπατούσε λες και έκανε παρέλαση ο Κόκκινος Στρατός, ήταν όλοι τους εγγαστρίμυθοι μιας που πρώτα μιλούσαν κι έπειτα ανοιγόκλειναν το στόμα τους, και μιλούσαν με υπέροχες μαλακές φωνές με τόση τρυφερότητα και αγάπη που αναρωτιόσουν τι χάπια πήραν! Κι όλα αυτά χάρη στο θαύμα της ελληνικής μεταγλώττισης! Το πιο σημαντικό τους όμως ατού ήταν τα βαθιά χριστιανικά τους μηνύματα όπως κάθε αμερικανική σειρά των 70s που ήθελε να σέβεται τον εαυτό της! Φυσικά μετά το τέλος του επεισοδίου, ακολουθούσε ανάλυση των μηνυμάτων από τη μαμά που καμιά φορά έριχνε και κανένα δάκρυ αν γινόταν τίποτις το ενδοψυχοταρακουλιάρικον.
Εδώ και λίγες μέρες βρίσκομαι σε άλλο δωμάτιο στο σπίτι όπου μένω. Ο νέος μου χώρος λοιπόν βλέπει στην πίσω πλευρά του σπιτιού όπου αμέσως μετά τον κήπο, είναι οι ράγες του τρένου, και μετά περιφραγμένοι αγροί με άλογα, λαγούς και άλλα λοιπά ζωντανά. Όσο στην πρίζα και να είσαι, κοιτώντας τα ήσυχα αλόγατα να βόσκουν ελεύθερα απολαμβάνοντας τον ήλιο, παίρνεις λίγη από την γαλήνη αυτού του βουκολικού τοπίου. Κλέβεις για λίγο από "τον απλό τρόπο" ζωής όπως λένε και οι γηγενείς του μικρού αγγλοσαξονικού χωριού, και γίνεσαι ένα με τη Λώρα, τη Μαίρη, την Κάρεν και τους λοιπούς. Πραγματικά ό,τι ακριβώς χρειάζομαι αυτόν τον καιρό! Το πάτωμα που είναι ξύλινο και κακοφτιαγμένο ήδη κάνει κάθε μου βήμα να ακούγεται λες και φοράω κλακέτες, από αισθησιακή φωνή σκίζω ούτως ή άλλως, λέτε να αρχίσω να μιλάω κι εγώ από το στομάχι;

Υ.Γ. Τη φωτογραφία την έβγαλα σήμερα το πρωί όταν ακόμη είχε ήλιο!

Ώρα για ράψιμο

2007-11-20T00:10:00.000+02:00

Το ανθρωπάκι της Μισελέν είναι πλέον ένα ξεπερασμένο σύμβολο των πολυ-/καλό-/κακό-/υπέρ- θρεμένων ανδρών. Ζήτω ο Muffin man! Τἰ ΄ν΄ τουτο; Όταν βάζεις ένα πατελόνι ρουφάς τα πάκια και με κομμένη την ανάσα κοιτάς την αγωνιώδη προσπάθεια των δυο μισών να γίνουν ένα, με την ενοποίηση του κουμπιού. Έπειτα την τιμητική του έχει το φερμουάρ όπου σου παίρνει και την τελευταία ανάσα που μπορεί να σου έχει απομείνει. Και τότε ο Muffin man εγένετο! Από τη μέση και κάτω γραμμή, από τη μέση και πάνω καμπύλη. Ανάσες μικρές, αποφυγή ανάκλισης και προσευχή να μην ακουστεί κανένα κρατς ή να πεταχτεί κανένα κουμπί ωσάν πυροτέχνημα! Είναι δύσκολη η ζωή των βαρυκόκκαλων και μεγαλοσκελετομένων! Ιδιαίτερα όταν είναι γλυκατζήδες και περιτριγυρίζονται από ανάλογους φίλους. Και τότε ισχύει το "Εμπρός γενναίοι μου, γουρουνιάστε!" Και να θες να αγιάσεις δεν σε αφήνουν! Και να τα σπέσιαλ ζαχαροπλαστεία, οι σοκολατερί, ασιατικές κουζίνες, μεσογειακές κουζίνες, ντόνατς, μάφινς, κτλ. Επειδή όμως πλησιάζουν οι μέρες έντονων γουρουνιασμάτων, πρέπει λίγο να γίνουμε ελεύθεροι πολιορκημένοι, για να μην έρθουν χειρότερες μέρες και λανσάρουμε στυλάκι κελεμπί και να εξυμνούμε τη μητέρα φύση! Εμπρός καλοί μου γενναίοι, δείξτε το σθένος σας! Οι μελοθάνατες σοκολατίνες σας χαιρετούν! Φάτε μάτια...

Pop Art Portraits

2007-10-31T22:39:00.000+02:00

Θέλω να πιστεύω πως είμαι ανθρωπιστής. Πάντα με γοήτευαν οι διαφορετικοί πολιτισμοί, η διαφορετικότητα, η κάθε ανθρώπινη προσωπικότητα. Όταν μια ανθρώπινη οντότητα διαγράφεται σε ένα κανβά, αποτυπώνεται σε ένα χαρτί ή αναπλάθεται με διάφορα υλικά, τότε κατά κάποιο τρόπο περνάει στην αιωνιότητα. Αν και οι περισσότερες τέχνες μπορούν να με διεγείρουν πνευματικά, πάντα είχα μια αδυναμία στη φωτογραφία. Ο τρόπος που καταγράφεται το φως και αιχμαλωτίζει τοπία, καταστάσεις, πρόσωπα, συναισθήματα. Όταν ο ρεαλιστικός κόσμος της φωτογραφίας παντρεύεται τον φανταστικό της ζωγραφικής, τότε το αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον για τη δική μου αισθητική. Δεν είναι ο ρεαλισμός που κάνει ένα πορτραίτο έργο τέχνης, αλλά η σύνθεση, η χρήση των υλικών και της τεχνικής και ο τρόπος προώθησης μιας συγκεκριμένης εικόνας.
Πρόσφατα επισκέφθηκα την έκθεση Pop Art Portraits στη National Portrait Gallery. Μεγάλα ονόματα καλλιτεχνών παρελαύνουν μπροστά από τα μάτια του επισκέπτη με διάφορα αντιπροσωπευτικά έργα σε μορφή ζωγραφικής, φωτογραφίας, γλυπτικής, κολάζ, installation, video, καλύπτοντας ένα χρονικό φάσμα δύο δεκαετιών (50s, 60s) όταν η pop culture (όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα) άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα. Ιδιαίτερα η περίπτωση της Marilyn Monroe είναι ένα case study της έκθεσης για την ταυτότητα ενός pop πορτραίτου. Συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον βρεθεί στο Λονδίνο μέχρις τις 20 Ιανουαρίου 2008 να επισκεπτεί την έκθεση, διαφορετικά μπορεί κάποιος να πάρει μια γεύση από την ιστοσελίδα της.
Υ.Γ. Η πρώτη εικόνα είναι το πορτραίτο του Andy Warhol που χρησιμοποιείται και στο poster της έκθεσης. Η δεύτερη εικόνα είναι αυτοπροσωπογραφία του Jason Argonaut εμπνευσμένος από τα εκθέματα.

Κάρμεν

2007-10-26T02:55:00.000+03:00

Χαιρετε χαίρετε! Είμαι ξανά εδώ για να αναφέρω ευπειθώς τις καλλιτεχνικές μου εξορμήσεις. Την Τετάρτη που μας πέρασε, έβαλα τα καλά μου και πέρασα (τρέχοντας μιας που είχα αργήσει) τις πόρτες του London Coliseum, σπιτιού της ENO. Την τιμητική της είχε η Carmen του Bizet, μια κοπελιά που ας πούμε πως της αρέσουνε τ'αγόρια, και πολύ μάλιστα. Όταν το έργο έκανε με μεγάλη αποτυχία πρεμιέρα στο Παρίσι στις 3 Μαρτίου 1875 θεωρήθηκε "ανήθικο" και "επιφανειακό". Στις μέρες μας είναι στα 5 πιο δημοφιλή έργα όπερας στον κόσμο.

Η Εθνική Αγγλική Όπερα έχει κατορθώσει να κάνει την όπερα πιο προσιτή με παραστάσεις πρωτοποριακές και μεταφράζοντας όλα τα έργα στα αγγλικά. Και στη περίπτωση λοιπόν της Κάρμεν, ακολούθησαν την πεπατημένη, με καταστροφικά όμως αποτελέσματα. Ο λυρισμός και η μεγαλοπρέπεια που αποπνέει η μουσική του συνθέτη ερχόταν σε σύγκρουση με τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης. Η υπόθεση μεταφέρθηκε στο σύγχρονο παρακμιακό Λονδίνο. Η Κάρμεν εργαζόμενη σε κωλάδικο του Soho, ο Δον Χοσέ εργάτης του Terminal 5 του Heathrow, ο Καμίλλο celebrity ανευ ταυτότητας και για τις ανάγκες του έργου, η τελευταία πράξη εξελισόταν κάπου στην Ibiza. Όλη η μιζέρια και παρακμή της σύχρονης αμερικανίζουσας αγγλικής κοινωνίας με ήχο κλασικής μουσικής. Η δε Κάρμεν ήταν σαν μια μεθυσμένη Αγγλίδα κάπου στο Φαληράκι με ένα κόκκινο κουρελοφόρεμα και ξυπόλυτη. Αν πιστεύουν πως λίγο μαυροτσουκαλί μαλλί και ένα κόκκινο σφουγγαρόπανο μπορούν να μετατρέψουν μια γαλακτομπουρεκού Αγγλίδα σε παθιασμένη γυναίκα της Μεσογείου, πλανούνται οικτρά! Η όλη παράσταση δεν είχε την παραμικρή ένδειξη πάθους. Μάλλον με σχολική παράσταση έμοιαζε. Κάποτε είχαν χρησιμοποιήσει ένα γνωστό κομμάτι από την Κάρμεν για διαφήμιση γνωστού απορυπαντικού που έλεγε "πετάξτε τώρα τον κουβά!", και μάλλον κάτι τέτοιο χρειαζόταν κι εδώ!

Τα μόνα στοιχεία που θύμιζαν Ισπανία, ήταν εμβόλημα χορευτικά passo doble και κάποιες τραβεστί ντυμένες σε ισπανικές παραδοσιακές ενδυμασίες με έντονες ΠεδροΑλμοδοβαρικές αναφορές. Η ορχήστρα ήταν εξαιρετική για αυτό και η παράσταση ήταν για κλειστά μάτια μόνο! Ελπίζω η ΕΝΟ να μη θυσιάσει κι άλλα αριστουργήματα στο βωμό της αγγλουριάς με αυτόν τον τρόπο!

Ο Μαγικός Αυλός

2007-10-18T02:47:00.000+03:00

Μέχρι σήμερα το απόγευμα, στο άκουσμα της λέξης "αυλός" ερχόταν στο μυαλό μου α) ένας σάτυρος να χορεύει με τα κατσικοπόδαρά του, β) η βλάχικη σκηνή από Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο, όπου κοιτώντας τον οργανοπαίχτη τσοπάνο, μια μικρή βλάχα σχολιάζει "Φουτιά πίρνιε του ούργανου η Λιάκους σαν του παίζ!" και γ) η μικρή προσκοπίνα από το American Pie που στο τέλος δηλώνει "Μπορώ να παίξω τον αυλό με το... γατάκι μου". Στη φράση πάλι Μαγικός Αυλός μου το νου μου γέμιζαν α) μια παλιά καφετέρια στο Ηράκλειο με αυτό το όνομα που είχε ένα ποδήλατο κρεμασμένο από το ταβάνι, β) Χριστούγεννα και γ) ο Αλέξης Κωστάλας με τη χαμογελαστή φωνή να μας καλεί να το δούμε στη Λυρική ή στο Μέγαρο με περισσή ηδονή!

Απόψε πέρασα τρεις μαγευτικές ώρες, θύμα κι εγώ του Αυλού, στην English National Opera παρακολουθώντας αυτό το μουσικό παραμύθι του Mozart. Για άλλη μια φορά τα λιτά αλλά πολυλειτουργικά και εμπνευσμένα σκηνικά γέμιζαν με τις πλουμιστές στολές που γέμιζαν το μινιμαλιστικό αυτό κανβά με χρώμα και μεγαλοπρέπεια. Η ορχήστρα δεν έχασε ούτε μια νότα παίζοντας σχεδόν υπνωτισμένα αλλά καλοκουρδισμένα από το μαέστρο. Οι ηθοποιοί ήταν έξοχοι, από τους πρωταγωνιστές, μέχρι το χορό και τα παιδιά!

Αν και το μυθοπλαστικό στοιχείο του έργου είναι έντονο και τα κωμικά στοιχεία ευρηματικά εμφυτευμένα, μη φανταστείτε πως πρόκειται για ένα παιδικό έργο και μάλιστα Χριστουγεννιάτικο! Το έργο διέπεται από Μασονικά στοιχεία και διδάγματα. Η αναζήτηση της αλήθειας, το τρίπτυχο Φύση, Σοφία, Λογική, η σύγκρουση του σκοταδισμού με το διαφωτισμό, αντικατροπτίζουν τόσο διαχρονικά θέματα που απασχολούντο πνεύμα της ανθρωπότητας όσο και τις προσωπικές απόψεις των δημιουργών, καθώς τόσο ο Mozart όσο και ο Schikaneder που έγραψε το libretto ήταν Μασόνοι.

Κάτι που μου έκανε εντύπωση ήταν πως όχι μόνο το θέατρο ήταν κατάμεστο, και μιλάμε για πολλές χιλιάδεσ κόσμου, αλλά υπήρχαν πολλά νεαρά άτομα, ακόμη και έφηβοι που είχαν πάει με καθηγητές τους. Στο τέλος το χειροκρότημα ήταν ασταμάτητο, υπέρμετρα λυτρωτικό για τους καλλιτέχνες. Σε μια εβδομάδα θα είμαι και πάλι εκεί, αυτή τη φορά για μια κοπελιά ονόματι Κάρμεν!

Όνειρα

2007-10-14T22:17:00.000+03:00

Όνειρα. Όνειρα προφητικά, όνειρα -σκέψεις παράσιτα, όνειρα άσχημα, όνειρα χαμογελαστά, όνειρα αλλόκοτα, όνειρα υγρά. Από μικρό παιδί ήμουν υπναράδικο! Αυτό που λένε "ύπνε που παίρνεις τα παιδιά"...εγώ ήμουν πρώτο στη λίστα. Επίσης, μεγαλώνοντας κάτω από τον υπέροχο ελληνικό ήλιο, ανετράφη διπλά μιας που ο ύπνος τρέφει τα παιδιά κι ο ήλιος τα μοσχάρια! Αυτό που λένε μοσχαναθρεμένο!
Όταν τα μωρά κοιμούνται και χαμογελούν, στην Κρήτη λένε πως αγγελουδίζουν, βλέπουν δηλαδή αγγέλους. Οι Κινέζοι πιστεύουν πως δεν πρέπει να βλέπει καθρέπτης το κρεβάτι σου διότι σύμφωνα με την αρχαία φιλοσοφία του φενγκ σούι, ο καθρέπτης φέρνει εφιάλτες. Οι αρχαίοι πάλι Έλληνες πίστευαν πως ο Ύπνος, δίδυμος αδελφός του Θανάτου, έχει γιούς του Ονείρους. Και φυσικά, από τα πολύ παλιά χρόνια, η ερμηνεία των ονείρων, ειδικά στην ανατολική Μεσόγειο, είναι μια συνήθεια που ακόμη καλά κρατεί.

Θες από καλπάζουσα φαντασία, θες από κληρονομικό χάρισμα, θες από τον πολύ τον ύπνο τα όνειρά μου ήταν πάντα μια υπερπαραγωγή. Έχουν υπάρξει στιγμές που έχω ονειρευτεί συγγενείς που έχουν φύγει, οι οποίοι μου αφήνουν κάποιο μήνυμα και έπειτα, όταν τα αναφέρα, με ενημέρωσαν πως αυτά τα όνειρα ήταν κοντά στις ημερομηνίες που μας άφησαν. Επίσης πολλές φορές έχω δει πολύ περιέργα όνειρα των οποίων η ερμηνεία επαληθεύτηκε μετά από λίγο καιρό. Όσο κι αν προσπάθησα να παραβλέψω όποια δυσειδαιμονία ή προκατάληψη συνοδεύουν αυτές τις εμπειρίες, πάντα μένω αμήχανος από την επαλήθευση.

Τα περισσότερα όνειρα όμως είναι σκέψεις, φόβοι, επιθυμίες που παρασιτούν κάπου εκεί στο υποσυνείδητο και σιγά σιγά βρίσκουν το δικό τους τρόπο να βγουν στην επιφάνεια. Κι όταν το εργοστάσιο παραγωγής συναγωνίζεται το Χόλλυγουντ ή μερικές φορές το Μπόλλυγουντ, το αποτέλεσμα είναι υπέρμετρα σουρεαλιστικό.

Ακρωτηριασμένοι γείτονες που ζητούν προστασία από τα φαντάσματα των γονιών τους, ιπτάμενοι δίσκοι που προσπαθούν να σε εξαϋλώσουν καθώς παρακολουθείς κρυφά από το παράθυρο της κουζίνας, στρατοί βαρβάρων με πυρσούς που έρχονται πεζή από το απέναντι βουνό για να σε αιχμαλωτήσουν πριν εξαϋλωθείς, καταδιώξεις εγκληματιών σε πόλεις από σκουριασμένα μεταλλικά κτίρια, νεκροταφεία αυτοκινήτων όπου λαμβάνουν χώρα γάμοι εξαναγκασμένοι από την τσιγγάνικη μαφία είναι μερικά από τα όνειρα που μπορεί εύκολα να σου εξασφαλίσουν μια σουίτα στο ίδρυμα Σούδας (λόγω εντοπιότητας) και φανερώνουν τις έντονες τάσεις φυγής από κάθε μορφή πραγματικότητας.

Συχνότερη εμφάνιση έχουν διάφοροι θάνατοι αγαπημένων προσώπων ή πολλά μικρά παιδιά τα οποία όλο και υπενθυμίζουν φόβους και επιθυμίες για το μέλλον. Έρχονται για να υπενθυμίσουν πόσο σημαντικό είναι να ζεις την καθημερινότητα αποφεύγοντας οποιαδήποτε μορφή τριβής με τα άτομα που αγαπάς και ίσως να τονίσουν την ανάγκη για χάραξη στρατηγικής ως προς το άμεσο μέλλον που κάποτε φάνταζε τόσο μακρινό.

Τα ωραιότερα όμως είναι αυτά ερωτικού ή σεξουαλικού περιεχομένου. Τα ερωτικά όνειρα είναι αυτά που σου απεικονίζουν αποθυμένα, φανερώνουν ελλήψεις, καταρίπτουν κάθε περιορισμό και λειτουργούν ως ελαφρύ υποκατάστατο μικρής διάρκειας. Δεν εμπεριέχουν σεξουαλική πράξη, απλά βρίσκεσαι ως δια μαγείας με τον άνθρωπο που θα ήθελες τόσο πολύ να βρισκόσουν. Μπορεί να αγγίξεις, να μυρίσεις, να αισθανθείς, πριν αρχίσει να θολώνει και να εξαφανίζεται. Αυτά τα όνειρα είναι εκείνα που σου φτιάχνουν και περισσότερο τη διάθεση ξυπνώντας με ένα πλατύ χαμόγελο. Από την άλλη, τα ενστικτοδώς ζωώδη όνειρα είναι απλά παρασυρμένα από την αυξημένη λίμπιντο του οργανισμού. Τις περισσότερες φορές μάλιστα μένεις έκπληκτος με το άτομο που "σου κρατάει...τα λόγια" κάθε φορά.

Όλα τα παραπάνω, ευχάριστα και μη, είναι καλά όταν είναι καθαρά, ανόθευτα από διάφορες σκέψεις - προϊόντα του καθημερινού άγχους που περνάνε σαν σκρολ αστυνομικού δελτίου την ώρα που παρακολουθείς την αγαπημένη σου σειρά. Τότε ξυπνάς σαν από κακό μεθύσι περιμένοντας να κατευνάσει η τρικυμία του μυαλού και η θολούρα να διαλυθεί.

Πάντα αναρωτιώμουν με τι κριτήρια αυτός ο μυστηριώδης εγκέφαλος παίρνει κομμάτια από την ταινιοθήκη του, κάνει μίξη και παράγει όλα αυτά τα αλλόκοτα όνειρα που όλο και κάπως μας επηρεάζουν εκφράζοντας τις περισσότερες φορές τον εσωτερικό μας εαυτό μιας και ο εξωτερικός αδυνατεί.

Τις τελευταίες δύο νύχτες είδα πολύ έντονα όνειρα. Την πρώτη βραδιά για άλλη μια φορά πέθανε ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο στα χέρια μου, και αυτό είναι γιατί μου λείπει πολύ. Χθες κατά ένα πολύ περίεργο τρόπο ονειρεύτηκα πως έκανα ένα πάρτυ με νέους συγκατοίκους μου των οποίων τα ονόματα δε θυμώμουν καν. Και πώς το κατάλαβα αυτό; Όταν ήρθε ο καλός μου φίλος Τζωρτζ Μάικλ (ο οποίος στην πραγματικότητα μού είναι παντελώς αδιάφορος) δεν μπορούσα να τους τον συστήσω! Είδα όμως και τέσσερις φίλους, από αυτούς που πήραν το τραίνο όπως λέω και στην προηγούμενη ανάρτηση. Μπόρεσα να τους νιώσω πιο κοντά μου και να καταλάβω πως και αν γεωγραφικά οι συντεταγμένες μας είναι πολύ μακριά, οι καρδιές των ανθρώπων μπορούν εύκολα να χτυπήσουν η μια δίπλα στην άλλη.

Και τα όνειρα συνεχίζουν...κρατώντας άγρυπνες τις επιθυμίες μας και τους φόβους μας...μην τυχόν και ξεχάσουμε...τι κρύβουμε βαθιά μέσα μας.

Στην αποβάθρα...

2007-10-06T04:42:00.000+03:00

Η ζωή μας είναι σαν ένα μεγάλο και πολύπλοκο σιδηροδρομικό δίκτυο, με πολλούς κόμβους, περισσότερους σταθμούς και πολλά μα πολλά χιλιόμετρα διαδρομών. Κάθε ένας από μας ταξιδεύει με τους δικού του ρυθμούς. Άλλοι παίρνουν τον οδοντοτό κι άλλοι την ταχεία. Όλοι μας όμως σταματάμε στους ίδιους σταθμούς. Η στάση μας μπορεί να είναι ολιγόλεπτη ή και να φαντάζει ατέλειωτη όσο η αιωνιότητα. Ανταλλάσουμε βλέμματα, μοιραζόμαστε σκέψεις. Το γέλιο σκορπάει, το δάκρυ κυλάει, και οι αποσκευές μας γίνονται λίγο πιο γεμάτες. Κι όταν πια έρθει η ώρα να επιβιβαστούμε ξανά στον προσωπικό συρμό μας, είμαστε λίγο διαφορετικοί. Η καρδιά μας, ο νους μας, και το μνημονικό δεν είναι όπως παλιά. Κάτι έχουν πάρει και κάτι άλλο έχουν δώσει. Κανένας όμως δεν παραμένει στο σταθμό. Αέναοι ταξιδιώτες. Ο καθένας θα πάρει τη δική του αμαξοστοιχεία όταν έρθει η δική του ώρα. Άλλος φεύγει νωρίτερα κι άλλος αργότερα. Και τότε χωρίζουν, με υποσχέσεις να συναντηθούν σε έναν άλλο σταθμό, για να ανταλλάξουν ήχους και εικόνες. Εικόνες που μπορεί να είναι τυπωμένες σε χαρτί κιτρινισμένο από το μακρύ ταξίδι.

Έτσι κι εγώ, τόσο καιρό στον ίδιο σταθμό, (αλήθεια πόσο;), στέκομαι στην αποβάθρα αποχαιρετώντας συνταξιδιώτες μου. Στο βάθος του ορίζοντα χάνονται, και το βλέμμα μου μαζί τους. Κι εγώ, κρατώντας ένα εισιτήριο, κιτρινισμένο τώρα πια, περιμένω το δικό μου τραίνο. Μα το ρολόι του σταθμού έχει κολλήσει, κι οι ώρες μέρες, οι μέρες μήνες, οι μήνες χρόνια. Κι εγώ ακόμη περιμένω, στην αποβάθρα...

Βράδυ Σαββάτου

2007-09-23T04:03:00.000+03:00

Άλλη μια εβδομάδα αποκοιμάται, θέλω να ξεβγάλω τη ρουτίνα από πάνω μου, ετοιμάζομαι...σε λίγο θα βρεθούμε ξανά...γελάμε...περνάμε καλά...κρατάμε συντροφιά ο ένας στον άλλο...μοιραζόμαστε στιγμές...καταγράφουμε μνήμες...φεύγουν...ξανά μόνος. Είμαι εδώ μα ταξιδεύω...σε μια πόλη που δεν κοιμάται...σε μια πόλη που μένει πάντα ζωντανή...δείχνει τις φωτεινές της αρτηρίες...τη λαμπερή καρδιά της...κρύβει τα σκοτεινά της μυστικά...μέσα στο φως...που σε τυφλώνει. Πόσο θά'θελα να 'μουν εκεί! Θέλω να νιώσω το ποτό να κυλάει μέσα μου, το σώμα μου να δονείται στο ρυθμό, φως, σκοτάδι, ήχος, σιωπή, χαμόγελο, δάκρυ, ματιά που καρφώνει, ματιά που θολώνει. Κι εγώ εκτονώνομαι, κι εγώ ζωντανεύω, λίγο πριν την κατάρρευση, λίγο πριν την άφεση αμαρτιών. Γύρω μου...πρόσωπα...οικεία και άγνωστα...φιγούρες...καρικατούρες...προσωπεία...κρύβουν μυστικά, κρύβουν αλήθειες, κρύβουν ψέματα. Θα τα μάθω ποτέ; Δε με νοιάζει! Χάνομαι...χάθηκα...ακροβατώ. Σε αποζητώ, σε αναζητώ! Θα έρθει η μέρα που θα γίνουμε ένα...μα τότε εγώ θα κλείνω τα μάτια...και πάλι θα φεύγω...θα απόζητώ...θα αναζητώ...μια άλλη πόλη...να με μαγέψει...να με κάνει δικό της. Θα μ΄εμποδίσεις; Θα με κρατήσεις; Ποιά τα θέλγητρα; Ποιοι οι σκοποί; Σε περιμένω...

Tomorrow is near, tomorrow is here

2007-09-16T03:18:00.000+03:00

Τα σύννεφα πύκνωναν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, το φως πνιγόταν, ο άνεμος ξυπνούσε...η μπόρα γεννήθηκε, η καταιγίδα ξέσπασε...ήταν δύσκολα, πολύ δύσκολα...τα κύματα ψηλά, η θάλασσα μανιασμένη...ο βυθός πιο μεγάλος από τον ορίζοντα....έτοιμος να σε χωνέψει, να εξαφανίσει κάθε ίχνος σου...βουλιάζω...βυθίζομαι...ο χρόνος λυτρωτικός...υπομονή...υπομονή...θα κοπάσει...η ζωή σου ένα πλοίο, τσακισμένο, και το κουφάρι σου μέσα...κλείνω τα μάτια...προσπαθώ να δω το φως...τρεμοσβήνει...έρημα κομμάτια πέρα δώθε...ό,τι μου απέμεινε...πρέπει να συλλεγούν ένα ένα...θέλει προσπάθεια...θέλει αντοχή...θέλει επιμονή...θέλει βοήθεια...καράβια περνάνε από δίπλα σου...άλλα μικρά, άλλα μεγάλα...άλλα σταματούν, άλλα προσπερνούν...σώσε με...πνίγεται η φωνή...λίγοι ακούν...λιγότεροι απλώνουν το χέρι...ευχαριστώ...τα μάτια ακόμη κλειστά...φοβούνται το φως...γίνεται όλο και πιο δυνατό...είναι παλιός γνώριμος...θέλει να ξανασυστηθεί...νέα ζωή...νέα αρχή...όλα είναι μέσα σου...στριφογυρνούν...φυγόκεντρος δύναμη...θέλουν να φύγουν...να δραπετεύσουν...άφησε τα...σε σένα μιλάω...αργά, αργά...ηρεμώ...γαληνεύω...επανέρχομαι...αναπνέω...και το φως...χαϊδεύει το πρόσωπο...και το χαμόγελο γεννιέται...αργά...αργά...το αύριο είναι κοντά, το αύριο είναι τώρα...

Boy Band: BearForce1

2007-09-06T03:32:00.000+03:00

Επειδή πολύ ψυχοπλάκωμα έπεσε, σας βάζω κάτιτις το ξεσηκωτικόν που ανακάλυψα πρόσφατα στον κυβερνοχώρο. Μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Τέρψατε εαυτούς!

Με τι λόγια;

2007-08-26T00:20:00.000+03:00

Ο Χαρούλης Γλαστρούλης και το γλωσσόφιλο

2007-08-06T02:35:00.000+03:00

Πρέπει να ομολογήσω πως όταν βγήκε η πρώτη ταινία του Harry Potter (στην ψαροκωσταίικη ντοπιολαλιά, Χαρούλης Γλαστρούλης) ήμανε πολύ ενθουσιασμένος. Πήρα τότες τη μικρή αδελφή έτσι για ξεκάρφωμα και πάμε στον κινηματογράφο όπου όπως ήταν αναμενώμενο ήταν τίγκα στο κουτσούβελο και τους μεγαλομπεμπέδες. Φυσικά ποτέ δεν μπήκα στον πειρασμό να διαβάσω ένα από τα γκωνάρια της Ποττερομάνας διότι δεν με έκανε κλικ στον εγκέφαλο. Μόνο μια φορά χρησιμοποίησα το δεύτερο βιβλίο (αυτό με το τρελό λεωφορείο) στην τάξη για μετάφραση από αγγλικά στα ελληνικά, κι αυτό έμεινε στο δεύτερο κεφάλαιο. Για να μη χαλάσω όμως την παράδοση αφού φάγαμε το μισό γάιδαρο, είχα τη λαμπρή ιδέα να δω το Σάββατο την τελευταία ταινία του μικρού στιγματισμένου με τα πατομπούκαλα. Πολύ αναζωογονιτική ταινία! Άλλος άνθρωπος ξύπνησα! Μάλλον για να είμαι ακριβής, δεν κοιμήθηκα αλλά κοιτούσα σχεδόν υπνωτισμένα. Αν δε μασουλούσα και το κατιτίς μου και δεν είχα και τη φίλη μου να με ρωτάει ποιός ηθοποιός είναι ο ένας και ποιός ο άλλος, θα τον είχα πάρει (τον ύπνο πάντα). Κάπου προς το τέλος είχε και πολλά φώτα έτσι για να δούμε την τύφλα μας, βγάζω κι εγώ το κρύσταλλο του ηλίου και το τέλος το είδα μια ιδέα πιο σκοτεινό! Τι γίνεται λοιπόν στην ταινία; Τουρλομπούκι πως γίνεται δε θα σας το πω, πως ο θάνατος σου πάει πολύ θα σας το πω. Πολύ σκοτεινό βρε παιδιά! Χτυπάνε και τα μαγόπουλα την εφηβεία, χτυπάμε και ΄μεις καμιά φλέβα και περνάει η ώρα. Δίνει ο Χαρούλης κι ένα γλωσσόφιλο σε μια μαγισσούλα, χτυπάνε και οι ορμόνες της Ερμιόνης κόκκινο και ποιός είδε το Βόλντεμορτ και δεν άλλαξε πάνα! Ελπίζω να μη σας επηρέασα αρνητικά. Συν της ταινίας η γκαρνταρόμπα της νέας διευθύντριας του σχολείου και επιτακτικής αφέντρας σε χρωματάκια του φούξια, μοβ και διαφόρων μούρων! Ο καθένας ας κρίνει ιδίοις όμμασι και με 2,5 ώρες έργο έχει πολύ υλικό! Λέτε να δούμε στην επόμενη ταινία τη Σμυρνιομαγισσούλα Μεϊμαρίδη ως guest star;

συν+cat+τι+κυήσεις; (= συγκατοικήσεις)

2007-08-01T14:48:00.000+03:00

Τσα! Τι κάνουν οι Αργογοργόνες και οι Αργομάγκες; Ξέρω ξέρω, long time no see. Επίσημα με είχε αιχμάλωτο η Υψιπύλη στη Λήμνο, ανεπίσημα έχω πέσει με τα μούτρα να τελειώσω τη διατριβή και έψαχνα για σπίτι. Η δεύτερη ενασχόληση, λέγε με και ψυχοβγάλτη και ποδοκαλοπροξενητη, είναι και το θέμα τουτουνού του κειμενακίου. Σε αυτό τον τόπο τον καλό (που έλεγε κι ο Ξυλούρης) βρίσκομαι πια 10 χρόνια. Μπουμπούκι ήρθα και μπουμπούκι θα φύγω! Αλλά .... από τα αποξηραμένα! Πριν από πολλά χρόνια, 8 για την ακρίβεια, έμενα σε ένα μεγάλο σπίτι! Εγώ και άλλα 9 καλά ελληνόπαιδα. Ήμασταν όλοι κολλητοί! Κάτι σε ... συγκάτοικοι ήμαστε όλοι στην τρέλα κι εγώ δεν έχω για νοίκι! Κώλος και βρακί ένα πράμα. Ε! Μετά έπεσε το βρακί (διότι προέκυψαν αρκετά ζευγαρώματα) και έμεινε ο κώλος, για αυτό και γίναμε ένας! Τότε όμως ήμασταν παιδιά ακόμη, έβραζε το αίμα λίγο παραπάνω. 10 χρόνια τώρα έχω μείνει είτε σε σπίτια είτε σε φοιτητικές εστίες με πολλά διαφορετικά άτομα.

Ήρθε πάλι η ώρα προς αναζήτηση στέγης κάπου πιο κοντά στο κέντρο. Επειδή όμως στο κέντρο "είναι πολλά τα λεφτά Άρη" και "φτωχολογιά για σένα κάθε μου τραγούδι" έψαχνα δωμάτιο σε σπίτι με οικογένεια ή συγκατοίκους. Κάτι πολύ κοινό στο Λονδίνο για όσους μπορεί να εκπλαγούν. Παίρνω λίστες, ψάχνω αγγελίες, βάζω αγγελία και αρχίζει το παιχνίδι! Στο πρώτο σπίτι που πήγα ήταν ένα ζευγάρι συνταξιούχων με ένα τσοπανόσκυλο που είχε την τάση να πηδάει πάνω σου έτσι για χαρούλες! Κι επειδή εγώ έχω μια σχετική κυνοφοβία, την έκανα με ελαφρά! Σε μια άλλη αγγελία έλεγε "We are a German speaking Christian family with values". Τι να πήγαινα να κάνω; Να τους πω "Gutentag! Meine Name ist Heidi und Jesus Christus ist ein Superstar"; Ένας άλλος ήταν φυσιολάτρης γυμνιστής (εκτός και εντός σπιτιού). Που σημαίνει λέρα και κασίδα και η τριάς (όχι η αγία, η άλλη) να κάνει ντίνγκλι ντόνγκλι μπροστά στα μούτρα σου ολημερίς και οληνυχτίς. Για ένα άλλο σπίτι μίλησα με την (και καλά) ιδιοκτήτρια τρεις φορές. Την πρώτη είχε προφορά μαύρης, τη δεύτερη ισπανική και όταν τη συνάντησα ήταν σχιστομάτα. Το κορυφαίο όμως (και το βραβείο κατσαρίδας) παίρνει το "στούντιο" που ενοικίαζε μια Βουλγάρα. Η περιοχή ήταν πολύ φιλόξενη! Με το καλημέρα σας, σε απαλάσουν από περιττά βάρη όπως το κινητό σου, τον υπολογιστή σου, το πορτοφόλι σου και άλλα τινά! Φτάνω έξω από το σπίτι, έλειπε το κόκκινο φαναράκι (κι όχι λόγω ομοιότητας με κινέζικο μαγαζί). Βγαίνει μια μαντάμ Βουλγάρα με το μαλλί μελισσοφωλιά με διάφορα κατοικίδια, ρουχαλάκια του απλύτου κι εγώ να αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να δώσω το χεράκι. Με μπάζει στο σπίτι, ανεβαίνουμε στον τελευταίο όροφο. Ένα δωμάτιο 3 επί 3 (μεγάλο!), μια ντουλάπα, ένα ψυγειάκι, δυο μάτια σκουριασμένα, δύο τραπέζια μικρά της χωματερής με αυτοκόλλητο ξύλου επάνω, ένα μπάνιο αεροπλάνου και ένα κρεββάτι, μα τι κρεββάτι! Λογής λογής μικρομέγαλα ζουζούνια να κάνουν rave party! Rock wave festival σας λέω! Και η μαντάμ σε στυλ "αν δεν πάρετε το ένα δωμά για ένα νομά θα σας κάνω βατράχια" να με κοιτάζει και τα μάτια της να δείχνουν λίρες (κάτι σας τον Σκρουτζ). Porca miseria! Ενημερωτικά μόνο θα πω πως τα δωμάτια ήταν από 2 επί 2 μέχρι 3 επί 2 στην καταπληκτική τιμή των 650 ευρώ περίπου. Εγώ βέβαια, όπου κι αν πήγαινα το έπαιζα η μικρή Πολυάννα στην πόλη! Κοιτούσα με θαυμασμό και έλεγα θα το σκεφτώ σοβαρα! ΄Οταν το παίζεις το μικρό σπίτι στο λιβάδι και αδαής ο άλλος εκφράζεται πιο εύκολα και μετά κάνεις εσύ το ακτινογράφημα. Τελικά βρήκα ένα πολύ ωραίο δωμάτιο, σε ωραίο σπίτι και με καλό ιδιοκτήτη. Δεν είναι στο κέντρο αλλά τουλάχιστον θα έχω την ησυχία μου. Κι όσα παιδάκια είναι στην περιοχή, να περιμένουν πρόσκληση σε γεύμα. Σας φιλώ!

London Pride 2007

2007-06-29T22:51:00.001+03:00

Αύριο, 30 Ιουνίου 2007, το μεγάλο χωριό του Λονδίνου θα γίνει πολύχρωμο, φανταχτερό και πολύ πολύ χαρούμενο! Είναι το London Pride 2007! Λόγω φόρτου εργασίας (όχι άλλο κάρβουνο) δεν θα μπορέσω να παρεβρεθώ αλλά σίγουρα με τη φαντασία μου θα κάνω μια βόλτα στους δρόμους του Soho, την Oxford street, το Piccadilly Circus, την Trafalgar square και την Leicester square όπου θα στηθεί η μεγάλη γιορτή. Πέρυσι τέτοιο καιρό το Λονδίνο φιλοξένησε το Europride με μεγάλη επιτυχία παρά κάποια νευρικότητα για πιθανά "βεγγαλικά" που δε θα ήταν από πλευράς των διοργανωτών. Είναι μια ευκαιρία για τους ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους να δουν πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι σαν αυτούς και να αποποιηθούν για μια ημέρα τουλάχιστον τις όποιες ταμπελίτσες, προσφωνήσεις ή ενοχές. Από την άλλη, το pride είναι μια ευκαιρία για τους εταιροφυλόφιλους που πολλές φορές παρακολουθούν με περιέργεια και καχυποψία να δουν ότι το διαφορετικό και άγνωστο δεν είναι και τόσο μακρινό μας όπως νομίζουν. Θυμάμαι πως στο Europride εκείνοι που απέσπασαν το μεγαλύτερο χειροκρότημα ήταν η ομάδα Friends and Family of Gay People και Islamic Homosexuals για απόλυτα κατανοητούς λόγους. Πολλοί νομίζουν πως στην αγγλική πρωτεύσουσα τα πράγματα είναι πολύ εύκολα για όλους τους ανθρώπους αυτής της κατηγορίας. Θα πρέπει να υπενθυμίσω ή να ενημερώσω πως το λεγόμενο gay crime βρίσκεται σε άνθιση και πολλές φορές η είσοδος σε pubs, bars ή clubs γίνεται έπειτα από έλεγχο. Φυσικά δεν λείπει και η απόλυτη εμπορευματοποίηση αφού σύμφωνα με έρευνες, οι ομοφυλόφιλοι είναι οι πιο "πιστοί" καταναλωτές. Όπως και να'ναι το pride είναι μια μεγάλη γιορτή που όλοι όσοι παρεβρεθούν περνάνε πολύ καλά. Ελπίζω να είναι μια τέτοια όμορφη ημέρα αύριο χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις και απρόοπτα!

Υ.Γ.1 Το παρόν άρθρο το αφιερώνω σε ένα άτομο με το οποίο ήταν προγραμματισμένο να πάω στο αυριανό pride αλλά για λόγους ανωτέρας βίας ακυρώθηκε. Δεν πειράζει όμως γιατί η ¨υπερηφάνεια¨ είναι κάτι που πηγάζει από μέσα.

Υ.Γ.2 Για όσους έχουν την απορία, η παρακάτω εικόνα είναι η σημαία των "αρκούδων" για τους οποίους σας παραπέμπω στην ιστοσελίδα του Big Bar Athens.

That Heat

2007-06-24T15:07:00.000+03:00

Πριν από λίγες μέρες επέστρεψα στο Λονδίνο έπειτα από μια εβδομάδα διακοπών στην Ελλάδα. Ακόμη προσπαθώ να αποδεχτώ πως είμαι πίσω! Όταν κατέβηκα, χρειάστηκα δύο μέρες για να συνηθήσω τη ζέστη. Ένιωθα να καίγομαι εσωτερικά και εξωτερικά, είχα βγάλει περισσότερα λέπια μπαινοβγαίνοντας στο μπάνιο και δεν ήθελα με τίποτα να με αγγίζουν! Μήπως τελικά έχω αγγλοποιηθεί πλήρως; Αν με δείτε ποτέ με σάνδαλο και καλτσούλα, παρακαλώ να με πυροβολήσετε! Έπειτα όμως άρχισα σιγά σιγά να συνηθίζω και μάλιστα πολλές φορές μου άρεσε να πηγαίνω βόλτα στην πόλη τις μεσημεριανές ώρες έτσι για να απορροφήσω πολύ ήλιο! Και φυσικά, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια, έχουμε τις γνωστές παρεξηγήσεις με τους καταστηματάρχες. "Καμ μάι φρεντ, γουι χαβ νάις θινγκς", "Πόσο κάνει αυτό;" "3 ευρώ, μιλάς πολύ καλά ελληνικά, Αμερικάνος είσαι; Έλα αδελφέ να σου δείξω τι έχω!", "Όχι ευχαριστώ. Απλά χαζεύω". Και εκεί που άρχισα να συνηθίζω τη ζέστη, να απολαμβάνω το φαγητό και να χαλαρώνω, ήρθε η ώρα της επιστροφής. Μόλις πάτησα το πόδι μου στο αγγλικό έδαφος κάτι με έπιασε. 15 βαθμοί πιο κάτω η θερμοκρασία, μουντίλα, υγρασία και το σύνηθες Λονδρέζικο τοπίο κατά το (ο θεός να το κάνει) θέρος. Κι εγώ βέβαια το απόλυτο summertime! Πόσο θα ήθελα να έχω το απλανές βλέμμα του ελαφρώς θερμόπληκτου λανσάροντας την καλοκαιρινή κολεξιόν που άδικα ανέβασα στη Γηραιά Αλβιώνα! Απολαύστε και για μένα το καλοκαίρι διότι εδώ είμαστε σε εμπάργκο!

Ετοιμάζω ταξίδι...

2007-06-10T18:29:00.000+03:00

Έπειτα από ένα πολύ δύσκολο χειμώνα που ακολούθησε ένα φρικτό καλοκαίρι, ήρθε η ώρα να ξεκλέψω λίγες στιγμές χαλάρωσης και ανεμελιάς. Το καλοκαίρι που μας αρχίζει δειλά δειλά θα είναι πολύ σημαντικό για μένα με πολλή δουλειά και ακόμη πιο πολύ άγχος. Για αυτό και είναι απαραίτητη μια μικρή επαναφόρτωση των μπαταριών. Αν και δε θα μπορέσω να μυρίσω την αλμύρα και το ιώδιο της θάλασσας ή το άρωμα των πεύκων και της γης όπως θα ήθελα, να κοιμηθώ ακούγοντας το απαλό αεράκι να χαϊδεύει τα φύλλα των δέντρων ή το κύμα να παφλάζει, και τα τζιτζίκια να τραγουδούν ανελέητα ολημερίς, ελπίζω να πάρω το εν δέκατο από αυτό που αναζητώ! Ηρεμία και χαλάρωση! Τι να προλάβεις σε επτά μόνο μέρες; Δεν πειράζει, έχω όλα τα χρόνια μπροστά μου...

Η Lέξη

2007-06-07T13:17:00.000+03:00

Hi! I’m Jason and I’m an Anonymous LWordaholic! Πριν από λίγες μέρες έπεσα στα δίκτυα μιας τηλεοπτικής σειράς που ομολογώ την είχα πάρει λίγο με στραβό μάτι. Πρόκειται για το The L Word, where the L stands for Lesbian. Στο παρελθόν είχα δει από περιέργεια τα πρώτα 15 λεπτά του πιλοτικού επεισοδίου, το οποίο τότε μου είχε φανεί πολύ επιφανειακό και μια απεγνωσμένη προσπάθεια της αμερικανικής τηλεόρασης να καλύψει το κενό που άφησε πίσω του το επίσης άκρως σεξουαλικό Sex and the City. Πριν από λίγες μέρες αποφάσισα να κατεβάσω τη σειρά για μια άλλη Anonymous LWordaholic και κατά ένα μαγικό τρόπο άρχισα να βλέπω το ένα επεισόδιο μετά το άλλο καταλήγοντας να βλέπω περίπου 50 επεισόδια σε 10 μέρες. Κι όλα αυτά παράλληλα με ένα αυξημένο φόρτο εργασίας.
Τα θετικά της σειράς είναι η ποικιλία χαρακτήρων και η προσέγγιση διαφόρων θεμάτων όπως του θανάτου, των σχέσεων, του ομοφυλοφιλικού γάμου, της υγείας, της πολιτικής, της ομοφυλοφιλίας από διαφορετικές θρησκευτικές ή πολιτισμικές ομάδες. Κάθε χαρακτήρας εκπροσωπεί και ένα στερεότυπο της λεσβιακής κοινότητας αλλά με ένα εξιδανικευμένο τρόπο. Με αγγλικούς όρους είναι absolutely sugar-coated and the ultimate lesbian chic. Για αυτό το λόγο και έχει μια επιδερμική προσέγγιση σε όλα τα θέματα που θίγει. Ακόμη και οι συχνές ερωτικές σκηνές έχουν πολλές φορές μια ετεροφυλοφιλική ανδρική ματιά ηδονοβλεψίας, ίσως για να προσαρμοστεί στις κατά συνθήκη ανάγκες της mainstream τηλεόρασης. Για αυτό και οι πιο ανδροπρεπείς ομοφυλόφιλες γυναίκες σχεδόν απουσιάζουν αν εξαιρέσουμε κάποια γυρίσματα που έγιναν σε αληθινές λεσβιακές εκδηλώσεις. Επίσης η ενδυματολογική αισθητική της σειράς σε πολλές περιπτώσεις γίνεται überchic αλλά όπως έχουν πει και οι ίδιοι οι δημιουργοί, δίνει μια ωραία εικόνα ακόμα κι αν δεν αντικατοπτρίζει απόλυτα την πραγματικότητα. Αξιοπρόσεκτη είναι και η μουσική επένδυση η οποία απαρτίζεται από πολλές καλλιτέχνιδες του χώρου και είναι εξαιρετική!
Χθες το βράδυ έκανα ένα γρήγορο πέρασμα από τα κανάλια καθώς ήμουν έτοιμος να κοιμηθώ. Το Channel 4 είχε Sugar Rush, μια αγγλική νεανική λεσβιακή σειρά, το BBC ONE είχε ένα ντοκιμαντέρ για το γάμο δύο γυναικών στην Αγγλία ενώ το BBC FOUR είχε ένα άλλο ντοκιμαντέρ για τις διαφυλετικές λεσβιακές σχέσεις στην Αμερική. Πριν μερικά χρόνια υπήρχε μια ανάλογη πληθώρα εκπομπών με ανδρικό gay περιεχόμενο. Are Lesbians the new black?

Για την Αμαλία...

2007-06-01T03:20:00.000+03:00

Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Καλό ταξίδι!

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Hey Eugene! Pink Martini Calling!

2007-05-24T18:19:00.000+03:00

Είναι classic και avant garde, είναι metropolitan και ethnic, είναι ποιοτικοί και εμπορικοί, είναι οι Pink Martini! Είναι μια ομάδα Αμερικανών με διαφορετικές πολιτισμικές ρίζες. Οι συλλογές τους είναι κυρίως επανεκτελέσεις ακουσμάτων από διάφορες περιοχές του πλανήτη σε πολλές διαφορετικές γλώσσες, ανάμεσά τους και τα Ελληνικά. Ο νέος και τρίτος τους δίσκος ονομάζεται Hey Eugene! Ενώ παραμένει στα όρια της multiethnic easy listening μουσικής, αυτή τη φορά έχει ένα cool παλιομοδίτικο Χολλυγουντιανό στυλ. Και είναι όπως πάντα, απολαυστικοί! Καλή μας ακρόαση!

When Jason met Proust

2007-05-23T22:40:00.000+03:00

Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να νιώθω την απόλυτη ξεγνοιασιά! Βγάλτε με από την πρίζα, τώρα!

Tι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Μόνο με ραντεβού. Δεν είμαι πρωινός τύπος.

Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Χθες το βράδυ, όταν συζητούσαμε ερωτικά θέματα με την κολλητή. Μου έχουν πει πως έχω σατανικό γέλιο. Να ανησυχήσω;

Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα μου είναι;

Ότι είμαι πολύπλευρος.

Ποιο είναι το βασικό σας ελάττωμα ;

Μπορεί να γίνω λίγο δεσποτικός.

Σε ποια λάθη δίνετε επιείκεια;

Άγνοιας.

Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε;

Με καμία.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας ήρωες σήμερα;

Δεν έχω ήρωες, ούτε θαυμάζω κανένα αλλά εκτιμώ κυρίως ανθρώπους του πνεύματος.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;

Γενικά μου αρέσουν τα ταξίδια. Αγαπημένα μου είναι αυτά που με κάνουν να γνωρίζω διαφορετικές νοοτροπίες και κοινωνίες. Προτιμώ να κάνω πολλούς σταθμούς.

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Είμαι πιστός αναγνώστης της Λένας Διβάνη και της Μάιρας Παπαθανασοπούλου. Δεν είναι οδηγός μου ο συγγραφέας στην επιλογή ενός βιβλίου.

Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα;

Αυτογνωσία, ευαισθησία και σπιρτάδα. Αλλεργία στους Ελληναράδες mummy’s boys.

Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;

Αυτογνωσία, ευαισθησία και σπιρτάδα. Αλλεργία στις γατούλες.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Είναι πολλοί, ο λυρισμός όμως του Μάνου πολλές φορές είναι αβάσταχτος. Παίζει με τις χορδές τις ψυχής.

To τραγούδι που σφυρίζετε στο ντους;

Μόνο ένα; Έχουμε ολόκληρο μουσικοχορευτικό show! Κέφι, χορός, τραγούδι!

Ποιο βιβλίο σας σημάδεψε;

Όλα τα βιβλία αφήνουν κάτι πάνω μας, άλλα κάτι μεγαλύτερο άλλα κάτι μικρότερο.

Ποια ταινία σας σημάδεψε;

The Hours και η φιλμογραφία του Pedro Almodovar.

Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Edward Hopper και Caravaggio.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας χρώμα;

Από μικρός αισθανόμουν μια έλξη για το μοβ της πορφύρας το μεγαλοβδομαδί. Ποτέ όμως δεν υπήρξε μέσα στη ζωή μου. Όλα τα χρώματα μου αρέσουν αρκεί να έχουν βάθος.

Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη σας επιτυχία;

Το ότι τα έχω βρει με τον εαυτό μου σε πολλά θέματα. Απομένουν άλλα τόσα!

Ποιο είναι το αγαπημένο σας ποτό;

Παγωμένη sangria, λικέρ και cocktails!

Για ποιο πράγμα μετανιώσατε περισσότερο;

Που δεν ασχολήθηκα με τις τέχνες όπως ήθελα.

Τι απεχθάνεστε περισσότερο από όλα;

Τη μιζέρια και το καλαμοκαβάλλημα.

Όταν δεν γράφετε ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Μαγειρική, τέχνες, διαδίκτυο, ταξίδια, ψώνια και καλή παρέα.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σας φόβος;

Η απόλυτη μοναξιά και αποτυχία.

Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Είμαι της διπλωματικής οδού, οπότε λέω εύκολα ψέματα.

Ποιο είναι το μoτο σας;

“όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά” όπως έγραψε και ο Καβάφης.

Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Αβασάνιστα.

Εάν συνέβαινε να συναντήσετε το Θεό τι θα θέλατε να σας πει;

Θα ήθελα να μου απαντήσει σε πολλά γιατί.

Σε ποια πνευματική κατάσταση είστε αυτόν τον καιρό;

Μαζεύω τα κομμάτια μου και κοιτάζω μπροστά.

Ευχαριστώ τη Lote Alcarin και τη Mia Wallace για την πρόσκληση! Προσκαλώ τους Κώστα, Γιάννη, Cinestef, Oceano Notturno, και Blondie να ακολουθήσουν!

Scream! Η Οδύσσεια ενός βαθμολογητή

2007-05-20T03:08:00.000+03:00

Πολλοί έχουν αναρωτηθεί για το αν έχω ψεκαστεί με Εξαφανιζόλ αυτές τις μέρες. Η απάντηση είναι, Ουχί με Εξαφανιζόλ, αλλά με Πανικοζόλ και Πηξιμοζόλ! Τώρα και σε νέο ευχάριστο άρωμα! Ο λόγος; Χορεύω κι εγώ στον πυρετό των εξετάσεων! Όχι όμως από την πλευρά του θύματος αλλά του θύτη. Όταν τα καλά παιδάκια γράψουν ένα μάθημα, τότε ο χαρούμενος εξεταστής έχει την απεριόριστη και ανείπωτη χαρά να βαθμολογήσει. Και τότε ο θύτης γίνεται θύμα! Πριν από λίγες μέρες παρέλαβα 120 γραπτά (= 1200 σελίδες περίπου) από ένα αρκετά δύσκολο μάθημα. Ενώ λοιπόν ήταν να τα παραδώσω βαθμολογημένα τέλη Μαΐου, ξαφνικά μου ζητάνε την Πέμπτη να συγκρίνω βαθμούς με το δεύτερο βαθμολογητή τη Δευτέρα, έτσι ώστε να πάνε τα γραπτά στον τρίτο βαθμολογητή. Να τραβήξω τις πλεξούδες που δεν έχω τώρα ή να περιμένω να φυτρώσουν; Αποτέλεσμα; Τις τελευταίες 3 μέρες, 16 ώρες δουλειάς για 40 γραπτά την ημέρα. Υπερβολικό μπορεί να πει κάποιος. Στις θεωρητικές επιστήμες όμως δεν είναι σωστό ή λάθος. Είναι μπλα μπλα. Πολύ μπλα μπλα! Και να τα ζυγιάσεις από δω, να τα ζυγιάσεις από κει, πάρε το παπάρι and enjoy the ride! Από την άλλη υπάρχει και η μέθοδος του ανεμιστήρα. Έλα όμως που δεν το καλεί η συνείδησή μου. Το άλλο το κουλό είναι πως το γνωστό μου ακριβοδίκαιο τσεκούρι κάπου το ξέχασα και έχω βάλει πολλούς καλούς βαθμούς μέχρι τώρα. Πραγματικά ανησυχώ, ενώ οι φίλοι μου σταυροκοπούνται. Μήπως είναι οι αλλεργίες της άνοιξης; Τι να πω; Απλά είμαι επιεικής γιατί τα παιδάκια είναι δεύτερο έτος. Εκτός από αυτό, ήθελα πολύ να είμαι και σε μια κοινωνική εκδήλωση εκεί κάτω στην Αθήνα χθες. Όταν οι άλλοι λικνίζονταν κι έπιναν σαμπάνιες, εγώ καθόμουν με τις ωτοασπίδες πίνοντας καφέδες. Το τι έχω διαβάσει βέβαια, δε λέγεται. Ένα ευτράπελο που μπορεί να καταλάβει και κάποιος που δεν έχει απόλυτη σχέση με το αντικείμενο είναι η φράση pubic duties αντί για public duties. Και τώρα επιστροφή στη δουλειά διότι the day is still young!

Το μουσικό ταξίδι της Carla Bruni

2007-05-16T14:07:00.000+03:00

Πριν από λίγες μέρες, εκεί που χάζευα ανυποψίαστα τα ράφια με τα cds και dvds του τοπικού μου supermarket, πιάνει το μάτι μου το όνομα Carla Bruni πάνω σε ένα όμορφο εξώφυλλο. Στην αρχή σκέφτηκα, "άλλο ένα μοντέλο που προσπαθεί να κάνει κινήσεις εντυπωσιασμού σε άλλους καλλιτεχνικούς χώρους". Κάτι όμως με έκανε να θέλω να το ακούσω. Δεν μου έδινε την εντύπωση μιας μουσικής τσιχλόφουσκας που στην αρχή σου αφήνει την έντονη γεύση της, έπειτα γίνεται ανούσια και κουραστική για το στόμα, κάνεις και μια φούσκα και τη φτήνεις. Την ίδια ημέρα κατέβασα το δίσκο της No Promises και άρχισα να τον ακούω. Το πρώτο σχόλιό μου ήταν πως μου θύμιζε τις Norah Jones και Madeleine Peyroux. Ακροβατεί ανάμεσα στη smooth jazz και τα blues με μιη φωνή που είναι βραχνή και απαλή, ταυτόχρονα εύθραστη και δυναμική. Ακούγοντας το δίσκο της έρχεται μια εικόνα στο νου: χειμωνιάτικο βροχερό πρωινό και μια κούπα αχνιστού καφέ με πλούσιο άρωμα και γεύση να ξυπνάει τις αισθήσεις. Αν είχε υφή θα ήταν ένα ακριβό suede ύφασμα, σκληρό αλλά και απαλό, με μια έντονη ευχάριστη μυρωδιά.
Μπαίνοντας στην ιστοσελίδα της Carla Bruni, είδα πως αυτό είναι η δεύτερη δισκογραφική δουλειά της. Ο πρώτος της δίσκος έχει τον τίτλο Quelqu'un m'a dit και από τα δείγματα των κομματιών του που άκουσα μου έδωσε την εντύπωση πως προσεγγίζει τη γαλλική nouvelle vague. Φυσικά, η μουσική της θα αφήσει τις ίδιες εντυπώσεις μόνο σε όσους αρέσκονται σε αυτού του είδους τη μουσική. Εγώ πάντως θα σπεύσω να αποκτήσω και το πρώτο της album. Καλή σας ακρόαση!

It's A Hell Of A Town!

2007-05-14T23:53:00.000+03:00

Την περασμένη Παρασκευή παρακολούθησα το musical On The Town του Leonard Bernstein που ανέβασε η English National Opera στο London Coliseum. Η υπόθεση απλή. Τρεις ναύτες του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού βρίσκονται για 24 ώρες στη Νέα Υόρκη του 1943. Παρά τα αρχικά τους σχέδια να περιηγηθούν στα τουριστικά αξιοθέατα της Μητρόπολης εμπλέκονται σε ερωτικές περιπέτειες με τρεις ιδιόρυθμες νεοϋορκέζες! Όπως ήταν αναμενόμενο η παραγωγή της παράστασης ήταν ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ! Τα σκηνικά αφαιρετικής αισθητικής αλλά πολυχρηστικά, τα κοστούμια με πλούσια και έντονα χρώματα και σε κλασικά κομψά σχέδια της δεκαετίας του ΄40. Ο συνδυασμός των δύο απέδιδε την αισθητική τόσο της εποχής όσο και του κινηματογράφου σε technicolor. Το δε casting ήταν προσεγμένο με πολυτάλαντους ηθοποιούς/χορευτές/τραγουδιστές με γνωστότερη τη June Whitfield, γνωστή στο μη βρετανικό κοινό από τη σειρά Absolutely Fabulous όπου έπαιζε την οικιακή βοηθό που έλεγε "κιάο" και "καπουκίνο". Αξιοπρόσεκτη η Caroline O'Connor που θυμίζει έντονα τη Judy Garland. Η άψογη ορχήστρα του ENO κάνει την παράσταση ανατριχιαστική. Τόσο τα χορευτικά όσο και η μουσική σε κάνουν να νιώθεις μια ευφορία ενώ το σπιρτόζο χιούμορ ενίσχυε το χαρούμενο κλίμα του έργου. It was gay (χαρούμενο) in the old fashioned way! Το γεγονός ότι η ίδια παράσταση ανεβαίνει για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια δείχνει πως δεν είναι μια τυχαία παράσταση και η ανταπόκριση του κοινού είναι μεγάλη. Φυσικά και μόνο το γεγονός πως όλα αυτά λαμβάνουν χώρα στο Coliseum, κάνουν όλη αυτή την εμπειρία απλά ΜΟΝΑΔΙΚΗ!

Euroβύζιon, (pass) Part 2

2007-05-13T21:29:00.000+03:00

Αν και έχω έτοιμα 2 άλλα posts έτοιμα για δημοσίευση, τελικά δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να γράψω κι εγώ λίγα σχόλια για τη φετινή Eurovision. Πρώτα να πω για την οικοδέσποινα χώρα. Μου άρεσε πολύ που επανέφεραν το διαγωνισμό στην κατηγορία του τηλεοπτικού προγράμματος κι όχι στο υπερθέαμα που προσπάθησε τόσο πολύ η Αθήνα να παρουσιάσει σε βαθμό υπερβολής. Επίσης μου άρεσαν πολύ οι παρουσιαστές που ήταν άκρως κουτουπωτέοι (εκ του κουτουπώνω και την κατάληξη -τέος). Αντίθετα τα κλιπάκια της χώρας ήταν η απόλυτη μιζέρια! Αλλά να μου πεις ό,τι έχεις δείχνεις! Ως προς το διαγωνιστικό κομμάτι έχω να πω πως η φετινή ήταν the Gayest Eurovision EVER! Μήπως θα έπρεπε να συντονιστεί το Europride με τη Eurovision; Ως προς τα εγχώρια προϊόντα μας έχω να πω πως ο μεν Sarbel με το sardel σώμα και το sabrel outfit μου φάνηκε eurovisionικά classic στα όρια του passé. Μέσα σε 2 μήνες θα μπορούσε να βελτιώσει κάπως το χορευτικό. Η δε Ευρυδίκη ήταν αρκετά καλή αλλά είχε κάτι σε μαινάδα, κάτι σε "αν δε φας το φαί σου θα γίνεις σαν εμένα", κάτι σε "έχει πανσέληνο απόψε κι είν' ωραία". Πρέπει να ομολογήσω πως μου ήταν λίγο δύσκολο να αποφασίσω σε ποιά χώρα να χαρίσω μερικές από τις πένες μου. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ψήφισα την Ελλάδα. Μου άρεσαν οι Γεωργία, Ιρλανδία, Ουγγαρία και Λιθουανία η οποία πήρε και την πολυπόθητη ψήφο μου. Βέβαια η Λιθουανία πήρε τελικά τα αρχίδια του Καράμπελα που λέει και ο λαός αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Επίσης με στεναχώρησε που το Ηνωμένο Βασίλειο πήρε την προτελευταία θέση με 18 βαθμούς, αν θυμάμαι καλά. ΄Επρεπε να βρίσκεται στον πάτο με ένα κουλουράκι δίπλα! Η νικήτρια Σερβία δε μου ήταν αδιάφορη αλλά ούτε και με εντυπωσίασε ιδιαίτερα. Με χαροποίησε όμως η νίκη της για τρείς λόγους! Πρώτον, δε νίκησε η Ουκρανία με τα παρτσακλά που είχαν τον ηλιακό φωτοσυλλέκτη στην καούκα! Δεύτερον, κέρδισε ένα τραγούδι που ήταν στη γλώσσα της χώρας του! Και τρίτον! Κέρδισε μια ερμηνεύτρια που δεν έκρινε το τηλεοπτικό κοινό με βάση την εμφάνιση ή τη σεξουαλικότητά της όπως πολλοί τηλεκριτικοί και παρουσιαστές έσπευσαν να κάνουν, ιδιαίτερα εδώ στην κωλόγρια Αλβιόνα! Πιστέυω πως του χρόνου (αν δεν υπάρχουν οικονομικά προβλήματα που μπορεί να παραχωρήσουν τη διοργάνωση σε μια άλλη χώρα) η Σερβία θα κάνει μια πιο ποιοτική στροφή στο θεσμό του διαγωνισμού. Άντε και του χρόνου με την Άλκηστη!

Γυάλινος Κόσμος

2007-05-10T03:04:00.000+03:00

Πριν από λίγες ώρες ήμουν καθισμένος στην πρώτη σειρά της πλατείας ενός ιστορικού λονδρέζικου θεάτρου, the Apollo theatre, και παρακολουθούσα ένα εμπνευσμένο έργο, the Glass Menagerie, ενός σημαντικού συγγραφέα, του Tennessee Williams, με την εκπληκτική ερμηνεία της Jessica Lang. Ήταν μια από τις μοναδικές εμπειρίες που συλλέγω εδώ στο Λονδίνο και γνωρίζω πολύ καλά πως θα τις θυμάμαι για πάρα πολλά χρόνια. Το θέατρο χτισμένο το 1901 είναι ολόκληρο ένα κόσμημα αντιπροσωπευτικό δείγμα του ρεύματος της Art Nouveau. Βυθισμένος στα βελούδινα κόκκινα καθίσματα ταξιδεύεις στο παρελθόν και αποστασιοποιείσαι από την καθημερινότητα και το παρόν. Το σκηνικό λιτό αλλά όχι φτωχό, ευρηματικό αλλά όχι επιβλητικό΄γίνεται άλλος ένας χαρακτήρας της πλοκής που σε αφήνει να τα δεις όλα και συνάμα τίποτα. Το σπιτικό της οικογένειας Winfield γίνεται μάρτυρας στο πόσο γυάλινες είναι οι ανθρώπινες ψυχές, διάφανες και παραμορφωτικές, παρόμοιες αλλά και διαφορετικές, εύθραστες αλλά και ανθεκτικές. Ο συγγραφέας ηθογραφεί τέσσερις χαρακτήρες παρουσιάζοντάς τους από διαφορετικές οπτικές γωνίες και ρίχνοντας φως στις πιο κρυφές πτυχές της ψυχής τους. Η Amanda είναι μια υπερπροστατευτική και ασφυκτική μητέρα ή μια εγκαταλελειμένη και απεγνωσμένη γυναίκα; Ο Tom είναι ένας εγωιστής και επαναστάτης νέος ή ένας ευαίσθητος και καταπιεσμένος γιός; Ο Jim είναι ο λαμπερός και όμορφος γόης των σχολικών χρόνων ή ένας απογοητευμένος νεαρός άνδρας που έχει συμβιβαστεί με το περιβάλλον του; Και τέλος η Laura είναι ένας τέρας της φύσης και μια παράξενη γεροντοκόρη ή ένα υπερευαίσθητο και ντροπαλό κορίτσι αποτραβηγμένο από την κοινωνία λόγω της μικρής της αναπηρίας στο πόδι; Ο θεατής βλέπει τον κάθε χαρακτήρα μέσα από τα μάτια των άλλων αλλά και τον παρακολουθεί να απογυμνώνεται πάνω στη σκηνή αποκαλύπτοντας τις ενδότερες σκέψεις και αντιλήψεις του. Ένα ακόμη σημαντικό επίτευγμα του έργου είναι ότι μπορείς να ταυτιστείς με τους ήρωες αλλά και να τους εξετάσεις αποστασιοποιημένα ως τραγικές φιγούρες. Είναι άνθρωποι από άλλες εποχές αλλά τόσο οικείοι. Είναι ανθρώπινες ψυχές που θέλουν απεγνωσμένα να δουν και να τις δουν, να καταλάβουν και να τις καταλάβουν, να ζήσουν την αλήθεια και να κρυφτούν στους δικούς τους κόσμους, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Φεύγοντας από το θέατρο δεν ένιωσα ούτε βαθιά προβληματισμένος ούτε αδιάφορος. Έχω αποτυπωμένες στην πίσω μεριά του μυαλού μου όλες αυτές τις αλήθειες για την ανθρώπινη φύση΄ την ανάγκη της να ξεχωρίζει αλλά και να αφομοιωθεί με το περιβάλλον της. Ήταν μια σημαντική και αναγκαία υπενθύμιση πριν χαθώ ξανά στους δρόμους της αδηφάγας μητρόπολης.
Είμαι σίγουρος πως αυτά που γράφω έχουν χιλιοειπωθεί. Απλά ήθελα να επιβεβαιώσω κι εγώ με τη σειρά μου το μεγαλείο αυτού του έργου, το οποίο δεν είναι καταθλιπτικό, όπως πολλοί μπορεί να θελήσουν να πουν, αλλά συγκινητικό. Όσοι το έχουν δει ή το έχουν διαβάσει θα καταλαβαίνουν καλύτερα, όσοι δεν είχαν ως τώρα την ευκαιρία προτείνω να το επιδιώξουν.

Αμπελοφιλοσοφίες: Η θεωρία της Πυραμιδικής Προσωπικότητας

2007-05-02T16:48:00.000+03:00

Στην υπέροχη κοινωνία που ζούμε όπου τα ήθη, έθιμα και τρόπος ζωής διαμορφώνονται από τα Μέσα και το marketing, λίγο πολύ γινόμαστε όλοι θύματα της νέας αρρωστίας που αμερικανοί επιστήμονες έχουν ονομάσει Perfection Infection. Όλοι θέλουμε να μπούμε στο καλούπι της ομοιογένειας με τα ιδεαλιστικά και ουτοπικά πρότυπα με τα οποία πλένουμε και ξεβγάζουμε το μυαλό μας καθημερινά. Προς την απόλυτη και ταυτόχρονη τελειοποίησή μας λοιπόν σε όλους τους τομείς της ζωής μας κάπου το μηχάνημα αρχίζει να βγάζει καπνούς, καίγονται λυχνίες, σωληνάκια σπάνε και όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση των κρουσμάτων κατάθλιψης. Σήμερα πλέον, σύμφωνα με έρευνα που διάβασα πρόσφατα, στο δυτικό κόσμο η κατάθλιψη (στις διάφορες μορφές της) έχει την τιμητική της. Επειδή το θέμα με αφορά προσωπικά, με έχει απασχολησει πολύ. Χθες λοιπόν κατέληξα σε μια παρατήρηση που θα μπορούσε να ονομάσει κανείς και θεωρία.
Κατέληξα λοιπόν πως η προσωπικότητά μας είναι σαν μια τριγωνική πυραμίδα. Η μια πλευρά της πυραμίδας είναι ο αληθινός εαυτός μας, η δεύτερη είναι ο ιδανικός εαυτός μας, δηλαδή αυτός που θέλουμε να είμαστε στην τελειοποιημένη μορφή του, και η τρίτη είναι ο δημόσιος εαυτός μας, δηλαδή όπως μας αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Οι τρεις πλευρές μπορεί να ανήκουν στην ίδια προσωπικότητα αλλά είναι διαφορετικές μεταξύ τους. Κάτι σαν την αγγλική φράση "Me, Myself and I". Η δική μας οπτική γωνία είναι ακριβώς στο κέντρο του εσωτερικού της πυραμίδας. Ποτέ δεν μπορούμε να δούμε και τις τρεις πλευρές ταυτόχρονα, είτε θα έχουμε μπροστά μας τη μία είτε τις δύο από τις τρεις. Στην περίπτωση που έχουμε τις δύο πλευρές μπροστά μας τότε έχουμε απλά το άγχος της τρίτης πλευράς που έχουμε πίσω μας. Αν δηλαδή βλέπουμε τη δημόσια και την ιδανική πλευρά μας τότε παραμελούμε τον αληθινό μας εαυτό παραμερίζοντας μερικές φορές τις πραγματικές μας ανάγκες και εθελοτυφλώντας για τις αδυναμίες μας. Σε περίπτωση που γυρνάμε την πλάτη στην ιδανική πλευρά, τότε ζούμε με γνώμονα τη δημόσια εικόνα μας έχοντας γνώση του αληθινού μας εαυτού αλλά χωρίς προσωπικές φιλοδοξίες προς βελτίωση. Αν πάλι αγνοούμε την δημόσια πλευρά μας τότε φροντίζουμε για την προσωπική μας εξέλιξη απομονώντάς μας από τον κοινωνικό περίγυρο.
Τι γίνεται όμως όταν το οπτικό μας πεδίο περιορίζεται σε μια μόνο πλευρα; Τότε η προσοχή επικεντρώνεται μόνο σε αυτή, το οποίο έχει μεγαλύτερες αρνητικές συνέπειες. Η απόλυτη αφοσίωση στην αληθινή πλευρά μας μάς κάνει εγωκεντρικούς, η πλήρης εστίαση στον ιδανικό μας εαυτό μας κρύβει έλλειψη αυτογνωσίας και αντιμετωπίζει αλλαζονικά τους γύρω μας, ενώ η υποτακτική φροντίδα της δημόσιας εικόνας μας συνήθως χαρακτηρίζεται από αυταπάρνηση ή άγνοια του εαυτού μας και μια κενότητα.
Η μονόπλευρη επισκόπηση του εαυτού μας χαρακτηρίζεται από μια ψύχωση, η δίπλευρη πάλι εκφράζει το perfection infection μιας που θέλουμε να έχουμε ταυτόχρονη θέα και προς τις τρεις πλευρές μας το οποίο δημιουργεί σύγχυση, υπέρμετρο άγχος και μερικές φορές ψυχική και σωματική αποσύνθεση.
Νομίζω πως η αποδοχή του γεγονότος ότι δεν μπορούμε να γίνουμε ούτε Stepford wives ούτε Barbie and Ken θα είναι μια αρχή για την αντιμετώπιση όλων αυτών των προβλημάτων, και ίσως η περιστροφική οπτική γωνία που μας βοηθάει να βλέπουμε κάθε πλευρά για λίγο να δώσει την ισορροπία που τόσο πολύ αποζητούμε.

Παιδικά προαγγέλματα

2007-04-28T04:33:00.000+03:00

Το χαρούμενο παιδάκι της φωτογραφίας είναι ο Ιάσων κάπου στις πολύ αρχές της δεκαετίας του 80. Αυτή την εποχή ο μπαμπάς του Ιάσονα, κατά τη μυθολογία και μπλογκόσφαιρα Αίσων, ασχολείται με την ψηφιακή αποθήκευση των παλιών φωτογραφιών. Αυτό άρχισε με την παραπάνω φωτογραφία που βρήκε τυχαία παραπεταμένη (εξου και το γδάρσιμο πάνω από το φρύδι) σε μια σακούλα, η οποία ήταν και η πρώτη που πέρασε από σαρωτή για να μείνει στην αιωνιότητα (λέμε τώρα). Ένα πρώτο σχόλιο όταν έδειξα τη φωτογραφία αυτή ήταν πως από μικρός μου άρεσε να ποζάρω. Το αποδέχομαι και συνεχίζω. Όταν μου έστειλε ο μπάρμπα Αίσονας τη φωτογραφία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, σχολίασε πως όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ να βγάζω τη γλώσσα για το οποίο υπάρχουν και οι αποδείξεις. Αυτό λοιπόν μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Μήπως έδειχνε την αγάπη μου να χρησιμοποιώ τη γλώσσα μου είτε προς τέρψη τροφών είτε προς αναζήτηση ηδονής κατά τη διάρκεια σωματικής επαφής; Μήπως απεικόνιζε την παιχνιδιάρικη και μερικές φορές ναζιάρικη φύση που με χαρακτηρίζει; Ή μήπως υποδήλωνε την τάση μου να βγάζω γλώσσα σε όλα όσα με περιστοιχίζουν προκαλώντας μου ασφυξία; Φυσικά για το κόκκινο φορμάκι και τα κόκκινα παπουτσάκια (που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ήταν δική μου επιλογή) σίγουρα εκφράζει το κρητικό ρητό "του κουζουλού το μάτι το κόκκινο γυρεύγει" και προμηνύει τις πολύχρωμες ενδυματολογικές μου προτιμήσεις. Το πιο περίεργο είναι πως αντικρίζω αυτό το παιδάκι σαν ένα τρίτο πρόσωπο, μιά ύπαρξη που παιχνιδιάρικα χαμογελάει παραμένοντας σε μια αθωότητα καλά κλεισμένη μέσα στον κόσμο της φωτογραφίας. Κι εγώ... τώρα πια... δανείζομαι λίγη από τη χαρά του και την κρατώ γλυκά μέσα μου.

Πού με πονεί και πού σε σφάζει;

2007-04-24T03:23:00.000+03:00

Χθες το πρωί με βρήκε το ξημέρωμα στον Άγιο Πέτρο! Όχι δεν σας μιλάω με υπεραστικό ούτε έβαλαν wireless στον άλλο κόσμο, ούτε φυσικά επέστρεψα ως φάντασμα για να εκδικηθώ όποιο παιδάκι ήταν άτακτο! Μπούχαχαχα! Απλά, πήγα μια βόλτα μέχρι τα εξωτερικά ιατρεία του Saint Peter's Hospital. Αλλά ας πάρω τα πράγματα με τη σειρά τους! Χθες λοιπόν κατά τη δωδεκάτη που βγαίνουν και τα Casperάκια βόλτα, λέω "Δε ρίχνω ένα σίδερο να τελειώνω και με αυτό;". Βάζω λοιπόν ταινιούλα και ενστερνίζομαι το ρόλο η Μαίρη Παναγιωταρά, μια εργαζόμενη γυναίκα, μια σωστή νοικοκυρά κτλ κτλ. Κατά τις 3 30 πρωινή τελειώνει το σίδερο ουχί όμως και η δεύτερη ταινία (μια γλυκανάλατη με τη Drew Barrymore και τον Hugh Grant, κορίτσια μην πυροβολείτε τον καπτάν Αργοναύτη, σας βλέπω σε σχεδία!). Κάνω ένα ολιγοδευτερόλεπτο αισθησιακό στριπτιζάκι (θα έκανα μεγάλη καριέρα στο Las Vegas, μετά τις 12 call me Μαριάντζελα). Κι εκεί που ο Hugh μου έκανε κάτι σε Θεία Λένα και ήμανε έτοιμος να τον πάρω (τον ύπνο πάντα) παίρνω μήνυμα! Η κολλητή (και απειροελαχίστως υποχόνδρια) ρίχνει σήμα "Σε παρακαλώ βοήθεια! Έλα από το δωμάτιο ένα λεπτό!". Κάνω rewind στο αισθησιακό μου στριπτιζ και πάω. Μόλις τη βλέπω τυμπανιασμένη, έτοιμο centerpiece σε αφρικανικό quintetto, σε χρωματάκι εκρού και να είναι έτοιμη να σωριαστεί από τον πόνο ψηλά στο στομάχι, παίρνουμε τα χάπια μας, τη γούνα μας κι ένα ταξί να φύγουμε για το νοσοκομείο.
Το ταξί οδηγούσε ένας Ινδός ο οποίος θες από υπερβάλλοντα ζήλο θες από απωθημένο που δεν έγινε ποτέ Schumacher, πατάει την ταχύτητα και βουρ για το Saint Peter's. Δεν ξέρω όμως αν κατάλαβε καλά σε ποιόν ακριβώς Άγιο Πέτρο θέλαμε να πάμε, στον κανονικό ή στο παράρτημά του επί γης! Από τα πολλά τα σαμαράκια να μου έχει ανέβει η pizza στη μύτη και ο χυμός που είχα πιεί να μεταλλάσεται σε fiesta frappe! Και πέρα από αυτό να μου έρχεται και όλο το Axe που φορούσε κατάμουτρα! Κάθε εισπνοή και τζούρα! Αν είχε και ανοιχτό το παράθυρο θα έκανα και lifting! Όχι πως το χρειάζομαι βέβαια! Σε χρόνο dt λοιπόν φτάνουμε στα emergency rooms του Saint Peter's Hospital. Κι αν έχω πάει εγώ εκεί! Πάμε στην υποδοχή. Μμμ! Τι έχουμε εδώ; Ένας νοστιμούλης μας ρωτάει αν μπορεί να μας βοηθήσει. Λέει η κολλητή τα άκουσες τα νέα πατέρα και της παίρνει τα στοιχεία. Καλέ κι εγώ πονώ! Ποιός θα με φιλήσει να γιάνει; Βλέπω διακριτικά το καρτελάκι με το όνομα. Μμμ Ισπανός! Καθόμαστε στο χώρο αναμονής όπου με καλούν σαγηνευτικά τα vending machines. Τους έχω και αδυναμία! Παίρνω ένα καφεδάκι και ένα κεϊκάκι. Αρπάζω και κάτι παρατημένα περιοδικά και αρχίζω το ξεφύλλισμα! Αγαπητές Αργοναύτισσες, ό,τι απορίες έχετε για τις φετινές τάσεις της μόδας, εδω! Τις έμαθα όλες! Ξαφνικά θυμάμαι το λόγο που ήρθαμε. "Πώς είσαι;" ρωτάω, "Το παιδί στην υποδοχή είναι Ισπανός!", "Σπανός; Δεν έχει γένια;" αποκρίνεται η κολλητή με τα υπερήφανα αυτιά. Μας λένε πως έχει γίνει ένα ατύχημα και θα αργήσουν να μας δουν. Ξαφνικά σκάνε μύτη διάφοροι ένστολοι, νοσοκόμοι, γιατροί, αστυνομικοί και κάτι κοπελίτσες μέσα στο αίμα. "Οι πυροσβέστες μας λείπουν" σχολιάζω. Περνάει λίγη ώρα και φωνάζει μια νοσοκόμα την κολλητή. Εγώ παραμένω στο χώρο υποδοχής πίνοντας καφέ, τρώγοντας το κέικ, διαβάζοντας το περιοδικό και κοιτάζοντας με κλεφτές ματιές τον Ισπανό. Περνάει η ώρα, περνάει, περνάει. Ξαφνικά αρχίζει ένας ηλικιωμένος κύριος να φτύνει τη μια χλέπα μετά την άλλη. Σε κάποια ατυχή στιγμή αποκτώ και εικόνα από τον εν λόγω κύριο. Για να μην αρχίσω κι εγώ να ξερνοκοπάω βγάζω το mp3 player να μην ακούω το χλέποspitter. Τι μουσική ταιριάζει με την περίσταση και την ώρα; Βάζω όπερα! Και εκεί που βυθίζομαι στην Τραβιάτα εκεί λίγο πριν μας αφήσει χρόνους η χλεμπονιάρα, έρχεται το Ισπανό! "Θέλετε να είστε με τη φίλη σας;" Του ρίχνω ένα killer χαμόγελο, τον ευχαριστώ και τον ακολουθώ στο δρόμο προς την κολλητή. Και που με πάει ο κακούργος; Ναι μεν στην κολλητή αλλά πρώτο τραπέζι πίστα στον χλεποφτύνοντα κύριο. Να σωριαστώ; Άσε πρέπει να κρατήσω χαρακτήρα! Η κολλητή δε συνολάκι νοσοκομειακό τεντόπανο και από μέσα φροντίδα και προδέρμ! Πιο πέρα μια ματωμένη να κλαίει και ένας άλλος παππούς εκεί γύρω στο πέρασμα από το επίγειο παράρτημα στα κεντρικά του Αφεντικού τρίτο σύννεφο αριστερά να τα έχει χαμένα και κάτι να λέει χωρίς να μπορεί να τον καταλάβει κανείς. Πάει κι ένας νοσοκόμος από Σρι Λάνκα μεριά, ξέρετε, από αυτούς που μιλάνε με τα χαλίκια στο στόμα και κουνάνε και το κεφαλάκι λες και κάνει χούλα χουπ. Κοινώς, συνεννόηση φυστικοβούτυρο. Σε κάθε σπίτι ένας τρελλός και στο δικό μας όλοι, μια φάση όλο το νοσοκομείο. Κι εκεί που περιέγραφα παραστατικά τις προηγούμενές μου επισκέψεις στο κατάστημα στην κολλητή, μπαίνει μέσα ένας γιατρός και μάλιστα Έλληνας! Κάτι σε "που υπάρχουν κουταλάκια να σας φάμε;". Και αρχίζει η αμφίρροπη εξέταση. Εκείνος να εξετάζει την κολλητή και η κολλητή με μένα εκείνον. Πόρισμα: α) ωραία παπούτσια (έχει καλό γούστο), β) έχει ωραίο κώλο (ποιο παιδάκι είναι άτακτο να τις φάει στο κωλαράκι;), γ) φοράει βέρα (ποια σκύλα το γλεντάει το παιδιιί;). Δικό του πόρισμα: υπάρχει μάλλον πρόβλημα στη χολή. Και τότε αρχίζει ο οδυρμός της κολλητής με αποχρώσεις γεροντοκορισμού, "Που ἠμουνα μπουμπούκι! Πάνε τα έρμα τα νιάτα μου!" και άλλα τέτοια μαλλιοτραβηχτικά. "Σκάσε μωρή που σ'έπιασε κρίση ηλικίας στις 6 το χάραμα!" Βέβαια και μόνο η απαγόρευση της σοκολάτας στη συγκεκριμένη που είναι στη χρυσή λίστα καταναλωτών της Cadburys είναι πλήγμα βαρύ! Αφού μας δίνουν το ελεύθερο να φύγουμε και είναι όλα μια χαρά, πάω στον Ισπανό και του λέω με όσο λάγνο βλέμμα μπορεί να έχει το μάτι του ροφού στις 7 το πρωί, "Μήπως μπορείτε να μας καλέσετε ταξί;" και αντί να πει "Που πάτε; Να σας πετάξω!" αρχίζει να τηλεφωνεί σε εταιρίες. Φτου σου βρε! Στο δρόμο προς το σπίτι, θαύμαζα τα πράσινα τοπία στην ομίχλη και σκεφτόμουν αν θα είναι το σουπερμάρκετ ανοιχτό, το οποίο και δείχνει το βαθμό επαφής με το χωρόχρονο. Ευτυχώς η κολλητή είναι μια χαρά και μπορεί να υπέφερε αλλά γελάσαμε ΠΟΛΥ σε αυτή μας την περιπέτεια. Άντε βρε, και σε σειρά!

Money, Money, Money

2007-04-20T17:50:00.000+03:00

Κάποτε σου έδινα κρέας και μού δινες φρούτα, μετά σου έδινα σιδηρόβεργες και έπαιρνα ασπίδες, οι σιδηρόβεργες έγιναν μικρά μεταλλικά αντικείμενα, και τα μικρά μέταλλα έγιναν πολύχρωμα χαρτάκια. Τα πολυπόθητα πολύχρωμα χαρτάκια! Πράσινα, μοβ, φούξια, μπλε έχουν βαλθεί να μας τρελάνουν και μας κάνουν να τα ακολουθούμε υποτακτικά όπως ο γαϊδαράκος το καρότο. Τα τελευταία χρόνια τα πολύχρωμα αυτά χαρτάκια, the preeeciouuus που θα έλεγε και το Golum, έχουν μια τάση να συνωστίζονται στους τραπεζικούς λογαριασμούς λίγων τυχερών και να εξαφανίζονται ως δια μαγείας από τα πορτοφόλια των περισσοτέρων που έχουν το Ευρωδιώκτης ή Λιροδιώκτης δεύτερο όνομα. Το αποτέλεσμα είναι από τη μια οι οίκοι με είδη πολυτελείας να περνάνε ένα μήνα του μέλιτος με αόριστη διάρκεια και από την άλλη πάρα πολλοί να εργάζονται μόνο και μόνο για να αποπληρώσουν δάνεια, πιστωτικές κάρτες και άλλες λοιπές μηνιαίες αμαρτίες.
Αναρωτιέμαι αν όντως οι καιροί είναι οικονομικά δυσκολότεροι ή αν εμείς έχουμε πέσει στην παγίδα του υπερκαταναλωτισμού αυξάνοντας και διογκώνοντας τις καθημερινές μας ανάγκες. Έχουμε εθιστεί πλέον στην υλοκεντρική ζωή που απαρτίζεται απαραιτήτως από κινητό τηλέφωνο, καφετιέρα, εσπρεσσιέρα, mp3 player, ηλεκτρονικό υπολογιστή με την ταχύτερη σύνδεση στο διαδίκτυο, ψηφιακό ήχο και εικόνα, συνδρομητική τηλεόραση, πούρα, ταξίδια εντός και εκτός της χώρας, και διάφορα επώνυμα είδη ρουχισμού και υπόδυσης. Φυσικά κι εγώ ο ίδιος βράζω μέσα σε αυτό το γυαλιστερό καζάνι. Από μικρός κάθε φορά που μας έλεγαν για τον περίφημο διαγωνισμό έκθεσης σχετικά με την αποταμίευση εγώ...αγρόν ηγόραζα! Ακόμη και το email μου είναι homo emax που στα λατινικά σημαίνει άνθρωπος καταναλωτής.
Πριν από λίγο μέρες διάβασα σε μια εφημερίδα ένα άρθρο σχετικά με την πόλη όπου έζησα τα 18 πρώτα χρόνια της ζωής μου. Ο αρθρογράφος περιέγραφε την καταναλωτική έκρηξη που σημειώνεται στην "πόλη των εμπόρων" ενώ από την άλλη μεριά υπάρχει μια πνευματική και καλλιτεχνική αταραξία σε ένα τόπο που πάντα παρήγαγε και διψούσε για πολιτισμό. Τελικά ίσως το θάμπος και οι σειρήνες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς θάμπωσε και παρέσυρε και εμάς σε ένα αχαλίνωτο καταναλωτισμό και υλισμό με αποτέλεσμα να παραμερίζουμε άλλες πιο απόκρυφες πτυχές της προσωπικότητάς μας. Έχουμε καταλήξει δυστυχείς μετρώντας διαρκώς το έλλειμμα στην τσέπη μας ή τα πιθανά μας κέρδη. Ελπίζω να συνειδητοποιήσουμε τι μας συμβαίνει και να συνέλθουμε κάπως πριν είναι πολύ αργά. Στο κάτω κάτω όσα υλικά και να αποκτήσουμε ποτέ δεν μπορούν να γεμίσουν το κενό που δημιουργεί η απουσιά μιας ανθρώπινης επαφής. Κι όπως έλεγε και η Shirley Bassey...Hey! Big spender! Spend a little time with me!

Ένα παιδί μετράει τ'άστρα

2007-04-15T22:31:00.000+03:00

Η άνοιξη φλερτάρει με το καλοκαίρι. Ο καιρός ανοίγει. Ο ουρανός καθαρίζει. Η γη αναπνέει. Δεν υπάρχει πιο μαγευτική εικόνα από ένα καθαρό και ξάστερο ουρανό. Κοιτάς τα άστρα να λάμπουν και να σου δίνουν την ψευδαίσθηση πως προσπαθούν κάτι να σου πουν. Άλλα φωτίζουν επιδεικτικά και άλλα τρεμοπαίζουν, λες και η σελήνη προσπαθεί να τα σβήσει. Από τα παλιά χρόνια ο άνθρωπος κοιτάζει τα άστρα αναζητώντας άλλους κόσμους και προσπαθώντας να διαβάσει τις ιστορίες και τους μύθους που διηγούνται. Η φαντασία λειτουργεί ως αποκωδικοποιητής και μας δίνει το εισιτήριο στο μαγικό εκείνο κόσμο. Κι έτσι γίνεται ταξιδιάρικος δίαυλος σε όλους όσους έχουν τάσεις φυγής. Επειδή λοιπόν κι εγώ δεν είμαι απλώς ένα άτομο με τάσεις φυγής αλλά με εισιτήριο πολλαπλών διαδρομών χωρίς περιορισμούς χρόνου και χώρου, μου αρέσει να κοιτάζω τα αστέρια παιδιόθεν. Δε με ενδιαφέρουν οι διάφοροι αστερισμοί όπως της Μεγάλης και της Μικρής Άρκτου, του Winne the Pooh κτλ, αλλά το κάθε ένα φωτάκι που λαμπιρίζει στα μάτια μου προσπαθώντας να πει τη δική του ιστορία συμμετέχοντας σε μια παράσταση μαζί με όλα τα άλλα φωτάκια γύρω του. Κατά ένα ανάλογο τρόπο μου αρέσει να κοιτάζω από μακριά μια πόλη. Πάνω σε ένα λόφο στην άκρη της πόλης ή από ένα φάρο μέσα στη θάλασσσα κοιτάς το βράδυ την πόλη που αποτελείται από πολλά μικρά φωτάκια. Μια ψηφιακή εικόνα με τα χιλιάδες pixels της. Κάθε ένα από αυτά κρύβει μια δική του εικόνα, ένα δικό του ήχο, μια δική του ιστορία. Αποστασιοποιημένος μπορώ να κοιτάζω, να φαντάζομαι, να σκέφτομαι, να γίνομαι παρατηρητής σε κάτι που είναι εμφανές αλλά και άγνωστο. Όταν λοιπόν κάθομαι και παρατηρώ είτε τα αστέρια είτε τα φώτα της πόλης από την οποία έχω για λίγο αποσχιστεί, απολαμβάνω και την ησυχία που επικρατεί γύρω μου. Λες και συνωμοτεί η φύση μαζί μου για να με βοηθήσει να αφουγκραστώ όλες αυτές τις ιστορίες που προσπαθώ σιγά σιγά να διαβάσω. Διαλέγομαι με το οικείο και το άγνωστο, το κοντινό και το μακρινό, και σταδιακά περνάω τη γέφυρα που σχηματίζουν τα άστρα προς ένα άλλο κόσμο, όπου ο μικρός πρίγκιπας είναι υπαρκτός. Και από κει...κοιτάζω ξανά τη Γη...αλλά από μακριά αυτή τη φορά...αλλάζοντας οπτική γωνία...και γίνομαι ένα με τ'άστρα...

Candy Candy

2007-04-10T01:05:00.001+03:00

Αφού ευχηθώ κι εγώ με τη σειρά μου τα καθιερωμένα "Χριστός Ανέστη! Αμνοί Απεδήμησαν! Χρόνια Πολλά!", να σας πω πως αυτές τις "άγιες" μέρες μου κράτησε συντροφιά μια παλιά μου φιλενάδα, η Κάντυ! Είμαι σίγουρος πως οι περισσότεροι από όσους είναι εκεί γύρω στα 30 θα θυμούνται το αξιαγάπητο αγοροκόριτσο με το φριζαρισμένο καναρινί μαλλί και την καλή καρδιά! Κι εδώ έρχεται άλλη μια παιδική εξομολόγηση. Όταν ήμανε μικροκόπελο και μοναχοπαίδι ακόμα είχα κι εγώ τους φανταστικούς μου φίλους, από τη μια η Κάντυ κι από την άλλη ο Ρόκι. Ναι! Καλά καταλάβατε! Ο Sylvester Stalone αλλά ως η persona του Rocky. Συνδυασμός που σκοτώνει και ιδού το αποτέλεσμα! Το χάσαμε το παιδί! Και όταν λέμε φίλοι, εννοούμε ΦΙΛΟΙ! Τη μια πηλλλαλλλάγαμε τις ραχούλες με την Κάντυ και χαζογελούσαμε και την άλλη περπατούσαμε στους δρόμους της Νέας Υόρκης με το Ρόκυ. Και στον ύπνο μου και στον ξύπνιο μου! Επίσης, και οι δύο με κοιτούσαν από τα ποστερ που κοσμούσαν τους τοίχους του δωματίου μου. Και όπως κάθε παιδί και φανατικός τηλεθεατής της Κάντυ, είχα και τα περιοδικά της σειράς! Δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά όσο μεγάλωνα άρχιζαν σιγά σιγά να εξαφανίζονται τα περιοδικά και τα πόστερ. Το πιο πιθανό ήταν να είχαν πάρει χαμπάρι οι γονείς πως το χάνουμε το παιδί και θέλησαν να πάρουν δραστικά μέτρα! Και παρά την όλη μανία τα κατάφεραν, και ενώ θυμάμαι την τρέλα που είχα τότε, δεν θυμάμαι λεπτομέρειες παρά μόνο μερικούς βαρικούς ήρωες. Ψιλοέσωσαν το παιδί! (νόμιζαν!). Αυτές τις έντονες παιδικές αναμνήσεις την ανακάλεσε πέρυσι ο Καπουτζίδης με το ψευδώνυμο που είχε δώσει στην Ντάλια! Τότε ήταν που και κάτι καλές μου φίλες με πήραν στο ψιλό και μου έκαναν δώρο ένα mouse pad με τη μουρίτσα της Κάντυ. Αν και τον τελευταίο καιρό έχω ξαναδεί πολλά παιδικά που με μεγάλωσαν όπως τη Φρουτοπία, τον Παραμυθά και το Sport Billy, του οποίου είχα το τσαντάκι στο νηπιαγωγείο (με τη διαφορά ότι το δικό μου χωρούσε μόνο κανένα σάντουιτς ή μήλο), σχεδόν όλα μου αφήνουν μια γεύση απογοήτευσης διότι περνάνε όλα από την κριτική σκέψη του ενηλίκου και απομυθοποιούνται! Πριν από μια εβδομάδα βρήκα τα πρώτα 54 επεισόδια (από τα 115) στη γνήσια ιαπωνική εκδοχή και με αγγλικούς υπότιτλους. Μπορώ να ομολογήσω πως δεν ένιωσα καμία απογοήτευση αλλά απεναντίας με απορροφούσε απόλυτα ξυπνώντας πάρα πολλές παιδικές μνήμες. Πρέπει δε να πω πως μου έκανε μεγάλη εντύπωση το πόσο σαπουνοπερατικό είναι! Είναι μια παιδική ρομαντική σαπουνόπερα σε γρήγορο ρυθμό και με πολλά χριστιανικά διδάγματα όπως κάθε σειρά των 70s που ήθελε να σέβεται τον εαυτό της (βλέπε και Το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι)! Η αναπόληση των παιδικών μας χρόνων καλύπτει την ανάγκη μας να μεταφερθούμε σε μια εποχή που δεν μας βασάνιζαν σκοτούρες της ενήλικης ζωής. Αυτό και έπραξε η Κάντυ αυτές τις μέρες! Και μετά το ευχάριστο αυτό διάλειμμα, επιστροφή στη σκληρή πραγματικότητα! Arigato Gozaimas Candy!

What if God was one of us...

2007-04-03T17:34:00.000+03:00

Διανύουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, την εβδομάδα των Παθών. Κατά πόσο όμως αυτή η έντονα πνευματική εβδομάδα έχει μείνει ανόθευτη από τον καταλωτισμό και την εμπορευματοποίηση; Θες η κλασική μουσική στα ραδιόφωνα, θες οι διάφορες εκδοχές του Χριστού σε techinicolor, θες η φωνή του Γαϊτάνου στα τηλεοπτικά ευχετήρια spots, θες ακόμη κι αυτό το μοβ το μεγαλοβδομαδί (που πάντα με μαγνήτιζε), ακόμη και οι πιο σθεναρά κυνικοί νιώθουν την ανάγκη εσωτερικής αναζήτησης αυτές τις μέρες.
Πριν από πάρα πολλά χρόνια, πρέπει να ήμουν γύρω στα 5, με πήρε η μητέρα μου και πήγαμε σε μια πολύ παλιά βενετσιάνικη εκκλησία της πόλης. Ήταν Μεγάλη Πέμπτη. Από την οροφή κρέμονταν υφάσματα στο χρώμα της πορφύρας ενώ μικρά κεράκια φώτιζαν τους πέτρινους τοίχους της εκκλησίας. Στη μέση υπήρχε ένας άδειος σταυρός. Κι εκεί που περιεργαζόμουν το χώρο...ένας ιερέας ανεβαίνει σε μια χαμηλή σκάλα και αρχίζει να καρφώνει (με αληθινά καρφιά) το ξύλινο είδωλο του Χριστού. Αυτό ήταν από τις πιο τραυματικές εμπειρίες της ζωής μου. Από τότε δεν μπορώ να βρεθώ μόνος μου σε εκκλησία ή ακόμη και με παρέα όταν είναι νύχτα. Ένιωσα μια προδοσία, μια βιαιότητα απέναντι σε έναν άνθρωπο ακόμη κι αν αυτός ήταν ζωγραφισμένος πάνω σε ένα κομμάτι ξύλου.
Πέρα από κάθε θρησκευτικό δόγμα και δοξασία, αυτές οι μέρες μας θυμίζουν την εύθραστη αλλά και τη βάναυση φύση της ανθρώπινης οντότητας. Από τη μια η ελευθερία, η ευγένια, η ανιδιοτελής αγάπη και ο σεβασμός ποδοπατούνται και σταυρώνονται ακριβώς όπως μας εξιστορούν τα λεγόμενα Ιερά Κείμενα, από την άλλη η η αλαζονεία, η ματαιοδοξία, ο υλισμός και ο εγωκεντρισμός μας τυφλώνουν καθημερινά οδηγώντας μας με στραμμένο το βλέμμα προς τη λεγόμενη κορυφή. Κι έτσι το θύμα γίνεται θύτης. Αργότερα όμως αντιλαμβανόμαστε πως όσο κοντά στην κορυφή είσαι, τόσο πιο μοναχικά αισθάνεσαι. Ισως, αν κοιτούσαμε δίπλα μας αντί προς τα επάνω, και βλέπαμε τους ανθρώπους γύρω μας, συνειδητοποιούσαμε πως μπορούμε να αντλήσουμε από αυτούς περισσότερη δύναμη και ευτυχία. Έχουμε όμως ξεχάσει τους πραγματικούς κώδικες επικοινωνίας, είναι αυτοί που θυσιάσαμε χρόνια πριν πάνω σε ένα σταυρό. Αν όμως απογυμνωθούμε από κάθε τι το επιφανειακό και ψεύτικο και βγάλουμε από μέσα μας τον πραγματικό πόνο, την αληθινή αγάπη, τον ειλικρινή σεβασμό τότε θα καταλάβουμε πόσο κοντά μας είναι αυτά που μας φαντάζουν τόσο μακρινά. Αυτοί οι ανθρώπινοι κώδικες και αξίες δε γνωρίζουν θρησκεία, δε γνωρίζουν χρώμα, δε γνωρίζουν φύλο, δε γνωρίζουν σεξουαλικότητα, ούτε γλώσσα, ούτε εθνικότητα. Μακάρι κάθε εβδομάδα του χρόνου να μας θύμιζε την ύπαρξή τους. Καλό Πάσχα σε όλους.

Πρωινό Ξύπνημα

2007-03-30T16:21:00.000+03:00

Όταν οι δείκτες του βιολογικού ρολογιού τρελαίνονται, ο ύπνος σου έρχεται με μεγάλη προσπάθεια στις 5 το ξημέρωμα. Τι γίνεται όμως όταν πρέπει να σηκωθείς νωρίς; Τον τελευταίο καιρό για να κοιμηθώ πέρα από τη μάσκα ύπνου πρέπει να φορέσω και ωτοασπίδες. Καθώς ξημερώνει, βγάζω πρώτα τη μία, βγάζω μετά από λίγο και την άλλη, και μετά είμαι σαν τη μυγούλλλα με τη μάσκα. Ξαφνικά ντρρρρρρριιιιιιιιιν! Το άκαρδο ξυπνητήρι! Τρώει μια σφαλιάρα για άλλη μια αποτυχημένη του απόπειρα να πάθω καρδιακή! Παλιά είχα έναν παπαγάλο που έκρωζε "Waaake Uuuuuuup, waaake uuuuuup!" κι όταν τον έκλεινα, έλεγε με ενθουσιασμό "Goodmooorning!". Κάθε πρωί έτρωγε μία μούτζα, που ήταν όλη δική του! Τώρα βέβαια έχει κάνει στροφή καρριέρας. Κοσμεί ένα υπέροχο κατασκότεινο ντουλάπι! Αφού εξολοθρεύσω το κλασικό ξυπνητήρι, αντιμετωπίζω τη νέα τεχνολογία! Το κινητό μου! Ξαφνικά σκούζει η Nina Simone "My baby don't care for shoes, my baby don't care for clothes, my baby just cares for me...". "Μπράβο γλυκιά μου! Να τον χαίρεσαι! Βγάλε το σκασμό τώρα να πάρω και τον δεύτερο (ύπνο εννοείται!)" Πατάω το snooze! Κλικ. Μετά από δέκα λεπτά, ξανά "My baby don't care for shoes, my baby don't care for clothes..." Κι εκεί που είμαι στον πιο γλυκό ύπνο, πετάγομαι! "Ποιός ήρθε;" Με τη μάσκα ακόμη στη μούρη σηκώνομαι στα τυφλά, σαν τη μυγούλλλα πάντα. Βζζζζζζζζ μπρος το μπάνιο. Γκντουπ! Άου! Μόλις έφαγα το ποδαράκι μου στον τοίχο. Ώρα να κάνουμε τα αποκαλυπτήρια! Βγάζω τη μάσκα. Αχ Παναγία μου, τι φως είναι αυτό; Σούρνομαι και τελικά φτάνω ως το μπάνιο. Ακουμπάω τα χέρια στο νιπτήρα και κοιτάζω τον καθρέπτη. "Α! Κάπου τον ξέρω αυτόν! Καλέ, τι βλέμμα είναι αυτό; Σαν κατεψυγμένη κουτσομούρα! Το δερματάκι πάντως, φρέσκο φρέσκο! Ας φάμε ένα κύμα δροσιάς στη μουράκλα!" Ανοίγω τη βρύση στο τελείως παγωμένο. Πλάφ πλούφ! Ξανά το βλέμμα το απλανές καθρεπτίζεται, στη λούτσα αυτή τη φορα! "Μωρέ κάπου σε ξέρω εσένα! Αχ! Κάπου να κάτσω! Κουράστηκα τόση ώρα όρθιος". Κάθομαι στην λεκάνη. Τα βλέφαρα ξανακλείνουν. Πρέπει να φύγω! Θα αργήσω! Παίρνω οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα. Πέφτει στο πάτωμα κι ό,τι άλλο υπήρχε στο ράφι! Τα κοιτάζω αδιάφορα και αρχίζω μηχανικά το βούρτσισμα. Αφού τελειώσει το τελετουργικό και αποκτήσω το χαμόγελο θάμπος, επιστροφή στο δωμάτιο. Τι να βάλω, τι να βαλω; Με αργές νωθρές κινήσεις βάζω τη μια κάλτσα, το ένα παπούτσι, το ένα μπατζάκι του παντελονιού. Κοιτάζω για λίγο το υπερπέραν. Μετά από κανένα πεντάλεπτο, βάζω την άλλη κάλτσα, το άλλο παπούτσι, το άλλο μπατζάκι. "Πρέπει να φύγω! Πώς θα πάω έτσι στη συνάντηση;" Βάζω γρήγορα ένα πουλοβεράκι και τρέχω στην κουζίνα! Δύο κουταλιές καφέ και βραστήρας στο έργο! Έτοιμος ο καφές! Σε αυτόν εναποθέτω όλες μου τις ελπίδες να μη γίνω ρεζίλι λέγοντας άρες μάρες κουκουνάρες! Κλειδί, τηλέφωνο, μπουφάν κι έξω απ΄την πόρτα! Άντε βρε! ΚΑΛΗΜΕΡΟΥΔΙΑ!

Greetings Mr Hopper

2007-03-27T16:02:00.000+03:00

Από την πρώτη στιγμή που αντίκρισα πίνακα του Edward Hopper ένιωσα ένα μαγνητισμό. Κάθε φορά που τον "συναντώ" νιώθω να με υπνωτίζει και να με καλεί σε ένα δικό του κόσμο, κάπως νωχελικό και μοναχικό. Τα τοπία του μοιάζουν με Κυριακάτικη περιπλάνηση. Έρημικά και αποστασιοποιημένα από την καθημερινότητα. Είναι σκηνικά αναμνήσεων χωρίς τους βασικούς ήρωες. Οι συνθέσεις του έχουν έντονη την υφή της δεκαετίας του 1940. Οι χαρακτήρες του κάνουν ένα διάλειμμα εσωτερικής αναζήτησης και χαλάρωσης. Δεν τους αγγίζει η καθημερινότητα. Απολαμβάνουν τις μικρές στιγμές που σου γεννούν ένα απαλό χαμόγελο ή ένα μικρό δάκρυ. Χαμένοι στη σκέψη τους είναι συμφιλιωμένοι με τη μοναξιά τους, ακόμη κι όταν δεν είναι μόνοι. Η ισορροπία ανάμεσα στα ζεστά και ψυχρά χρώματα σε αναζωογονεί και χαλαρώνει ταυτόχρονα. Όταν πήγα στην έκθεση αφιέρωμα που οργάνωσε η Tate Modern ένιωσα σαν να συναντούσα ένα παλιό μου γνώριμο. Τόσο οικεία, τόσο φιλικά, τόσο όμορφα. Ένα χρόνο μετά η English National Opera ανέβασε το Rigoletto με σκηνικά εμπνευσμένα από τα έργα του Hopper προσαρμόζοντας την πλοκή του έργου στη Νέα Υόρκη του '40. Ήταν μια μοναδική εμπειρία. Στον προσωπικό μου χώρο έχω δύο αντίγραφά του, το Nighthawks (1942) και το Summertime (1943) που μου κρατούν συντροφιά με ένα τόσο ιδιαίτερο τρόπο και γεμίζουν το χώρο σαν απαλή jazz με ένα άρωμα από μια άλλη, πιο ξένοιαστη, εποχή.

Υ.Γ. Ακόμη ένας πίνακας του Ed Hopper είναι ο New York Movie (1939) που συνοδεύει το άρθρο Παντεσπάνι και Θεάματα.

Παιδιααά,της Ελλάδος παιδιααά

2007-03-25T00:02:00.000+02:00

25η Μαρτίου σήμερις! Άλλη μια πολυσήμαντη ημέρα του ενδόξου ελληνορθόδοξου έθνους! Πρώτον γιορτάζουμε τότες που το Μαριώ σνίφαρε κάτι λέλουδα και της ήρθε με το κούριερ Michael Archangel Express η είδησις "Να μας ζήσει το κοπέλι! Και στα δικά μας οι λεύτεροι!". Προσοχή! Η εβραιοχριστιανική ταύτη μέθοδος τεκνοποίησης δεν ενδείκνυται για απλές μπακουροθελωναγινωμανάδες! Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αλλεργίας από τη γύρη! Ακόμη όμως πιο σημαντική είναι η επέτειος της Ελληνικής Επαναστάσεως, you know, τότες που είπαμε το ΟΧΙ στους Τούρκους από το Πολυτεχνείο, όπως θα σας ενημερώσει ο μέσος μαθητής γυμνασίου. Αυτή η μέρα είναι επίσης και η χαρά του Λιακόπουλου! Τ'αφεντικό τρελλάθηκε! Στους τρεις τόμους δώρο μια μπουρνουζοπετσέτα του ΛΑΟΣ με τη μούρη του προέδρου χαμηλά να σας αφυδατώνει τα οπίσθια. Για άλλη μια χρονιά έγκριτα τηλεοπτικά παράθυρα θα κατακρίνουν το φαινόμενο "ξένων" μαθητών που σηκώνουν την ηρωική ελληνική σημαία (ο οδυρμός του Λιακόπουλου, "'φέρτε τη μπουρνουζοπετσέτα πίσω!"). Βέβαια, όταν μετά από χρόνια αυτοί οι "ξένοι" συλλέγουν ολυμπιακά μετάλλια για τη γαλανόλευκη, τότε γίνονται "Έλληνες στην ψυχή!".
Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο (που λέει και το άσμα του Νέου Κύματος, σπλας στη μούρη) περιπάτησα κι εγώ υπερήφανα τους δρόμους της πόλης μου τη μέρα τούτη. Κεφαλάκι υπερυψωμένο να κοιτάει το υπερπέραν, κορμί κορδωμένο και αγγουράτο, χεράκια πάνω κάτω και εν δυο εν δυο εν δυο ένα! Στο δημοτικό, ο στυλίστας πρότεινε μπλε παντελονάκι του Τοτού, πουκαμισάκι λευκό (η χαρά του Tide), γραβατούλα με λαστιχάκι και πουλοβεράκι της μπέμπελης σε μπλεδάκι ελεκτρίκ (η κατάρα των 80's!), ενώ το πέτο κοσμούσε κονκάρδα με κοκομπάγια (βλέπε Σαββατογεννημένο Jose) της σοφίας και τον αριθμό του σχολείου. Ο μπαμπάς ανέβηκε σε μια νερατζιά για να βγάλει πανοραμικές φωτογραφίες με κεντρικό πρόσωπο το καμάρι του. Μόνο που υπήρχε ένα τεχνικό πρόβλημα, καθήμενος στη λαλάκα ο πατήρ ξέχασε σε ποιο σχολείο πήγαινε ο υιός κι έτσι έβγαλε όλα τα σχολεία πλην του δικού του. Μα καλά, ήταν δυνατό να με εντοπίσει μέσα στο πλήθος από τη στιγμή που ήμουν ο διμοιρίτης (μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα);! Μετά το τέλος της παρέλασης, βγάλαμε ημι-οικογενειακή φωτογραφία στο πάρκο (σκηνοθετική έμπνευση της μαμάς). Η αδελφή "το απλανές βλέμμα του στρουμφακίου", η μαμά "χαμόγελο colgate" με ταγεράκι βυσινί, ο υιός "τσατισμένος ελληνόπαις". Στο λύκειο, έξι χρόνια μετά, δεν παρατήρησα μεγάλες αλλαγές! Με παντελονάκι του παγοτατζή ("τα μπούτια σου γαλακτερά γαλακτερά, λες κι είσαι κόρη γαλατά", ένα πράμα), πουκαμισάκι στο μπλεδάκι του καρμπόν και το σήμα σου σχολείου με αρχαιοελληνικά γράμματα. Αυτή τη φορά ο μπαμπάς αποφάσισε να σκαρφαλώσει στα αγάλματα! Πήρε αγκαλιά το Βενιζέλο και περίμενε υπομονετικά μέχρι να περάσει ο διάδοχος. Αυτή τη φορά όμως είχε τελειώσει το φιλμ μέχρι να περάσουν τα λύκεια. Μετά βέβαια είχαμε την παραδοσιακή ημι-οικογενειακή φωτογραφία στις φυλλοσιές του πάρκου (σκηνοθετική επιμέλεια (ω ναι!) και πάλι της μαμάς). Η αδελφή "το απλανές βλέμμα της μικρής Χάιντη στο βουνό με τον παππού και τα κατσίκια", η μαμά "χαμόγελο pearl drops" με ταγεράκι λαχανί (90's τώρα πια!), και ο υιός "βανίλια, σοκολάτα, φράουλα, στα δύο χωνάκια το τρίτο δώρο!".
Αυτά όμως δεν είναι τα μόνα ψυχικά τραύματα της μαθητικής παρέλασης! Δεν ξέρω αν είναι συμβολική αναπαράστασις του κλεφτοπολέμου, αλλά στην πόλη μας υπάρχει το έθιμο η μη παρελαύνουσα νεολαία να πετάει στην παρελάυνουσα πασατέμπο, φουντούκια, στραγάλια, φυστίκια ή και καμία ντοματούλα σε εξαιρετικές περιπτώσεις κρητικής μαθητιόσας βεντέτας. Και η ντοματούλα δε βγαίνει εύκολα από το λευκό πατελονάκι, η οργή του Tide! Επίσης, πάντα είχα την απορία πώς άντεχαν οι επίσημοι να στέκονται 2 ώρες στη λαλάκα και να έχουν από δίπλα το δημοτικό εθνικόφρονα ιστοριοδίφη που καθ΄όλη τη διάρκεια της παρέλασης διαβάζει το ίδιο κείμενο κάθε χρόνο για να εξυψώσει το εθνικό φρόνημα! Κι εκεί που μια φορά έκανα το πάνω κάτω το χεράκι, ένα δυο το ποδαράκι, κάνω το λάθος και συντονίζω το αυτί μου στη δική του συχνότητα. Με περισσό πάθος έλεγε για την πλισεδάτη φουστανέλα και το βαρύγδουπο τσαρούχι. Πήγα να του πω, "Ε, ψιτ κύριος! Εδώ είναι Κρήτη! Έχουμε άλλο dress code στη λεβεντογέννα γη! You know μυγοδιώκτη σαρικάκι, κατσαριδοκτόνο στιβάνι και βράκα που γίνεται πουφ με ένα απλό αέρισμα! Δε λέω, καλή η φουστανέλα αλλά δεν είχαμε το πατρόν!". Τέλος, όλη αυτή την επική εκθείαση του μικρού ηρωικού βουκόλου ακολουθούσαν οι μεσημεριανές εμφανίσεις/αρπαχτές αστέρων και μετεωριτών του μουσικού πενταγράμμου σε νυχτερινά κέντρα της πόλης.
Δέκα χρόνια μετά, μαθαίνω πως δεν άλλαξαν και πολλά! Πέρα από τις στολές που είναι πλέον παρόμοιες με αυτές της Ολυμπιακής, τα ξηροκάρπια συνεχίζουν να στραβώνουν ματάκια, οι μετεωρίτες συνεχίζουν να κάνουν αρπαχτές και ο εθνικόφρων ιστοριοδίφης συνεχίζει να παθαίνει delirium στη σκέψη της φουστανέλας! Χμμ! Ύποπτον!

Έκτακτο Παράρτημα
Μετά από τηλεφωνική επικοινωνία που μόλις είχα με τη μαμά πατρίδα, έλαβα τα εξής νέα. Αν και ο πατήρ, με digital φωτογραφική μηχανή αυτή τη φορά, είχε στηθεί μία ώρα πριν την έναρξη της παρέλασης σε καλό σημείο για να μπορέσει να βγάλει την πολυαγαπημένη του κορούλα (Γ' λυκείου τώρα πια!), κάπως μπερδεύτηκε και δεν μπόρεσε να καταλάβει ποιά σχολεία περνούσαν από μπροστά του! Κατά συνέπεια ούτε και είδε το μικρό του καμάρι. Μετά το τέλος της παρέλασης όμως την φωτογράφισε με φόντο το Μητροπολιτικό ναό της πόλης! Τι να πω; Ορισμένα πράγματα είναι σταθερές αξίες!

Εαρινή Ισημερία

2007-03-21T19:57:00.000+02:00

Η 21η Μαρτίου δεν είναι μια οποιαδήποτε ημέρα!

1. Είναι η μέρα της εαρινής ισημερίας! Θα'ναι σα να μπαίνει η άνοιξη στην κυριολεξία! Από σήμερα, η μέρα θα κερδίζει χρόνο από τη νύχτα.

2. Είναι η πρώτη του έτους για τους Ιρανούς! Ευτυχισμένο το 1386!

3. Είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.

Με αφορμή το 3ο σημείο, σας παραθέτω τον Μικρό Ναυτίλο του Οδυσσέα Ελύτη.

Ὁ μικρὸς Ναυτίλος

Ὅτι μπόρεσα ν΄ ἀποχτήσω μία ζωὴ ἀπὸ πράξεις ὁρατὲς γιὰ ὅλους,
ἑπομένως νὰ κερδίσω τὴν ἴδια μου διαφάνεια, τὸ χρωστῶ σ΄ ἕνα εἶδος εἰδικοῦ θάρρους ποὺ μοῦ ῾δωκεν ἡ Ποίηση: νὰ γίνομαι ἄνεμος γιὰ τὸ χαρταετὸ καὶ χαρταετὸς γιὰ τὸν ἄνεμο, ἀκόμη καὶ ὅταν οὐρανὸς δὲν ὑπάρχει.
Δὲν παίζω μὲ τὰ λόγια. Μιλῶ γιὰ τὴν κίνηση ποὺ ἀνακαλύπτει κανεὶς νὰ σημειώνεται μέσα στὴ «στιγμή» ὅταν καταφέρει νὰ τὴν ἀνοίξει καὶ νὰ τῆς δώσει διάρκεια. Ὁπόταν, πραγματικά, καὶ ἡ Θλίψις γίνεται Χάρις καὶ ἡ Χάρις Ἄγγελος· ἡ Εὐτυχία Μοναχὴ καὶ ἡ Μοναχὴ Εὐτυχία.
μὲ λευκές, μακριὲς πτυχὲς πάνω ἀπὸ τὸ κενὸ ἕνα κενὸ γεμάτο σταγόνες πουλιῶν, αὖρες βασιλικοῦ καὶ συριγμοὺς ὑπόκωφου Παραδείσου.

Καλά μας ταξίδια!

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του βάρους

2007-03-20T21:10:00.000+02:00

Στην ελληνική ταινία Η Νεράιδα και το Παλικάρι, στο προξενιό του Παπαμιχαήλ με τη Σαμιωτάκη σε ρόλο μικρής Λουλούς σε μεγέθυνση, γίνεται λόγο για τον όγκο της υποψήφιας νύφης. Εκείνη εξηγεί με χάρη "Τρώω πολύ για νά΄μαι αεράτη!". Τα τελευταία χρόνια τα φαινόμενα δείχνουν πως έχουμε χάσει τον έλεγχο σε σχέση με τον ιδανικό σωματότυπο. Μοντέλα στο γνωστό size zero πεθαίνουν πριν ανέβουν στην πασαρέλα, ένα ένα τα fashion shows αποκλείουν τις κοπέλες και τα αγόρια που είναι υπόβαρα. Από την άλλη έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία κατά της παχυσαρκίας, κυρίως στην Αμερική και τη Βρετανία. Έχουμε καταλήξει σε ένα γενικό αλαλούμ όπου τη μία σου προωθούν παχύρευστα γλυκίσματα και πικάντικα εδέσματα όπου μια δαγκωνιά ισοδυναμεί με μια εβδομάδα γυμναστηρίου ενώ από την άλλη μας καλούν να δοκιμάσουμε γευστικότατα λαχανικά με dressing γρασιδιού! Ακόμη και στα καταστήματα ρούχων ή θα βρίσκεις ρούχα όπου το μεγαλύτερο μέγεθος ίσα ίσα που καλύπτει τη μισή περιφέρεια ή, σπανιότερα, βρίσκεις ρουχαλάκια/τεντόπανα όπου μπαίνεις εσύ και 2-3 άλλοι. Το αγαπημένο μου κατάστημα στην Αγγλία είναι το High and Mighty για υπερμεγέθεις άντρες και οριζοντίως και καθέτως. Μια φορά μπήκα απογοητευμένος μέσα και μου λέει η πωλήτρια "I'm sorry but you are TOO thin for our clothes!". Η απάντησή μου; "Don't take this the wrong way, but I LOVE YOU!" Αν φάμε κάτι γευστικότατο άρα και αμαρτωλό νιώθουμε τύψεις, αν φάμε κάτι άγευστο νιώθουμε τιμωρημένοι! Τώρα θα μου πείτε, προς τι η παράκρουσις; Ο πρώτος λόγος είναι πως αυτές τις μέρες σκεφτόμουν κάπως την γκαρνταρόμπα μου (όσοι με ξέρουν προσωπικά, δε θέλω καυστικά σχόλια και γελάκια!). Ευτυχώς στην Αγγλία είναι πιο εύκολο να είσαι εύσωμος και να βρεις όμορφα ρούχα! Στην Ελλάδα σου πλασάρουν το στυλ Χυτήρογλου ή τα ρούχα του παππού αν δε θέλεις να σου κάνουν ένα μασαζάκι στα οπίσθια σε γνωστές αμερικανικές μάρκες. Ακόμη και στο χώρο του θεάματος, όλοι διαγωνίζονται για τους τίτλους Miss and Mr Sceleton! Οι χοντροί γίνονται κανονικοί, οι κανονικοί αδύνατοι και οι αδύνατοι pocket size! Ο δεύτερος λόγος της παράκρουσης είναι για άλλη μια φορά η εβδομαδιαία αμαρτία μου S1NglEs (βλέπε επίσης το post Lesbian Chic or Lesbian Cheap). Αν και ο ηθοποιός Σωκράτης Πατσίκας έχει εμφανώς αδυνατίσει, ο χαρακτήρας του, Μπίλης κάνει διαρκώς υπερβολικά σχόλια για το σωματότυπό του έχοντας τεράστιο κόμπλεξ με την εμφάνισή του. Και ενώ αυτό αντικατοπτρίζει πιστά την πλειοψηφία των υπέρβαρων ανθρώπων, με κάνει να αναρωτιέμαι κατά πόσο επηρεάζει αυτός ο χαρακτήρας το νεανικό κοινό της σειράς που φυσιολογικά θα είναι πιο ανασφαλές για την εικόνα του. Ακόμη και ο Αντώνης Λουδάρος που έχει εμφανώς αδυνατίσει λέει ατάκες στο θέατρο (βλέπε Παντεσπάνι και Θεάματα. Άντε πάλι σας φανερώνω σε ποιόν ηθοποιό αναφέρομαι!) που πλέον δε συμβαδίζουν απόλυτα με το παρουσιαστικό του. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να πω πως η παχυσαρκία είναι κάτι που δεν πρέπει να καταπολεμηθεί. Από την άλλη όμως πιστεύω πως πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη κοινωνική ευαισθησία από τους φορείς που προβάλλουν συγκεκριμένα πρότυπα. Κι επειδή τώρα μου ήρθε μια λιγούρα, σας αφήνω να πάω να τσιμπήσω κάτιτις! Και να θυμάστε! Και οι χοντροί έχουν ψυχή!

My Big Fat Greek... Flirting

2007-03-18T21:58:00.000+02:00

Χθες είχα μια πολύ γεμάτη μέρα! Συνάντησα πολλούς φίλους. Άλλους για βόλτα και φαγητό, άλλους για καφέ, κι άλλους στο πάρτυ όπου κατέληξα! Επειδή όμως άργησα να ξυπνήσω (ως συνήθως) και μου πήρε πολύ ώρα να ετοιμαστώ (επίσης ως συνήθως), έφυγα από το σπίτι χωρίς να έχω πιεί ή φάει τίποτε απολύτως! Πρώτα συνάντησα τη φίλη μου την Α όπου κατά τις 4 της λέω "Πάμε να φάμε γιατί με βλέπω να σωριάζομαι!". Πάμε λοιπόν σε ένα πολύ ωραίο multiethnic εστιατόριο. Καθόμαστε σε ένα τραπέζι, ωραία ωραία, και μετά από λίγο σκάει μύτη ένα συνάμενο κουνάμενο παλουκάρι να μας πάρει παραγγελία ή ό,τι άλλο έχετε ευχαρίστηση. Κάθεται δίπλα στη φίλη μου και απέναντι από μένα και μας ρωτάει με χάρη "What would you like to order?", "I would like the Japanese Tiger Prawns" λέει η φίλη μου. "Just that?" απορεί το παλουκάρι "Aren't you hungry?". Επειδή εμένα με είχε κόψει η λόρδα και το στομαχάκι μου (τρόπος του λέγειν) έπαιζε καρσιλαμά του λέω "Well! I AM hungry and I would like the Angus steak burger please!". Χαμογελάει το παλουκάρι και μας ρωτά "Where are you from?". Αχ, Παναϊα μου! Αρχίσαμε πάλε τις πολιτισμικές ανταλλαγές! ΠΕΙΝΑΩ! "From Greece. How about you?", "I'm from Poland...I know one greek word! chimona". But I would like to learn more, έλεγε το βλέμμα του. "Really? I'm impressed! Usually foreigners know other words!", "What words?", "Bad words!", "I know it from the movie, My Big Fat Greek Wedding!". Τι έχω τραβήξει για αυτήν την ταινία! "I see" του απαντώ αδιάφορα, "So, you like your steak well done or not?" με ρωτάει χαμογελαστός κλείνοντάς μου το ματάκι, "Well done. Thank you!", "No problem". Φεύγει το παλουκάρι του ανατολικού μπλοκ και αρχίζει το δούλεμα από τη φίλη μου "Γιατί το αποπήρες το παιδί; Το πλήγωσες!" "Χέστηκα! ΠΕΙΝΑΩ πουλλλάκι μου!
Λόγω αυτής της ταινίας με έχουν ρωτήσει πάρα πολλές φορές για το αν είναι έτσι οι Έλληνες! Το ότι θα έδινε chat line σε ένα Πολωνό σερβιτόρο για να φλερτάρει, δεν το περίμενα ποτέ! Και με αφορμή το χθεσινό περιστατικό, θυμήθηκα την ταινία όπου δούλευαν τον υποψήφιο γαμπρό μαθαίνοντάς του λανθασμένα ελληνικά και κατά συνέπεια θυμήθηκα ένα άλλο αστείο περιστατικό που μου είχε συμβεί παλιά! Συστήνομαι με έναν Άγγλο (συγκάτοικός μου στην εστία που τελικά απέδειξε πολλάκις πως είχε IQ ραδικιού) και μου λέει υπερήφανα για την ελληνική φράση που γνωρίζει "Θέλω να γλύψω το μ***άκι σου!" (as in Nice to meet you)και του απαντώ "I wouldn't mind but I don't have one!". Αφού του εξήγησα τι είπε, κατάλαβε γιατί οι Ελληνίδες τον απέφευγαν! Γκντούπ!

7ης τέχνης έργα 7

2007-03-16T02:27:00.000+02:00

Έπειτα από πρόσκλησης της γλυκιάς και καφεϊνάτης Blondie και ολιγόλεπτη σκέψη ήρθε και η δική μου η σειρά να σας παραθέσω το Top 7 των αγαπημένων μου ταινιών. Επειδή όμως έχω αδικήσει πολλές ταινίες που παραχώρησαν τη θέση τους σε άλλες, θα πρέπει να πω ενημερωτικά πως η κάθε ταινία αντιπροσωπεύει συγκεκριμένη κατηγορία στην οποία και κατέχει την πρωτιά! Και η αντίστροφη μέτρηση αρχίζει!

7. Δεσποινίς Διευθυντής (1964)

Ο ελληνικός κινηματογράφος μας μεγάλωσε! Όσοι δεν τον πρόλαβαν στις κινηματογραφικές αίθουσες, τον απόλαυσαν τα Σαββατόβραδα στην ΕΤ1. Η Καρέζη είναι από τις αγαπημένες μου. Η δεσποινίς Βασιλείου που προσπαθεί να σταθεί στο ανδροκρατικό σύστημα, ο γυναικάς κύριος Σαμιωτάκης, ο καλοσυνάτος μπαμπάς Βασιλείου (ενοχλώ; δεν ενοχλώ!), η πολυγαμική ξαδέλφη με το μαλλί λάχανο, ο Ναυαρχούκος! Highlight το τηλεφώνημα Καρέζη σε Αλεξανδράκη "Γυριιιιιίσατεεεεεε;", "Κύριε Σαμιωτάκη, Βασιλείου εδω!"

6. Safe Sex (1999)

Πολλοί υποτιμούν το νέο ελληνικό κινηματογράφο και δεν έχουν απόλυτο άδικο. Ο νέος ελληνικός κινηματογράφος ψάχνει ακόμη ταυτότητα κάνοντας ακραίες προσπάθειες. Αυτό όμως είναι πολύ μεγάλη ιστορία. Υπάρχουν όμως κάποιες ταινίες που αξίζει να τις δεις. Το Safe Sex είναι μια ταινία με πάρα πολλές ατάκες, πολύχρωμους χαρακτήρες και χαρακτηριστικό χιούμορ των δημιουργών του. Μια από τις αγαπημένες μου σκηνές είναι η αναζήτηση ομοιώματος πέους για το φωτομοντέλο που κάνει διαφήμιση πολυβιταμίνων και "την έχει μικρή".

5. Tacones Lejanos (1991)
Έχω ήδη κοινοποιήσει πως ο Almodovar είναι ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης. Αυτή η ταινία δεν εκπροσωπεύει μόνο τον εκείνον αλλά ολόκληρο τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Ήταν πολύ δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στις ταινίες του Pedro. Ο λόγος που την επέλεξα ήταν η σκηνή όπου η θεά Marisa Paredes τραγουδά στην φυλακισμένη κόρη της, επίσης θεά, Victoria Abril το Piensa en mi. Εκτός από τις πρωταγωνίστριες έριξα κλάμα γοερό κι εγώ που δεν κλαίω εύκολα. Η χαρά του Kleenex σας λέω!

4. When Harry Met Sally (1989)
Αυτή η ταινία είναι η καλύτερη των ρομαντικών κωμωδιών. Ναι είμαι ρομαντίκουλας! Αν και η σκηνή του οργασμού στο εστιατόριο είναι η πιο γνωστή, έχω να πω πως είναι μια από της πιο γλυκές ταινίες με πολλές αλήθειες για τις ανθρώπινες σχέσεις και πολύ γέλιο!

3. The Hours (2002)
Κατά τη γνώμη μου είναι μια από τις πιο ποιοτικές δουλειές τους Hollywood. Δεν ξέρω από που να αρχίσω! Οι Meryl Streep, Julianne Moore, και Nicole Kidman κάνουν την υποκριτική ΤΕΧΝΗ, ο Philip Glass μας μαγεύει με τη μοναδική του μουσική επένδυση, κι όλα αυτά βασισμένα σε ένα καταπλητικό βιβλίο του Michael Cunningham. Όποτε δω αυτήν την ταινία πρέπει να περάσουν μερικά λεπτά για να μπορέσω να αρθρώσω λέξη. Ένα πραγματικό masterpiece!

2. Great Expectations (1998)

Εκπληκτική μεταφορά ενός κλασικού αριστουργήματος. Μοναδικές ερμηνείες από το βασικό καστ. Ένα απλό Hollywood blockbuster που κάνει μεγάλη εντύπωση. Με βασικό χρώμα το σμαραγδί και μια πολύ καλή μοντέρνα μουσική επένδυση, ζεις τα πάθη των κεντρικών ηρώων. Τις δυο πρώτες φορές που την είδα, με έπιασε ταχυπαλμία στη σκηνή του πορτραίτου της Gwyneth Paltrow από τον Ethan Hawke.

1. The Birdcage (1996)

Αμερικανική διασκευή του γαλλικού La Cage Aux Folles. Αυτή η ταινία αντιπροσωπεύει τον κινηματογράφο με gay θεματολογία. Φτερά και πούπουλα και πάρα πολύ γέλιο! Εκπληκτικές ερμηνείες από τους Nathan Lane, Robin Williams, Hank Azaria, Gene Hackman και Dianne Wiest. Δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές έχω δει αυτήν την ταινία!

Αυτό ήταν το μικρό μου Top 7! Ελπίζω να μη σας κούρασα και περιμένω σχόλια! Με τη σειρά μου προσκαλώ σε αυτό το παιχνιδάκι τους Traumgeist, Dr Gotzo, Mia Wallace, Cinestef και Good As You.

Λόγια Καρφιά

2007-03-15T17:50:00.000+02:00

Πολλές φορές νιώθουμε την ανάγκη να απελευθερώσουμε την οργή, την κούραση και το άγχος που προκαλούν συγκεκριμένα άτομα και καταστάσεις. Συχνά κάτι όμως μας δεσμεύει από το να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας και να αντιμετωπίσουμε τις πηγές του κακού κατάματα. Είμαι άνθρωπος της διπλωματικής μεθόδου αντιμετώπισης των προβλημάτων αλλά πολλές φορές αυτό σε αναγκάζει να συσσωρεύεις αρνήτική ενέργεια μέσα σου. Αυτό μερικές φορές έχει ως αποτέλεσμα να ξεσπάς σε άτομα που εκτιμάς και αγαπάς, επειδή πολύ απλά σου παρέχουν την οικειότητα να το κάνεις. Τι γίνεται όμως όταν η λεπτή γραμμή της ανοχής προσπερνάται; Συνεπάγεται με κατάχρηση ή κατάργηση της σχέσης ανάμεσα στα δύο μέρη; Η λεκτική βία είναι πολύ πιο δυνατή από τη φυσική. Ιδιαίτερα όταν ο δέκτης δε φέρει καμία ευθύνη. Οι λεπτές και ευαίσθητες χορδές της ψυχής ματώνουν πιο εύκολα. Ένα συγγνώμη είναι αρκετό; Μάλλον όχι. Ακόμη κι όταν συνειδητοποιείς το λάθος σου είναι πολύ αργά. Περιμένεις το χρόνο να λειτουργήσει για άλλη μια φορά θεραπευτικά. Γιατί πληγώνουμε αυτούς που αγαπάμε και μας πληγώνουν αυτοί που μας αγαπούν; Ίσως γιατί το πεδίο ανοχής είναι πιο διευρυμένο σε αυτές τις σχέσεις. Όσο πιο κοντά έρχονται δύο άνθρωποι μεταξύ τους τόσο πιο διάφανη γίνεται η σχέση τους επιτρέποντας ο ένας στον άλλο να δει πτυχές του εαυτού του που άλλοι δεν μπορούν. Είναι όμως διάφανη όπως το γυαλί. Μπορεί να ραγίσει και να σπάσει έυκολα. Επειδή η ανοχή και η ενοχή διαφέρουν κατά μόνο ένα γράμμα και το γυαλί ακόμα και να το ξανακολλήσεις δεν απόκτά ποτέ ξανά τη διαφάνειά του θα πρέπει να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί με τους κοντινούς μας ανθρώπους. Σήμερα ράγισα κι εγώ ένα τέτοιο γυαλί και φοβάμαι μη σπάσει. Όσο πιο πολλά σπασμένα γυαλιά έχεις στο ντουλάπι της ζωής σου, τόσος λιγότερος χώρος υπάρχει για τα συμπαγή και για αυτό γίνονται όλο και πιο λίγα όσο περνάνε τα χρόνια.

Νίτσα, Ελενίτσα, Ελενάκι μου

2007-03-14T00:51:00.000+02:00

Την περασμένη Κυριακή (11 Μαρτίου 2007) διάβασα στην Ελευθεροτυπία μια συνέντευξη της Ελένης Τσαλιγοπούλου με αφορμή τις εμφανίσεις της στο Μετρό όπου την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει η Τάνια Τσανακλίδου. Έχοντας μεγάλη συμπάθεια τόσο για την Ελένη όσο και για την Τάνια, χάρηκα ιδιαίτερα για αυτό το καλλιτεχνικό δρώμενο αλλά λυπήθηκα που για άλλη μια φορά δε θα μπορέσω να το παρακολουθήσω (άπονη ξενιτιά! σνιφ κλαψ!). Πρέπει να σας εξομολογηθώ πως η Ελενίτσα μου έχει κρατήσει συντροφιά πάρα πολλές ώρες όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο σε εκείνη είναι πως μπορεί να μετατραπεί από ένα δροσερό και σκανδαλιάρικο κορίτσι σε μια ώριμη γυναίκα που ξέρει να βιώνει τον πόνο και τη χαρά σε όλες τους τις διαστάσεις. Διαβάζοντας τη συνέντευξή της μπόρεσα να κατανοήσω πως απόκτησε αυτή τη δυνατότητα. Θα μπορούσα να παρομοιάσω τη φωνή της με κεράκι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Η εικόνα του σε κάνει να το παρακολουθείς σιωπηλά, σχεδον σε υπνωτίζει. Η φωτίτσα του φαίνεται τόσο ευάλωτη στο παραμικρό αεράκι ή μια τυχαία αναπνοή, αλλά παράλληλα εκπέμπει μια ζεστασιά και ελπίδα για κάτι καλύτερο. Κάποιες άλλες φορές μου θυμίζει βελούδο σε χρώμα του σάπιου μήλου. Απαλή και αισθησιακή. Η παρουσία της έχει πάντα γήινα χρώματα που σε κάνουν να νιώθεις οικειότητα και να αφήνεσαι στην κάθε νότα ενώ οι ερμηνείες της σου μεταδίδουν το μελωδικό της χαμόγελο ή δάκρυ. Θέλω να της ευχηθώ ό,τι καλύτερο και να την ευχαριστήσω για την τρυφερή παρέα της στις μοναχικές στιγμές μου.

Addendum

Με αφορμή το όμορφο σχόλιο του Zero θα ήθελα να αναφέρω τα αγαπημένα μου τραγούδια από τη δισκογραφία της. Η Νερατζούλα και η Θαλασσογραφία είναι τα αγαπημένα μου ταξιδιάρικα τραγούδια. Όταν τα ακούω είναι σαν να φυσάει λυτρωτικά ένα απαλό αεράκι το βρεγμένο πρόσωπό μου μια καυτή καλοκαιρινή μέρα. Τα Πιάσε με, Λόγια της Σιωπής, Χίλιες Σιωπές και Εγώ Σ΄Αγάπησα Εδώ είναι τα ερωτικά μου. Ακούγοντάς τα είσαι σε μια σφιχτή αγκαλιά όπου τα λόγια περισσεύουν κι ο χτύπος της καρδιάς δίνει ρυθμό.

Αααχ Μήτσου μ΄...

2007-03-09T15:13:00.000+02:00

Κάθε κρεβατοκάμαρα κρύβει και τα μυστικά της. Τι γίνεται όμως όταν οι τοίχοι που την περιβάλλουν είναι φτιαγμένοι από χαρτί; Τότε ή βάζεις ωτοασπίδες ή αλλάζεις δωμάτιο ή κάθεσαι και το απολαμβάνεις κάνοντας καυστικά σχόλια. Προσωπικά, μετά από μελέτη πολλών περιστατικών έχω καταλήξει στην εξής κατηγοριοποίηση των "αχ, βαχ" και "τι σου κάνω, τι μου κάνεις, πάλι πας να με τρελλάνεις"

α) Βογκητόν το Ασιατικόν: μικρής διαρκείας, επαναλαμβανόμενον, πιτσικάτον και υψίφωνον. Κάτι σε "πάω να βάλω μπρος τη μηχανή και μου σβήνει", κάτι σε "πατώ ταλαίπωρο γατί".

β) Βογκητόν το Νοσταλγικόν ή Ξεαραχνωτικόν: μεσαίας διαρκείας, βυθισμένον, βαρύτονον. Συναντάται σε συνεύρεση ζευγαριού που έχει να βρεθεί για μεγάλο διάστημα.

γ) Βογκητόν το Ναζιάρικον: μεσαίας ή μακράς διαρκείας, βαρύτονον και περιορισμένον στο σύμφωνο Μ. Παράγεται από ζουζουνιάρικα και γατήσια άτομα.

δ) Βογκητόν το Τραγελαφικόν: μακράς διαρκείας, ποικίλης έντασης. Αρχίζει με φωνήεντα θεατρικά εκφωνημένα και καταλήγει σε γέλωτα μόλις το ζεύγος συνειδητοποιήσει πως είναι έτοιμο για "δυο έργα σεξ, η αίθουσα κλιματίζεται". Να σημειωθεί πως το ζεύγος γνωρίζει πως ακούγεται και θέλει να τη σπάσει σε φίλους.

ε) Βογκητόν το Συναυλιακόν: πολύ μακράς διαρκείας, σε ψηλές νότες, με χρήση φωνηέντων, κυρίως νεανικόν. Συνοδεύεται από την απορία "Την πηδάνε ή τη σφάζουν;". Παράγεται από νεαρά ζεύγη που θέλουν να τη σπάσουν σε όλη την πολυκατοικία και κυρίως στη γιαγιά από δίπλα.

ζ) Βογκητόν το Εκστασιακόν: μακράς διαρκείας, βαρύτονον, με χρήση συμφώνων και φωνηέντων, καταλήγει σε γρύλισμα. Η πηγή του βογκητού βρίσκεται σε έκσταση και χάνει κάθε επαφή με το περιβάλλοντα χώρο.

η) Βογκητόν το Εξυψωτικόν: μεσαίας ή μακράς διαρκείας, πολύ υψίφωνον, χρήση φωνηέντων. Κάτι σε "στον έβδομο ουρανό, εκεί με πας κι ακολουθώ".

θ) Βογκητόν Λαιμοπνίχτης: μικράς διαρκείας, βαρύτονον και απροσδιόριστον. Κάτι σε "μου ΄κατσε το κόκαλο στο λαιμό". Κυρίως ανδρικό.

ι) Βογκητόν το Μυγοχτυπητικόν: Θεατρικότατον και σε υψίφωνον. Περιορισμένο σε φωνήεντα. Κάτι σε "έκλεισα το θερμοσίφωνα;", "τελείωνε ρε μ.....α, μας έχεις ζαλίσει τον έρωτα". Ενίοτε συνοδεύεται από ανάγνωσμα νουβέλας.

κ) Βογκητόν το Μυξοπαρθένικον: συνδυασμός του ασιατικού και του ναζιάρικου.

λ) Βογκητόν το Παιχνιδιάρικον: Αρχίζει με γελάκι και καταλήγει σε βαθύ αναστεναγμό. Συνοδεύται από μεταξωτά σεντόνια, χειροπέδες ή μους σοκολάτας.

μ) Βογκητόν το Εσωτερικόν: Εκεί που νομίζεις ότι γίνεται σεισμός αλλά είναι το κρεβάτι που εφάπτεται στον τοίχο με το δικό σου (αλλά η φωνή στο mute!). Το μ) είναι μια ευγενική προσφορά της Mia Wallace.

Όταν έχω κέφια βάζω στους καλούς μου γείτονες και κατάλληλη μουσική, έτσι για συμπαράσταση. Φυσικά μόνο όταν δεν συμμετέχεις μπορείς να κάνεις μια καλή ανάλυση. Κάθε συμβολή προς βελτίωση ή αύξηση των κατηγοριών είναι ευπρόσδεκτη.

Ave Pedro

2007-03-06T22:47:00.000+02:00

Το όνομα Pedro Almodovar φέρνει στο νου κινηματογράφο με αισθητική kitch, ομοφυλόφιλους χαρακτήρες που ψάχνουν απεγνωσμένα ταυτότητα, γυναικείες φιγούρες εθισμένες στα πάθη, τα λάθη τους και τα πρέπει τους, και ένα ατίθασο μαλλί που είναι και το σήμα κατατεθέν του. Μπορεί στον αλμοδοβαρικά άπειρο θεατή να φανούν οι ταινίες του υπερβολικές και σουρεαλιστικές. Μια γιαγιά που ονομάζει τη σαύρα της "Χρήματα", μια γυναίκα που καίει τον άντρα της με την ερωμένη του και ζει ως φάντασμα, μια κόρη που παντρεύεται τον πατριό της, ένα κορίτσι που είναι ερωτευμένο με τον ομοφυλόφιλο θείο του... Αυτό όμως που κάνει τον Pedro μοναδικό δημιουργό είναι το πολύπλευρο ξεγύμνωμα των ηρώων του. Κάθε ένας είναι βυθισμένος στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού του και οδηγείται από το πάθος του. Οι χαρακτήρες του ισορροπούν ανάμεσα στην τραγωδία και το μαιναδισμό, την καταπίεση και την απόλυτη ελευθερία, την τρυφερότητα και τη βιαιότητα, το λυρισμό και τον κυνισμό, γίνονται δίαυλοι ενός εύθραστου δυναμισμού και εμείς γινόμαστε μάρτυρες της κάθαρσής τους. Η πρώτη ταινία που είδα ήταν οι "Γυναίκες στα πρόθηρα νευρικής κρίσης" (Mujeres al borde de un ataque de nervios, 1987). Έπειτα από λίγα χρόνια κατάφερα να δω όλες του τις ταινίες σε χρονολογική σειρά και να βιώσω με τον τρόπο μου την κινηματογραφική του εξέλιξη. Φυσικά τώρα έχω μια σχεδόν πλήρη ταινιοθήκη του. Για μένα κάθε Αλμοδοβαρική εμπειρία είναι λυτρωτική, παρά το ότι δεν έχω ταυτιστεί πότε απόλυτα με κάποιο ήρωά του. Τα τελευταία χρόνια διανύει μια πολύ ώριμη περίοδο της καριέρας του με πολλά σημεία αναφοράς στην πρώιμη φάση του. Αυτή τη φορά όμως βλέπουμε μια νέα προσέγγιση που είναι κάπως νοσταλγική και κατασταλαγμένη σε πολλά θέματα. Ο ίδιος δήλωσε πρόσφατα πως νιώθει μεγάλη μοναξιά και αυτό ίσως εξηγεί την ανασκόπηση πτυχών του χαρακτήρα του και της ζωής του. Εύχομαι να είναι πάντα τόσο παθιασμένα δημιουργικός και να μας προσκαλεί στα δικά του ταξίδια της ψυχής και του νου.

Κάνε μου λιγάκι μμμ...

2007-03-04T04:36:00.000+02:00

Σιγά σιγά η μέρα μεγαλώνει, τα λέλουδα ανθίζουν, τα πουλάκια κελαηδούν πιο κεφάτα, η φύσις ξυπνάει, τα ζουζουνάκια αρχίζουν τα γλυκά τους ζουζουνίσματα, και όλα αυτά μαζί ξυπνάνε το ανθρώπινο κορμί! Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ πως αρκετά άτομα του περιβάλλοντός μου νιώθουν μια πιο έντονη ανάγκη να γιορτάσουν τον ερχομό της άνοιξης με εντατική σωματική άσκηση εντός τεσσάρων τοιχών και επί μαλακού υποστρώματος. Και δεν είναι ένας, δεν είναι δύο, αλλά πέντε! Θα μου πείτε, δεν είναι απόλυτα φυσιολογικό αυτό για κάθε άνθρωπο; Φυσικά και είναι, αλλά, όπως και να το κάνουμε, την άνοιξη ο χειμερινός λήθαργος ξεθωριάζει και το σώμα μας ακολουθεί το κάλεσμα της φύσης για ολική αφύπνιση. Επίσης τα προαναφερθέντα άτομα δε συνηθίζουν να εκφράζουν τόσο έντονα αυτές τους τις επιθυμίες. Με λίγα λόγια, αυξήθηκαν κατά πολύ οι χήρες στο κρεβάτι! Ξέρω πως όσοι με γνωρίζουν καλά, θα σκεφτούν πως εγώ έχω μόνιμα την άνοιξη στο μυαλό μου σε αυτόν τον τομέα. Το παραδέχομαι δημοσίως και το προσπερνώ. Εύχομαι σε όλους χαρούμενα ζουζουνίσματα και τους προτρέπω να εκδηλώνουν πάντοτε τις επιθυμίες και τα πάθη τους, όποια κι αν είναι αυτά!

Where are you from?

2007-03-02T21:13:00.000+02:00

Για όσους δε με γνωρίζουν προσωπικά θα πρέπει να πω ενημερωτικά ότι εδώ και δέκα χρόνια μένω στο Λονδίνο. Σε καιρούς έντονης παγκοσμιοποίησης, όλα αυτά τα χρόνια έχω γνωρίσει σχεδόν όλες τις φυλές του κόσμου. Μόλις τους λέω πως είμαι Έλληνας, αφού μου πουν πως δε μοιάζω με Έλληνα (βρε ουστ!) αποκτούν ένα ενθουσιασμό που συνοδεύεται από πολλές, μα πολλές ερωτήσεις. Οι απορίες των βαρβάρων (κατά το "πας μη Έλλην...") κυμαίνονται από τις αναμενώμενες μέχρι εκείνες που αν είχα πλεξούδες, θα τις τράβαγα! Σας παραθέτω μερικές από τις τελευταίες:

1. Τι γλώσσα μιλάτε στην Ελλάδα; (νόμιζαν πως η μητρική μας είναι η Αγγλική)

2. Στην Ελλάδα φοράτε κανονικά ρούχα ή αυτά που βλέπουμε στα αγάλματα;

3. Έχετε λιοντάρια στην Ελλάδα;

4. Έχετε χειμώνα ή μόνο καλοκαίρι;

5. Έχετε αυτοκίνητα στην Ελλάδα;

6. Η Ελλάδα είναι δίπλα στο Ιράκ;

7. Η Ελλάδα είναι στην Ευρώπη;

8. Η Ελλάδα είναι το ίδιο με την Αίγυπτο;

9. Έχετε coca cola;

10. Εμείς οι Ασιάτες και εσείς οι Έλληνες είμαστε ίδιοι. Έτσι δεν είναι;

11. Υπάρχουν ξανθοί Έλληνες;

12. Πίστευετε μόνο στους αρχαίους θεούς;

13. Η Ελλάδα παράγει κρασί; (με μεγάλη έκπληξη)

14. Χορεύετε μόνο Zorba the Greek;

Πρέπει να επίσης να πω ότι οι παραπάνω ερωτήσεις έγιναν από άτομα πανεπιστημιακής μόρφωσης από διάφορα μέρη του κόσμου. Φυσικά, ως καλό παιδί που είμαι, τους προτρέπω όλους να πάνε στην Ελλάδα για να λύσουν όποια απορία τους έρθει στην καούκα, δανειζόμενος ατάκες του ΕΟΤ όπως "live your myth" και "explore your senses". Αχ! Τι κάμνω ο μεγαλόκαρδος ξενιτεμένος για την πατρίδα!

Euroβύζιon

2007-02-28T21:42:00.000+02:00

Κάθε χαρούμενο παιδί που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με τη Eurovision. Παρουσιαστές που μας λένε αστειάκια τα οποία μόνο αυτοί καταλαβαίνουν και χαίρονται μ΄αυτά, ειδυλλιακά κλιπάκια της οικοδέσποινας χώρας με τρισευτυχεσμένους κατοίκους, και φυσικά κάθε καρυδιάς άδον (και μερικές φορές αηδιάζον) καρύδι! Ως γνωστόν, φέτος ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στη χώρα του Αη Βασίλη και της ΝΟΚΙΑ (λέγε με και Φινλανδία). Καλλίγραμμες κοπελίτσες, χαρούμενα αγοράκια, νεανίζουσες μεγαλοκοπελίτσες και άλλα λυκόπουλα θα δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό για να μας θαμπώσουν και να τους δώκουμε την πολύτιμη ψήφο μας. Μέχρι τώρα, μεγαλύτερο εντυπωσιασμό έχει κάνει ο/η εκπρόσωπος της Δανίας, DQ με το ηρωικόν άσμα Drama Queen! Φτερά και πούπουλα (ο οδυρμός της φραγκόκοτας), πολύχρωμος σοβάς στη μούρη να μη φανεί το γένι, ροζ, ροζ και λίγο ακόμη ροζ! Εις την Κύπρον μας, κάθε αγοράκι πρέπει να προμηθευτεί μάσκαρα και κάθε κοριτσάκι επιβάλλεται να ενστερνιστεί το look "η μικρή Candy Candy τροτέζα στην digital era" ή "Emily the Strange", καθώς η γαλλίζουσα και ηλεκτροφωνίζουσα Ευρυδίκη λικνίζεται σε Κοριαλικό tempo. Στην Ελλάδα, χώρα του φωτός (Καίτη Γαρμπή, 1993, 9η θέση), αφού δε θέλησαν να στείλουν τους Παπαροκάδες να ξορκίσουν τους "Θου Κύριε" και "Φτου κακά", Lordi, αποφάσισαν να κάνουν διαγωνισμό όπου επικράτησε ο Sarbel, η δεύτερη μεγαλύτερη Περσική εισαγωγή που έκανε η Ελλάδα μετά τους τάπητες και τα κιλίμια της κυρίας Μοιραράκη. Με μποτούλα κατσαριδοκτόνα, λαμέ μπλουζάκι και δερμάτινο παντελονάκι (πρόσεξε μην ιδρώσεις γιατί δε βγαίνει εύκολα) είπε ένα τσαχπίνκο yassou σε όλες τις Μαρίες ή μήπως ήταν για τη Μαρία την Άσχημη; Ομολογώ πως το χορευτικό ήταν εξαίρετο! Κωλαράκι μέσα έξω, τρέμουλο στους ώμους να φύγει η πυτιρίς, χαριεντισμοί με τις χορεύτριες, Κλεοπάτρες, θεές Κάλες! "Κέφι, χορός τραγούδι, η αίθουσα κλιματίζεται" στην κυριολεξία! Πυκνοί καπνοί για το Δάντη και την Τάμτα! Το μόνο μου σχόλιο για το Χρηστάκι είναι πως η ερμηνευτική του απόδοση είναι πολύ αποτελεσματική για την αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας. Πάνε οι καιροί που στα κρύα πλακάκια λουτροκαμπινέδων όπου έχουν χυθεί αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας, αντηχούσαν στιχάκια του Καρβέλα! Με ένα "Νααάντια, ωωωω, Νααάντια", έκανες τη δουλειά σου. Τώρα με ένα "You're NO Madoooonna", μπλουμ και τέλος! Η γλυκιά Τάμτα με το μαλλί μελισσοφωλιά και αμφίεση Barbie θα είχε καλύτερες προοπτικές πιστεύω. Θα πετούσε και κανένα στίχο στα Ρώσικα, και θα τους έλεγε "Προύην σύντρουφοι κι συντρούφισσες, ψηφίστε με την αδικιουρισμένη που μου 'γινε το μαλλί περικουκλάδα για να κάνω κι εγού καρριέρα! " Θα έκανε και κανένα εφέ με τίποτα ζουζουνάκια (κατἀ προτίμηση πυγολαμπίδες) να μπαινοβγαίνουν στο μαλλί. Και νααα οι ψήφοι από το πρώην soviet! Επειδή κανένα τραγουδάκι δε με έχει πλήρως συνεπάρει μέχρι τώρα, τα κριτήριά μου θα περιοριστούν στις στυλιστικές προτάσεις και χορευτικές ικανότητες των διαγωνιζομένων. Άντε και του χρόνου με την Εφούλα!

Ποιός άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα; Ε; Ε;

2007-02-27T01:51:00.000+02:00

Το μέγεθος των διαμερισμάτων στις πόλεις ακολουθεί μια αντιστρόφως ανάλογη εξέλιξη με αυτή του πληθυσμού τους. Ο καθένας λοιπόν συμπιέζει τα όνειρά του, τα πάθη του, τις επιθυμίες του, τις αμαρτίες του, ολόκληρο το είναι του σε ένα σπιρτόκουτο (με την ευγενική χορηγία του ΙΚΕΑ πάντα)! Κάθε σπιρτόκουτο όμως έχει και χάρτινους τοίχους, βοηθώντας νοητά την επέκταση του προσωπικού μας χώρου μερικά τετραγωνικά ακόμη προς τα όμορα σπιρτοκούτια. Έτσι, ξεκινάς την ημέρα σου με το τσικνισμένο φαγητό της διπλανής. Το μεσημεράκι, εκεί που μόλις πας να γύρεις στου καραβιού την πλώρη, βρουυυυυυύμ, νομίζεις πως το ταβάνι θα σε πλακώσει! Κι εκεί που λες πως η προαναφερθείσα πλώρη είναι του Τιτανικού on the rocks, συνειδητοποιείς πως ο ευσυνείδητος αποπάνω αποφάσισε να βάλει νέα ντουλάπια στην κουζίνα για να έχει να αποθηκεύει τις gourmet κονσερβούλες του (Τουτ'έστιν, μικρά κουτάκια σε μεσαίες κουτίτσες σε ένα μεγααάλο κουτί). Κι εκεί που τα νεύρα σου έχουν γίνει χορδές κι εσύ ψάχνεις ένα δοξάρι να παίξεις το "ντίρι ντίρι το τρεχαντήρι", αρχίζει από το άλλο όμορο σπιρτοκούτι ένα βασανισμένο πιάνο που προσπαθεί να ψελλίσει κάτι σε "Ψη-λά στην Κω-στηλά-τα βο-σκούν τα προ-βα-τά". Μήπως να πάρω ένα valium, έτσι για φρούτο, και να φωνάξω τον Παπά Γιώργη να κάνει κανένα τρισάγιο να μην κροταλίζουν τα οστά του Ραχμάνινοφ; Ξαφνικά έρχονται στο νου, εφιαλτικές σκηνές από τη φοιτητική σου εστία κάπου στην κοιλάδα του Τάμεση. Τότε που έμενες με την Chu Lee και το Ξέπλυμα του Γάγγη. Η ημέρα σου ξεκινούσε με το curry να σου καίει τον οισοφάγο (λες κι έχει κλάσει ελέφαντας) και συνέχιζε με το μεδουλόζουμο από καταψηγμένα κόκαλα (κάτι σε τριήμερη ψοφιμίλα). "Εμείς, γλυκιά μου, τα κόκαλα τα δίνουμε στους σκύλους, και μάλιστα στους αδέσποτους, γιατί οι σπιτικοί μας τρώνε μόνο κονσερβούλα!" Φυσικά ούτε και τότε έλειπε η μουσική επένδυση με μια ποντικομαμή να άδει με κλάμα γοερό σε ρυθμούς Bollywood, ενώ από απέναντι ο χορός καλά κρατούσε με hard rock σε μανταρίνικη ντοπιολαλιά! Εκεί που το ένα μάτι πάει να θολώσει ενώ το άλλο σταδιακά γυαλίζει και κάνεις τον Freddy Cruger να μοιάζει με Αρσακειάδα (απ΄τις παλιές), βγαίνεις στο μπαλκόνι να ρουφίξεις λίγο από το καθαρό διοξείδιο του άνθρακα της γειτονιάς. Μάταια! Τα νεράκια από τους κρεμαστούς κηπάκους της τσοκαροφορούσας αποπάνω σου έχουν κάνει την απαστράπτουσα μπουγαδίτσα σου πρώην απαστράπτουσα. Κι εκεί που το κλειδοκυμβαλίζον τέκνον της διπλανής αφήνει τα ζωντανά της Κωστηλάτας στην ησυχία τους, ο φραπεδοπότης πατήρ του μας συντροφεύει με τα τελευταία χιλιομετρικά σουξέ της εβδομάδος. Αυτά που ακούγονται σε μπουζουκλερί συγκεκριμένων χιλιομέτρων εθνικών οδών όπου μαζί με το ποτό σας προσφέρεται Friskies και αγάπη. Η μέρα τελειώνει με σένα εξουθενωμένο στον καναπέ να βλέπεις τηλεόραση στο μουγκό. Γιατι στο μουγκό; Μα όταν βλέπεις τον ίδιο σταθμό με τη διπλανή γιαγιάκα, έχεις crystal clear ήχο από τη δική της συσκευή! Το όλο σκηνικό θυμίζει πολυμελείς οικογένειες. Μόνο που τώρα έχουν διασπαστεί, έχουν τεμαχίσει το πεδίο δράσης και πολύ απλά ο καθένας ακολουθεί σόλο καριέρα! Μήπως τελικά να αρχίσω μαθήματα βιολιού; Να έχω κι εγώ το δικό μου; Λέω, μήπως!

God Save the Queen

2007-02-26T14:30:00.000+02:00

Σημερινό πρωτοσέλιδο βρετανικής εφημερίδας ανακοίνωσε ότι η original βασίλισσα της Αγγλίας, Ελισάβετ ΙΙ θα δεχθεί εις το πτωχικόν της το alter ego της Helen Mirren (γνωστή και ως "Στείλτε τα βραβεία με φορτωτική, δε μπορώ άλλο η γυναίκα το κουβάλημα") προς πόσην τεϊου. Θα μου πείτε μετά τους αφρώδεις οίνους η Ελενίτσα θα πέσει στο τσαγάκι; Έτσι πρέπει, να μην παίρνει και πολύ θάρρος η Dame! Μία είναι η Queen! Ακολουθώντας λοιπόν το πρωτόκολλο, το Λενιώ θα καθίσει αντικρυστά στη Μπεθούλα, ποδαράκια σταυρωτά να μη φανεί το βρακάκι, μικρό δακτυλάκι να ίπταται, χειλάκια ενωμένα με μειδίαμα γυψωμένο μην τυχόν και σπάσει, και αβρότητες να εξακοντίζονται εκατέρωθεν! ¨Σε ευχαριστώ ποταπή μου Ελενίτσα που δεν έδειξες πόσο σκύλα και άκαρδη είμαι!", "Εγώ σε ευχαριστώ Μπεθούλα μου που μου έδωσες την ευκαιρία να ανεβάσω το κασέ μου!". Σε μια περίοδο που η μοναρχία στη Μεγάλη Βρετανία περνάει μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις, η ταινία The Queen ήρθε κουτί στον Οίκο των Windsor καθώς όχι μόνο εκμεταλλεύεται τη δημοτικότητα της αδικοχαμένης fairy tale princess Diana αλλά προβάλλει και μια πιο προσωπική και ανθρώπινη προσέγγιση μιας γυναίκας συμβόλου, της ίδιας της Βασίλισσας. Σε όποιον πιστό προσέλθει για να απολαύσει την εξαιρετική ερμηνεία της Dame Helen υπενθυμίζω πως η ταινία είναι ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που λανθασμένα δίνει την εντύπωση πως έχει προπαγανδιστική agenda. Οι ίδιοι οι δημιουργοί έχουν δηλώσει συμπάθεια για την Ελισάβετ ως άνθρωπο κι όχι ως μονάρχη. God Save the Queen, λοιπον, που ίσως είναι και η τελευταία.

Lesbian Chic or Lesbian Cheap?

2007-02-25T00:38:00.000+02:00

Μία από τις εβδομαδιαίες μου μικρές αμαρτίες είναι οι σειρά του Mega, S1NgLEs (ή αλλιώς Χαρούμενα Μπακούρια). Στο τελευταίο επεισόδιο (15) είχε μια από τις πιο αντικαβλωτικές ερωτικές σκηνές στην ελληνική τηλεόραση. Η mademoiselle Λίλα (ή αλλιώς Χαρά του Στρουμφακίου στη Disneyland με prozac τα Χριστούγεννα) και η Frau Ράνια (ή αλλιώς Τα νεύρα μου είναι τόσο στην πρίζα που το μαλλί δε λέει να κάτσει) κάνουν ένα δοκιμαστικό με ένα "τζιβιτζιλούδικο" (όπως αναφέρεται συχνά στη σειρά) φιλί. Το εν λόγω πραξικόπημα (θα έλεγα) ήταν σαν να ήσουν προετοιμασμένος να γευτείς ένα σου με φρέσκια κρέμα που μόλις έχεις βουτήξει σε ένα παχύρευστο σοκολατένιο fondue, και αντί αυτού σου βάζουν στο στόμα ένα παγωμένο μαρούλι με cottage cheese! Με αντιλαμβάνεστε φαντάζομαι! Στη θεωρία βεγγαλικά οργασμού και στην πράξη "τι είχαν τα έρμα και ψοφούσαν;"! Από την άλλη ένα πραγματικά lesbian chic couple της ελληνικής τηλεόρασης, αυτό της γλυκιάς Σοφίας Φαραζή και της übercool Αλεξίας Καλτσίκη στο Δυο Μέρες Μόνο, αναγκάστηκαν να συμπεριφέρονται σαν Ουρσουλίνες μοναχές μην τυχόν και το ΕΡΣ θελήσει να τσεπώσει εις το φιλόπτωχον ταμείον του καμιά εκατοσταριά χιλιάδες ευρωπούλια. Και ερωτώ: Γιατί μια ομοφυλοφιλική σχέση πρέπει να προβάλλεται τόσο ανούσια για καθαρούς εμπορικούς σκοπούς λόγω φτωχής ετεροφυλόφιλης φαντασίας, ενώ όταν υπάρξει έστω και μια ένδειξη αληθοφάνειας πρέπει να έχουμε τους πυρσούς, τα παλούκια και τις λαιμητόμους πρόχειρα; Η προσπάθεια αυτή των Χαρούμενων Μπακουριών μου θύμισε τις "στιγματισμένες" λεσβίες γιαλαντζί εκ Ρωσίας, Tatu, και είναι κρίμα να θυσιάζεις μια σχετικά καλή δουλειά για να αυξήσεις τα νουμεράκια σου κυρίως στο κοινό εφηβικής ηλικίας.

Παντεσπάνι και Θεάματα

2007-02-23T14:34:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό έχω ακούσει και διαβάσει πολλές κριτικές για κάποιες αμφιλεγόμενες παραστάσεις. Και αναρωτιέμαι... ποιοί κρύβονται πίσω από αυτά τα σχόλια; Τον περασμένο Ιανουάριο παρακολούθησα μια από αυτές τις παραστάσεις που εισπρακτικά πάνε πολύ καλά αλλά έχουν διχάσει το κοινό ως προς την ποιότητά τους. Προσωπικά, ο λόγος που πήγα ήταν για να ξαναδώ από κοντά έναν ηθοποιό για τον οποίο έχω μακροχρόνια παθολογική αδυναμία. Φέτος υποδύεται έναν ιερέα που κάτω από το ράσο κρύβει ένα χερουβείμ να το πω, μια αδελφή ψυχή, μία θεϊκή τσαχπινιά! Με μεγάλη μου ανακούφιση ακόμα και στις αρνητικές κριτικές αναγνωρίζουν το υποκριτικό του χάρισμα. Αυτό όμως που μου τράβηξε την προσοχή ήταν οι θεατές της συγκεκριμένης παράστασης. Έχοντας πάει μισή ώρα πριν από την έναρξη έβλεπα την πλατεία να γεμίζει. Μια κοπελιά με ψικοτάκουνο σάνδαλο, μαλλί του ηλεκτροσόκ και φορεματάκι τσιχλόφουσκα έμοιαζε λίγο χαμένη, σα να ήθελε να αγοράσει γαρδένιες απ'τις ταξιθέτριες αντί για πρόγραμμα. Μία άλλη μάλλον το είχε σκάσει από τη δεξίωση του πρέσβη φοβούμενη να μην παχύνει από τα πολλά Ferrero. Η τρίτη, η καλύτερη, έσκασε μύτη με πατούμενο γαλότσα με ονοματεπώνυμο. Από αυτές που δεν καταδέχονται να φάνε λασπούλα για να μη σπάσει η γυαλάδα. Αρχικά είδα μόνο τη γαλότσα, οπότε και αναρωτήθηκα "Μήπως πλημμύρισε το κέντρο της Αθήνας;", πήγα να ρωτήσω που στάθμευσε το hovercraft. Πριν ξεστομίσω καμία πέρλα και την προσθέσει στη συλλογή της η κυρία της δεξίωσης, κατάλαβα ότι η υπερήφανη γαλοτσοφορούσα κυρία είχε ασπαστεί το ιππικό look. Φαντάζομαι τη σκηνή κάπου στα βόρεια προάστεια των Αθηνών "Αγάπη μου, πήγα να καθαρίσω το σταύλο αλλά μήπως να πάμε θέατρο; Θα πάμε με το Ντορή!" Μετά το τέλος της παράστασης σε μια άλλη παρέα έκανε μεγαλύτερη εντύπωση η ταπετσαρία στις τουαλέτες του θεάτρου. Για ιστορικούς λόγους θα πρέπει να πω πως αυτό το νέο θεατράκι έχεις στις τουαλέτες victorian erotica σε υδατογραφίες. Το συμπέρασμά μου είναι πως στη συγκεκριμένη παράσταση το μισό σχεδόν κοινό πηγαίνει για να δηλώσουν το παρόν σε πολιτισμικά hip δρώμενα που "αναβαθμίζουν" το κοινωνικό τους status. Η έντονη μυρωδιά του πούρου έξω από το θέατρο ίσως συμβάλλει σε αυτές τις παραισθήσεις. Όταν ακούμε λοιπόν κριτικές θα πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη από που πηγάζουν. Όσο για αυτού του είδους θεατρόφιλο κοινό, το σχολιό μου είναι "Καβάλλα παν' στην εκκλησιά, καβάλλα προσκυνάνε, κι από τη σέλλα τη σκληρή, τ΄αρχίδια τους πονάνε!"

με γλυκό κρασί θα γίνω Αργονάυτης να ΄ρθω να σε βρω...

2007-02-22T20:56:00.000+02:00

Αρχόμενος σέο Φοίβε παλαιγενέων κλέα φωτών(Απολλ. Ροδ. Αργ. 1.1)

Κάποτε, ο νεαρός Ιάσωνας έβαλε πλώρη από την Ιωλκό για τη μακρινή Κολχίδα. Μια ομάδα νέων συγκεντρώθηκε από όλη την Ελλάδα για να τον βοηθήσει σε αυτό το εγχείρημα. Στόχος του ταξιδιού ήταν το πολυπόθητο χρυσόμαλλο δέρας που έφερνε ευδαιμονία σε όποιον το είχε στην κατοχή του. Αυτό το ταξίδι όμως ήταν πολύ δύσκολο ως το τέλος. Οι αμούστακοι νέοι έγιναν άνδρες μετά από πολλές περιπέτειες και έμειναν στην ιστορία ως οι θρυλικοί Αργοναύτες. Χαμένοι στη μυθοπλασία έγιναν σύμβολα της αναζήτησης, της εξέλιξης και της φυγής. Ας γίνουμε κι εμείς οι μικροί Αργοναύτες μπαίνοντας σε αυτήν την διαδικτυακή Αργώ και ας αφεθούμε στα ταξίδια που διαγράφει η ψυχή μας και ορίζει ο νους. Καλό μας ταξίδι!