Throw mamma off the bus

Πρόσφατα είδα μια ισπανική ταινία (Chuecatown) όπου ένας μανιακός κτηματομεσίτης θέλει να μετατρέψει την περιοχή Τσούεκα της Μαδρίτης σε μια γειτονιά υψηλής αισθητικής με κατοίκους γυμνασμένους, νέους και καλλιεργημένους. Τυφλωμένος από αυτό το όραμα, αποφασίζει να ξεκάνει κάθε γρια ή όποιον άλλο του στέκεται εμπόδιο. Αν και με την τρίτη ηλικία μπορώ να τα πάω αρκετά καλά, τις τελευταίες μέρες έχουν περάσει στιγμές που ευχόμουν ο συγκεκριμένος μεσίτης να έκανε μια μικρή ανάπλαση και στην Αθήνα. Ο λόγος; Η απεγνωσμένη αναζήτηση καθαρού οξυγόνου μέσα στις αστικές συγκοινωνίες. Γριές με παιδιά, γριές με σακούλες, γριές με καρότσια, γριές σόλο. Μαλλί λαδωμένο, ρουχαλάκια τσικνισμένα και χιλιολεκιασμένα, να αμολάνε τζούφιες κι εσύ στο σαρδελλέ λεωφορείο να προσπαθείς να βρεθείς όσο πιο κοντά γίνεται σε ένα παράθυρο ή μια πόρτα. Έλεος μανδάμ! Με αυτά και με κείνα κόλλησα και τη γρίπη που κυκλοφορεί και να'μαι μεσ'την πίκρα να γίνομαι κι εγώ κάτοικος την ουτοπικής Τσούεκα.

Merry Christmas!

Πολλοί θα μιλήσουν για κενότητα ημερών, στρουθοκαμηλισμό κτλ. Υστερα όμως από διαρκή και ασταμάτητα χαστούκια ρεαλισμού και απαισιοδοξίας χρειαζόμαστε μια μικρή γιορτινή δόση. Λίγη γιρλάντα, λίγα λαμπιόνια, κανένα μελομακάρονο ίσως να είναι μια εφήμεη σανίδα σωτηρίας πριν βρεθούμε όλοι με λευκές στολές, σκέτες ή με κάθετο ριγέ (δεν ξέρω αν με πιάνετε)! Σαν παιδί κι εγώ ξεμπίχλιασα το σπίτι, προσέθεσα κάποιες καλόγουστες και κάποιες κιτς πινελιές των ημερών και άρχισα να ψάχνω έμπνευση για γαλοπούλα, μελομακάρονα, πανετόνε κτλ. Λέω να αρχίσω με τα περίφημα σοκολατάκια μου... Κι εκεί που ρουφούσα το πρωί τον αχνιστό καφέ μου, ακούω να αντηχούν στο κλιμακοστάσιο της πολυκατοικείας κάτι γαϊδουροφωνάρες οι οποίες τραγουδούσαν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα αλλά με τη μελωδία των πρωτοχρονιάτικων. Όταν χτύπησαν και τη δική μας πόρτα, προκειμένου να αφρίσω με αστερόσκονη προτίμησα να μην ανοίξω. Άκουσα κάτι αλβανικά καυστικά σχόλια αλλά δεν κατάλαβα γρι!
Εύχομαι σε όλους σας Καλά Χριστούγεννα, μακριά από τη μιζέρια και πιο κοντά στους δικούς σας ανθρώπους!

Δρομομίνη

Οι τελευταίες ημέρες ήταν απλά μια μεγάλη έκρηξη ενός καζανιού που κόχλαζε εδώ και πολύ καιρό. Ένα καζάνι που έχει μέσα πολιτική του Botox, αδύναμη και ανίκανη να εκδηλώσει έστω ψήγματα αισθήματος και ευαισθησίας, έχει το πνεύμα και τη μόρφωση σε ρόλο μουσειακού εκθέματος, αναγνώριση και εκτίμηση της αξίας τους αλλά μάλλον πρακτικά άχρηστη, έχει ένα πλασματικό κόσμο του στρας και του βυζιού όπου όλα μοιάζουν με ιλουστρασιόν περιοδικά προς πρόσκαιρη κομμωτηριακή τέρψη, έχει γενιές των 20, των 30, των 40 όπου η ανεξαρτησία και ελευθερία θεωρούνται πολυτέλεια, έχει οικογένειες που το καθημερινό τραπέζι θεωρείται επίτευξη άθλου, έχει πιστολέρος της πόλης που έχουν περάσει από μια στρατιωτική εκπαίδευση για τη φρούρηση «υψηλών προσώπων» και ενίοτε της δημόσιας τάξης. Όταν η κρατική μηχανή είναι παράλυτη, όταν πολιτικοί ασχολούνται με νούμερα δημοσκοπήσεων, ψήφων, τραπεζικών λογαριασμών, όταν η Εκκλησία μετατρέπεται σε off-shore παράδεισος, όταν πορδοπεταλουδίτσες και πορδοκηφήνες μετατρέπονται σε βασιλική οικογένεια της καθημερινότητας, όταν το άνοιγμα πολυτελών εμπορικών κέντρων θεωρείται πολιτισμός και πρόοδος, όταν το μέλλον προδιαγράφεται βαθύ και ούτε καν επίπεδο, τότε προκαλείται έντονη κοινωνική ναυτία και η μόνη δραμαμίνη είναι ο δρόμος. Το «καταδικάζουμε» δεν περιέχει το «ακούμε και ανταποκρινόμαστε», οι ευαγγελικές αποστολές δημοσιογραφίσκων δημαγωγούν τις μάζες για ένα χάιδεμα στο κεφάλι από τους ανωτέρους. «Στέρησαν από το μικρό Αλέξη τη χαρά της νίκης του Παναθηναϊκού» έσπευσαν να σχολιάσουν ορισμένοι. Και η ερώτησή μου προς αυτούς «Όταν σκέφτεστε, κάνει ηχώ;». Η ιστορία είναι πολύ παλιά και επαναλαμβανόμενη. Κι ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του για να μη χάσει την εξουσία του από αυτά και τελικά έφαγε μια πέτρα και ακολούθησε η ανατροπή του και το τέλος του. Και κάτι ακόμα, το παντεσπάνι ακόμη κι αν είναι επικαλυμμένο με σοκολάτα ή ζάχαρη παραμένει παντεσπάνι και δε χορταίνει!

Όχι άλλο κάρβουνο!

Τελικά η γειτονιά μας έχει συναυλιακές τάσεις. Σου λέει κοντά στο Καλλιμάρμαρο είμαστε, γιατί να μην ανταγωνιστούμε την ηχορύπανση του MTV Greece concert; Από τη μια ο απέναντι με Καζαντζίδη που στο τσακίρ κέφι κόβεις μια φλεβούλα, από την άλλη η αποπάνω με Πλούταρχο. Ένα περίεργο πράγμα, όποτε κλαψομουνίζει ο Γιαννάκης το κωλόσκυλο της μανδάμ με την νταλικέ φωνή μούγκα! Γιατί καλέ κυρία έχουτε το λαϊκό βάρδο στη διαπασόν; Κωφεύετε, κάνετε promo ή μήπως θέλετε να δείτε στα πόσα ντεσιμπέλ θα σας ξεπουπουλιάσω και θα σας παραγεμίσω με το κωλόσκυλο για τα Χριστούγεννα; Και να φανταστεί κανείς πως όταν ήμουν μόνιμα εκτός Ελλάδος και με έπιανε νοσταλγία μια στις τόσες άκουγα Johnny Greek μέχρι να νιώσω την πρώτη λιγούρα για τραγανές μπουκίτσες βοδινού και μπισκοτάκι σε σχήμα κόκκαλου. Σε 3 λεπτά είχα συνέλθει! Τι άλλο όμως να περιμένεις όταν ολημερίς και οληνυκτίς στην τηλεόραση ακούς διπλοπενιές, απολαμβάνεις το λευκό της πετούμενης χαρτοπετσέτας, τυφλώνεσαι με την παγιέτα, και λιποθυμάς από το νεκροταφειακό γαρύφαλο.
Και μετά την ψυχαναλυτική αυτή έκρηξη, σας αφήνω με ένα νέο τραγούδι που άκουσα χθες και το θεωρώ πολύ σέξυ: Jack White & Alicia Keys: Another Way to Die από τη νέα Bond ταινία Quantum of Solace.

West Side Story

Την περασμένη Τετάρτη ήμουν στην αθηναϊκή πρώτη του West Side Story, μια παράσταση που ήθελα εδώ και ένα χρόνο να δω σε βορειότερο κλίμα. Έτυχε λοιπόν να το δω σε ελληνικό έδαφος. Πρέπει να ομολογήσω πως βρήκα το χώρο του θεάτρου Badminton εντυπωσιακό και λειτουργικό. Το φουαγιέ του θεάτρου ήταν κατάμεστο, το μισό με προσωπικότητες και περσόνες του καλλιτεχνικού και τηλεοπτικού χώρου, και το άλλο μισό με αστεροχτυπημένους (starstruck) κοινούς θνητούς. Αν και η ώρα έναρξης ήταν 9, η αυλαία άνοιξε στις 9 30 λόγω της αργής προσέλευσης του φιλοκάμερου κοινού στις θέσεις του. Όσοι δε με βαριά καρδιά έκλειναν το κινητό τους, έπρεπε πρώτα να πάρουν 5-6 τηλέφωνα για να ειδοποιήσουν πως τις επόμενες 3 ώρες θα ήταν στην "αθέατη πλευρά της Αθήνας" όπως επαναλάμβανε ο κύριος πίσω μου. Προσωπικά, το να μην κλείνει κάποιος το κινητό στο θέατρο ή τον κινηματογράφο, εκτός από έλλειψη σεβασμού, το θεωρώ μικρόψυχη μεγαλομανία (βλ. είμαι τόσο σημαντικός που αν κλείσω το τηλέφωνο για 2 ώρες θα έρθει η συντέλεια του κόσμου χωρίς εμένα).

Το West Side Story είναι ένα πάρα πολύ δημοφιλές και αναγνωρίσιμο μουσικοθεατρικό έργο, ένα αριστούργημα του Bernstein που ακόμη κι αν δεν το έχεις δει, πολλές μελωδίες του σου είναι οικείες. Η ιστορία κλασική, κάτι σε Ρωμαίος και Ιουλιέτα στο Μανχάτταν του '50. Η κινηματογραφική του μεταφορά έχει ακόμη τόση επιτυχία που κάθε θεατρικό του ανέβασμα μπαίνει στην διαδικασίας σύγκρισης. Κι εδώ είναι που η παρούσα παραγωγή δέχεται την ήττα στα σημεία. Τα σκηνικά μιζερομίνιμαλ, κάτι σε ας πάρει ο καθένας ό,τι μπορεί στην αποσκευή του. Τα κοστούμια είχαν μερική από τη λάμψη που απαιτούσε το έργο. Οι ηθοποιοί μάλλον κουρασμένοι χόρευαν και ερμήνευαν μάλλον μηχανικά. Είναι γνωστό πως σε τέτοιες περιοδίες το καστ είναι δεύτερης διαλογής αλλά στην πρώτη παράσταση μιας χώρας όπου καλύπτουν τα ΜΜΕ για διαφήμιση, περιμένεις λίγη παραπάνω προσπάθεια.

Το μόνο που έσωζε την κατάσταση ήταν η εξαιρετική ορχήστρα τα ονόματα της οποίας είχαν χροιά πρώην ανατολικού μπλοκ. Εκτός του ότι το έργο έχει μια από τις καλύτερες μουσικές επενδύσεις, η καλοκουρδισμένη ορχήστρα την ανέβαζε 10 κλάσεις πάνω και σε έκανε να νιώθεις ένα ρίγος. Για να μη νιώσω λοιπόν απογοήτευση από το θέαμα, προτίμησα να επικεντρωθώ στο άκουσμα. Δεν μπορώ να πω αν αξίζει κάποιος να πάει ή όχι αλλά σίγουρα εγώ δεν το μετάνιωσα.

Εκείνο το καλοκαίρι

Πριν μερικές εβδομάδες, πάτησα το αρχαιοελληνικό μου σάνδαλο (η χαρά της Άναμπελ) σε μια μικρή επαρχιακή πόλη η οποία το καλοκαίρι έχει τη χαρά να μπορεί να συμπληρώσει 2 ομάδες ομαδικών αθλημάτων. Η διαμονή σε εξοχικό με παραδεισένιο κήπο και ιδιωτική παραλία. Δε θέλω να ακούω τίποτις αηδίες για καταπάτηση και άλλα κοινά! Η παραλία είναι ελεύθερη και προσβάσιμη σε όποιον επιθυμεί αρκεί να καταφθάσει από αέρος, με αερόστατο ή και εκσφενδόνιση από γιγαντιαίο κανόνι ή σφενδόνα. Δεχόμεθα και βατραχανθρώπους. Τυχόν πλοιάρια θα διώκονται! Κι εκεί που η καθημερινότητα αποκτά τη ρουτίνα μπλουμ, ζζζζζζζζζ και πσσσσστσκτσκ (ο ήχος από τα κάρβουνα), άντε και στο τσακίρ κέφι ένα πρρρτρακ πρρρτρουκ πλακ πλακ (ο ήχος από ζάρια και πούλια), γίνεται η πρόσκληση σε έξοδο στο πιο μοδάτο κλαμπ της πόλης. Βάζω το καφτάνι μου, τζελάρω τη μοϊκανή κουπ μου, και εξαπολύομαι προς αναζήτηση μυγδάλων και άλλων τοπικών μεζέδων (η χαρά του Βόγλη). Το μοδάτο τούτο κλαμπ (η χαρά της ηχορύπανσης και της μπόμπας) ήταν ΤΟ μέρος για όποιον θέλει να είναι κάτι στη μικρή αυτή κοινωνία. Η πελατεία ένα συνονθύλευμα κόσμου με ανάλογες επιλογές μουσικής επένδυσης. Από τη μια πρώην Emo νυν κλώνοι της Amy Winehouse. Μαλλί σφηκοφωλιά, ταλαιπωρημένο και πολλών ορόφων, μάτι ΚλεοπατροΤζενοΚαρεζέ και το βλέμμα της αγελάδος. Από την άλλη τα cat-walking Πιπινοπιναπς. Ασορτί γόβα λουστρίνι με ζώνη και τσάντα, μαύρισμα του δαγκώματος, οπίσθια ανορθωμένα και προκλητικά τουρλωμένα (σιγά μανδάμ, θα σας φύγει κανένας σπόνδυλος) και βλέμμα τα καλά κορίτσια πάνε παντού αρκεί να μην πληρώνουν. Ολίγες περιπτώσεις όπου το μαύρο λουστρίνι είχε σκόνη της οικοδομής κάθε άλλο παρά φινέτσα μαρτυρούσε. Μια άλλη φυλή αποτελούν οι κοπελιές της διπλανής πόρτας ή ξαπλώστρας. Βλέμμα φιλικό, χιουμοράκι ημικαυστικό, ντύσιμο συγκαταβατικό, και γενικό παρουσιαστικό που αποκλίνει από τη μέση κοκκάλω της Vogue. Όσο μεγαλύτερη η απόκλιση τόσο μεγαλύτερη η επιστράτευση του χιουμορακίου. Από την άλλη, το αδύναμα ισχυρό φύλλο είχε εκπροσώπους τριών κυρίων κατηγοριών. Η πρώτη είχε ένα αγώνα πάλης με το στυλ με ήττα στα σημεία. Κάτι σε «είναι στη μόδα αλλά εγώ το κάνω στο πιο αποκριάτικο». Η κραυγαλέα έλλειψη αισθητικής και μέτρου με διάκοσμο σε κώλο, μέση, πλάτη, στήθος που θα ζήλευε και ο πιο συντηρητικός και μοναχικός cowboy κάπου στη middle America. Η δεύτερη κατηγορία αποτελείται από κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες, γαλουχημένα στις ρούγες και τις μπάρες του Γκαζιού και προσθέτουν έναν άλλο στυλιστικό αέρα. Κάτι σε μυκονιάτικη αύρα, κοσμοπολίτικο και χαρωπό. Δίνει την ευκαιρία στο μαγαζί να δείξει πόσο «μπροστά» είναι για τα δεδομένα της περιοχής. Στο τρίτο ανδρικό γκρουπάκι ανήκουν τα ασφυκτικά πορτοφόλια που λόγω συνθηκών διασκεδάζουν με την υπόλοιπη πλέμπα. Όσο πιο ασφυκτικό το πορτοφόλι, τόσο πιο λιτό το ντύσιμο, πουκαμισάκι –παντελονάκι, λιτά και απέριττα με σηματάκια ειδικού βάρους που κάνει τη διαφορά. Σε όλο αυτό το τουρλομπούλουκο ξεχώρισα την κοπελιά με τα οπίσθια-γίσο λες και τα κρατούσε σκαλωσιά, τη «βαρυκόκκαλη» μανδάμ με τη μεγάλη της «κινητή περιουσία» που έκανε το κολλητό μαύρο φόρεμα που φορούσε να δοκιμάζει τα όρια αντοχής του, το «φουντωμένο» τύπο με το ακαταμάχητο Σεφέρλειο χιουμοράκι που σε κάνει να πνίγεις τον πόνο σου και κάθε εναπομείναν εγκεφαλικό κύτταρο στην παγωμένη βότκα και η ρώσικη ρουλέτα να φαντάζει βόλτα στο λούνα παρκ. Αφού έφαγα όλα τα κάσιους του μπολ (μιας που κανένας δεν προσέφερε μύγδαλα), ήπια 8 βότκες έτσι για την παρέα, κάπνισα καμιά δεκαριά πουράκια κι όλα αυτά φορώντας το βλέμμα «πολύ καλά περνάτε αλλά πλησιάζω τα όρια του σεληνιασμού», ανεχώρησα για το σπίτι όπου έκανα χρήση της καταχρασμένης ιδιωτικής παραλίας, πλατσουρίζοντας στο σεληνόφως κι έπειτα έπνιξα τα ρωσικά αποστάγματα από το στομάχι με ένα περιποιημένο γύρο και γιαουρτάκι, γιατί πρέπει να τρώμε ελαφρά τις πρώτες πρωινές ώρες.

Gestapo: Υπέροχο Ταξίδι Ομορφιάς

Κολωνάκι. Οδός Μέρλιν 6. Το νέο καλογυαλισμένο και απαστράπτον Hondos Center μοιάζει με καταναλωτικό παράδεισο, γεμάτος με καλλυντικά, είδη πολυτελείας, αξεσουάρ μόδας και άλλους καρπούς ματαιοδοξίας, σημειολογικούς κώδικες ευμάρειας και υλιστικής εξάρτησης. Και έξω από το κτίριο, ένα μνημείο που θυμίζει στους παλιούς και ενημερώνει τους νέους πως εκεί βρισκόταν το κολαστήριο της Γκεστάπο κατά τη γερμανική κατοχή. Εκεί δηλαδή που βρίσκονται στιβαγμένα αρώματα, πούδρες, κρέμες κάποτε βρίσκονταν όργανα βασανισμού, και εκεί που ακούγονται φιλήδονα επιφωνήματα αυταρέσκειας κάποτε ηχούσαν απεγνωσμένες κραυγές πόνου. Κατά πόσο αυτό συνάδει με το λεγόμενο business ethics; Μήπως να κάνουμε και το ναό της Αθηνάς Νίκης καντίνα για την Ακρόπολη και το Άουσβιτς εμπορικό κέντρο;